Geografie van het Boek van Mormon

De vraag naar de geografie van het Boek van Mormon houdt mensen al bijna twee eeuwen bezig. Van het hartland van Noord-Amerika tot de dichte jungles van Meso-Amerika raakt het debat over de locatie van gebeurtenissen in het Boek van Mormon aan archeologie, geschiedenis en theologie. Dit vraag-en-antwoordartikel pleit niet voor een specifiek geografisch model, maar biedt wel inzicht in veelvoorkomende vragen en de principes die heiligen der laatste dagen helpen bij hun benadering van dit complexe onderwerp.

Heeft de Kerk een officieel standpunt over de geografie van het Boek van Mormon?

Nee. De Kerk “neemt geen standpunt in over de specifieke geografische locaties van gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in het oude Amerika” en spoort leden aan om niet te “suggereren dat er profetische of kerkelijke steun” is voor verschillende theorieën over de geografie van het Boek van Mormon.[1][2]

Waarom is de Kerk neutraal over de geografie van het Boek van Mormon?

De kerk stelt dat “de Heer Zich niet heeft uitgesproken” over de kwestie van de geografie van het Boek van Mormon, en ze willen speculatie waarschijnlijk vermijden.[3]

Hoe beschrijft het Boek van Mormon zijn geografie?

De traditionele interpretatie van de interne geografie van het Boek van Mormon — beschrijvingen in de tekst zonder verwijzing naar bekende locaties — toont een gebied in de vorm van een ‘zandloper’, met een land noordwaarts, een smalle landengte in het midden en een land zuidwaarts. Steden, rivieren en andere kenmerken zijn op deze interne kaart ten opzichte van elkaar geplaatst.[4][5]

"Mogelijke plaatsen in het Boek van Mormon in relatie tot elkaar"

Een gestileerde kaart van de landen in het Boek van Mormon waarop het ‘land noordwaarts’ en het ‘land zuidwaarts’ te zien zijn, gescheiden door een smalle landengte. Op de kaart staan grote rivieren, wildernissen, heuvels en zeeën aangegeven (Westzee en Oostzee). Steden en landen zijn gemarkeerd met rode stippen, waaronder Zarahemla, Overvloed, Moroni, Nephi, Cumeni, Manti, Gideon en andere. Jareditische steden zoals Moron en Shem staan in het land noordwaarts. Een legenda geeft symbolen aan voor grote stad/land, stad/land, Jareditische stad/land, wildernis en Nephitische steden in de hoofdstukken 2–5 van Mormon.
Kaart gepubliceerd door de Kerk (Book of Mormon Student Manual [2018]) van de ‘interne geografie’ van het Boek van Mormon met de volgende beschrijving: ‘Mogelijke relaties tussen plaatsen in het Boek van Mormon, gebaseerd op intern bewijs. Er moet geen poging worden gedaan om punten op deze kaart te identificeren met een bestaande geografische locatie. De kaart beslaat de Jareditische en Nefitische/Lamanitische perioden, waarin nederzettingen in de loop van de tijd veranderden.’

Wat zijn de belangrijkste theorieën over de geografie van het Boek van Mormon?

Enkele van de populairdere theorieën over de geografie van het Boek van Mormon, vroeger en nu, zijn:[6]

  • Hemisferisch model: Dit model stelt dat de gebeurtenissen in het Boek van Mormon zich uitstrekten over zowel Noord- als Zuid-Amerika, waarbij het land noordwaarts overeenkomt met Noord-Amerika, het land zuidwaarts met Zuid-Amerika, en de smalle landengte wordt gezien als de landengte van Panama.[7]

  • Meso-Amerikaanse model: Dit model plaatst gebeurtenissen in het zuiden van Mexico en Guatemala, en benadrukt overeenkomsten in geografie, cultuur en archeologie die aansluiten bij beschrijvingen in het Boek van Mormon.[8]

  • Heartlandmodel: Dit model plaatst de geografie van het Boek van Mormon in het oosten van de Verenigde Staten, vooral in de valleien van de Mississippi en Ohio, en steunt vaak op uitspraken van Joseph Smith om zijn beweringen te ondersteunen.[9]

  • Zuid-Amerikaans model: Dit model stelt voor dat gebeurtenissen uit het Boek van Mormon plaatsvonden in gebieden zoals Chili, Peru en Bolivia, en verwijst naar archeologisch en cultureel bewijs uit deze regio’s.[10]

Elke theorie heeft sterke en zwakke punten. Zie het schema hieronder.

Theorieën over de geografie van het Boek van Mormon

Theorie

Kenmerken

Sterke punten

Zwakke punten

Hemisferisch model

Plaatst gebeurtenissen in zowel Noord- als Zuid-Amerika, met de landengte van Panama als de 'smalle hals land'.

Eenvoud en samenhang in de interpretatie ervan.[11]

Komt overeen met vroege kerkleiders zoals Orson Pratt.[12]

Niet consistent met de reisafstanden in het Boek van Mormon.[13]

Gebrek aan archeologische steun voor beschavingen op het hele halfrond.[14]

Meso-Amerikaanse model

Plaatst gebeurtenissen in het zuiden van Mexico en Midden-Amerika, met een ‘smalle hals land’ bij de landengte van Tehuantepec.

Komt overeen met geografische en culturele beschrijvingen in de tekst.[15]

Komt overeen met archeologisch bewijs van geavanceerde beschavingen in Midden-Amerika.[16]

In strijd met de traditionele locatie van de heuvel Cumorah in New York.[17]

Vereist een verschuiving van de windrichtingen om het in de Landengte van Tehuantepec te laten passen.[18]

Vereist een brede interpretatie van de uitspraken van Joseph Smith over de inheemse Amerikanen.[19]

Heartlandmodel

Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in het oosten van de Verenigde Staten, vooral in de Mississippi-vallei.

Benadrukt bewijs van oude beschavingen en artefacten in de regio.[20]

Komt overeen met uitspraken van Joseph Smith.[21]

Verwijst vaak naar archeologische vervalsingen.[22]

Twijfelachtige beweringen over de genetica van inheemse Amerikanen.[23]

Negeert of bagatelliseert uitspraken van Joseph Smith die de geografie van het Boek van Mormon in Midden-Amerika plaatsen.[24]

Zuid-Amerika-model

Plaatst gebeurtenissen voornamelijk in Zuid-Amerika langs de kust van de Stille Oceaan.

Komt overeen met uitspraken van vroege kerkleiders dat Lehi in Chili landde.[25]

Overeenstemming met bepaalde archeologische vondsten (bijvoorbeeld metallurgie).[26]

In strijd met de traditionele locatie van de heuvel Cumorah in New York.[27]

Het ontbreken van een aannemelijke kandidaat voor de rivier Sidon en inconsistenties in bevolkingsaantallen die nodig zijn om overeen te komen met het Boek van Mormon.[28]

Niet consistent met de reisafstanden in het Boek van Mormon.[29]

Tabel uitklappen

Maakt de allesverwoestende vernietiging die in 3 Nephi wordt beschreven het niet onmogelijk om de geografie van het Boek van Mormon vandaag de dag nog te bepalen?

Misschien. Van de dramatische aardbevingen, stormen en wijdverspreide verwoesting die in 3 Nephi worden beschreven, wordt gezegd dat ze het landschap sterk hebben veranderd.[30] Toch lijkt de tekst in het Boek van Mormon erop te wijzen dat belangrijke geografische kenmerken na de rampen in 3 Nephi zijn blijven bestaan.[31][32]

Waarom lopen theorieën over de geografie van het Boek van Mormon zo sterk uiteen?

Mogelijk omdat verschillende theorieën bronnen van bewijs anders wegen dan elkaar.[33] Voorstanders van het Heartland-model geven bijvoorbeeld vaak voorrang aan de uitspraken van Joseph Smith,[34] terwijl voorstanders van het Meso-Amerikaanse model vaak voorrang geven aan interne geografische aanwijzingen in de tekst van het Boek van Mormon.[35]

Heeft Joseph Smith ooit iets gezegd over de geografie van het Boek van Mormon?

Ja. Joseph Smith[BIO] deed verschillende uitspraken over de geografie van het Boek van Mormon,[36] al waren de meeste van zijn uitspraken algemeen en niet specifiek. Hij heeft nooit een definitief geografisch model voor het Boek van Mormon opgesteld; daardoor blijven zijn opvattingen onderwerp van debat.[37] Zie het schema hieronder.

Uitspraken van Joseph Smith over de geografie van het Boek van Mormon

Datum

Uitspraak

Opmerking

4 januari 1833

“Het Boek van Mormon is een verslag van de voorouders van onze westelijke stammen van indianen. Het werd gevonden door de bediening van een heilige engel en in onze eigen taal vertaald door de gave en macht van God, nadat het de afgelopen veertienhonderd jaar in de aarde verborgen was geweest. Het bevat het woord van God, dat aan hen werd overgebracht. Daardoor leren we dat onze westelijke stammen van indianen afstammelingen van Jozef zijn, die naar Egypte werd verkocht, en dat het land Amerika voor hen een beloofd land is. Naar dit land zullen alle stammen van Israël komen.”[38]

Joseph Smith geloofde dat het Boek van Mormon de inheemse volken van Amerika verbindt met het huis van Israël. Deze uitspraak is echter algemeen en geeft geen specifiek inzicht in de geografie van het Boek van Mormon.

4 juni 1834

“Onze hele reis [was] te midden van zo’n groot gezelschap van sociale, eerlijke en oprechte mannen, zwervend over de vlakten van de Nephieten, af en toe de geschiedenis van het Boek van Mormon vertellend, ronddwalend over de heuvels van dat ooit geliefde volk van de Heer, terwijl we hun schedels en botten oppakten als bewijs van de goddelijke echtheid ervan.”[39]

Joseph Smith bracht bepaalde locaties in de Verenigde Staten in verband met de volken en gebeurtenissen die in het Boek van Mormon worden beschreven. Deze uitspraak biedt echter geen gedetailleerde geografische verbanden en bevat de uitdrukking "vlakten van de Nephieten", die niet in de tekst van het Boek van Mormon voorkomt.

november 1835

"[Moroni] zei dat de indianen de letterlijke afstammelingen van Abraham waren. Hij legde mij veel dingen uit over de profetieën."[40]

Joseph Smith kreeg van Moroni te horen dat inheemse Amerikanen letterlijke afstammelingen van Abraham waren, waardoor zij verbonden werden met de verbondslijn die in het Boek van Mormon wordt beschreven. Maar Joseph gaf niet aan waar in Noord- en Zuid-Amerika de gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden en koppelde het verhaal ook niet aan een specifieke geografische regio.

Omstreeks april–mei 1838

"[Moroni] zei dat er een boek was verborgen, geschreven op gouden platen, dat een verslag gaf van de vroegere inwoners van dit continent en van de oorsprong waaruit zij voortkwamen."[41]

Joseph Smith geloofde dat het Boek van Mormon een historisch verslag geeft van de ‘vroegere bewoners van dit [Amerikaanse] continent’ en hun oorsprong verklaart. De uitspraak geeft geen details over waar specifieke gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden.

16 november 1841

"[Voorvallen van Reizen in Centraal-Amerika, Chiapas en Yucatán] ontvouwt en ontwikkelt veel dingen die van groot belang zijn voor deze generatie en komt overeen met en ondersteunt het getuigenis van het Boek van Mormon. Ik heb de delen met de grootste belangstelling en het grootste genoegen gelezen en moet zeggen dat het, van alle geschiedenissen die zijn geschreven over de oudheden van dit land, de meest correcte, heldere en uitgebreide is."[42]

Joseph Smith geloofde dat Incidents of Travel in Central America, Chiapas, and Yucatan van John Lloyd Stephens de authenticiteit van het Boek van Mormon ondersteunde. Joseph leek ervoor open te staan om gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in Meso-Amerika te plaatsen, maar steunde niet expliciet een specifieke geografie.

maart 1842

"In dit belangrijke en interessante boek wordt de geschiedenis van het oude Amerika ontvouwd, vanaf de eerste vestiging door een kolonie die van de toren van Babel kwam, bij de verwarring van talen, tot het begin van de vijfde eeuw van de christelijke jaartelling. Uit deze kronieken vernemen we dat Amerika in de oudheid bewoond is geweest door twee verschillende volken. De eersten werden Jaredieten genoemd en kwamen rechtstreeks van de toren van Babel. Het tweede volk kwam rechtstreeks uit de stad Jeruzalem, ongeveer zeshonderd jaar vóór Christus. Zij waren voornamelijk Israëlieten, afstammelingen van Jozef. De Jaredieten werden vernietigd rond de tijd dat de Israëlieten uit Jeruzalem kwamen, die hen opvolgden in het bezit van het land. De voornaamste natie van het tweede volk viel in de strijd tegen het einde van de vierde eeuw. Het overblijfsel zijn de Indianen die nu dit land bewonen."[43]

Joseph Smith wees Amerika aan als de plek waar het Boek van Mormon zich afspeelt, en hij zag inheemse Amerikanen als afstammelingen van oude Israëlitische en Jareditische beschavingen. Hoewel Joseph een breed historisch overzicht gaf, gaf hij geen specifieke geografische details en koppelde hij gebeurtenissen in het Boek van Mormon niet aan echte geografische locaties.

mei 1842

"Het Boek van Mormon geeft een verslag van een aantal afstammelingen van Israël die naar dit continent kwamen; en het is algemeen bekend dat de kunst van het balsemen bekend was onder de Hebreeën, evenals onder de Egyptenaren, hoewel misschien niet zo algemeen onder de eersten als onder de laatsten; en hun manier van balsemen kan ook anders zijn geweest dan die van de Egyptenaren. Deze kunst is zonder twijfel vanuit Jeruzalem naar dit continent overgebracht door de eerder genoemde emigranten, wat de vondst van de mummies verklaart en tegelijk nog een sterk bewijs is voor de authenticiteit van het Boek van Mormon."[44]

Joseph Smith dacht dat de gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden op het Amerikaanse continent en dat gebruiken zoals balseming, die met oude Hebreeën en Egyptenaren worden geassocieerd, door volken uit het Boek van Mormon naar de Nieuwe Wereld werden overgebracht. Hij gaf niet aan waar op het Amerikaanse continent de gebeurtenissen uit het Boek van Mormon plaatsvonden, waardoor de geografische reikwijdte breed en onbepaald bleef.

juni 1842

"Er staan veel dingen in het bovenstaande [overleveringen uit Midden-Amerika] die het getuigenis van het Boek van Mormon ondersteunen, evenals dat van de Mozaïsche geschiedenis. De Mexicaanse verslagen komen zo goed overeen met de woorden uit het boek Ether (gevonden door het volk van Limhi, dat in het Boek van Mormon staat) met betrekking tot de verwarring van talen. . . . Deze verslagen komen dus precies overeen, waarvan er één werd gevonden in Ontario County, N.Y., en het andere in Mexico. . . . De overeenkomst is zo opvallend dat verder commentaar niet nodig is."[45]

Joseph Smith stond open voor het in verband brengen van het verhaal in het Boek van Mormon met oude overleveringen uit Mexico. Hoewel hij verbanden legde tussen Meso-Amerikaanse overleveringen en het Boek van Mormon, gaf hij geen specifieke locaties of herkenningspunten aan.

juli 1842

"Als mensen bij hun onderzoek naar de geschiedenis van dit land, wanneer ze letten op de grafheuvels, vestingwerken, standbeelden, architectuur, oorlogswerktuigen, landbouwwerktuigen en sieraden van zilver, koper enzovoort, het Boek van Mormon zouden onderzoeken, zouden hun vermoedens verdwijnen en hun opvattingen veranderen. Onzekerheid en twijfel zouden veranderen in zekerheid en feiten, en zij zouden ontdekken dat de dingen waar zij zo nieuwsgierig naar speuren zaken uit de geschiedenis zijn die in dat boek worden ontvouwd. . . . Het onderzoek van Stephens en Catherwood in Midden-Amerika getuigt hier ruimschoots van. De enorme ruïnes, de elegante beeldhouwkunst en de pracht van de ruïnes van Guatemala en andere steden bevestigen deze uitspraak en laten zien dat een groot en machtig volk—mensen met grote geesten, helder verstand, briljante genialiteit en grootse plannen—dit continent bewoonde. Hun ruïnes spreken van hun grootheid; het Boek van Mormon ontvouwt hun geschiedenis."[46]

Joseph Smith zag de archeologische ruïnes die John Lloyd Stephens en Frederick Catherwood in Midden-Amerika beschreven als bewijs dat de historische beweringen van het Boek van Mormon ondersteunde. Hij wees niet definitief specifieke steden of herkenningspunten in Meso-Amerika aan als overeenkomend met locaties in het Boek van Mormon.

6 september 1842

“En verder, wat horen wij? Blijde tijding uit Cumorah! Moroni, een engel uit de hemel, die de vervulling van de profeten verkondigt—het boek dat geopenbaard zal worden.”[47]

Joseph Smith identificeerde de heuvel Cumorah in New York met het tevoorschijn komen van het Boek van Mormon, maar gaf geen verdere informatie over waar andere gebeurtenissen, steden of herkenningspunten uit het Boek van Mormon zich mogelijk bevonden.

23 mei 1844

'Ik antwoordde: "We weten dat jullie onrecht is aangedaan, maar we hebben dit land gekocht en ervoor betaald. Ik raad jullie aan om niet nog meer land te verkopen. Leef in vrede met alle mensen en met de verschillende stammen. De Grote Geest wil dat jullie verenigd zijn en in vrede leven. Ik vond een boek"' (waarbij hij het Boek van Mormon liet zien) '"dat me over jullie voorouders vertelde, en de Grote Geest heeft het mij verteld. Jullie moeten naar alle stammen sturen die jullie kunnen bereiken en hun zeggen dat ze in vrede moeten leven. En wanneer iemand van ons volk jullie komt opzoeken, behandel hen dan zoals wij jullie behandelen".'[48]

Joseph Smith geloofde dat het Boek van Mormon direct verband houdt met de voorouders van inheemse Amerikanen. De verklaring geeft geen details over waar specifieke gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden.

Tabel uitklappen

Heeft Joseph Smith ooit openbaring ontvangen over de geografie van het Boek van Mormon?

Er is geen verslag dat Joseph Smith een openbaring ontving die specifiek over de geografie van het Boek van Mormon ging.[49][50]

Hebben kerkleiders commentaar gegeven op de geografie van het Boek van Mormon?

Ja, kerkleiders hebben af en toe persoonlijke opvattingen gedeeld over de geografie van het Boek van Mormon,[51] waarbij vroege leiders zoals Orson Pratt[BIO] een halfrondmodel verdedigden.[52]

Kerkleiders hebben consequent de nadruk gelegd op de geestelijke boodschap van het Boek van Mormon boven geografische details. Zie het schema hieronder.

Uitspraken van kerkleiders over de geografie van het Boek van Mormon

Kerkleider

Datum

Uitspraak

George Q. Cannon[BIO]

juli 1887

‘We hebben geografische beschrijvingen van enkele schrijvers van het Boek van Mormon over de landen die door de Lamanieten werden bewoond en de landen die door de Nephieten werden bewoond; maar die zijn niet duidelijk genoeg om de lezer in staat te stellen de grenzen precies te bepalen.’[53]

George Q. Cannon

januari 1890

"Er is een neiging, die op dit moment sterk zichtbaar is onder sommige broeders, om de geografie van het Boek van Mormon te bestuderen. . . . We zijn erg blij te zien dat de heiligen steeds meer belangstelling tonen voor dit heilige boek. . . . [D]e broeders die lezingen geven over de landen van de Nephieten of de geografie van het Boek van Mormon, zijn het niet eens in hun conclusies. Geen twee van hen zijn, voor zover wij hebben vernomen, over alle punten met elkaar eens, en in veel gevallen lopen de verschillen op tot tienduizenden mijlen. Deze meningsverschillen leiden tot discussie, twist en verwarring; en wij geloven dat deze afwijkende opvattingen meer verwarring veroorzaken dan dat het goede wordt gedaan door de waarheden die naar voren komen. Hoe komt het dat er over dit onderwerp zo'n grote verscheidenheid aan ideeën is? Simpelweg omdat het Boek van Mormon geen aardrijkskundeboek is. Het is niet geschreven om geografische waarheden te onderwijzen. . . . Het Eerste Presidium is vaak gevraagd om een suggestieve kaart te maken ter illustratie van de geografie van de Nephieten, maar heeft daar nooit mee ingestemd. Ook kennen wij geen van de Twaalf Apostelen die zo'n taak op zich zou nemen. De reden is dat zij, zonder verdere informatie, zelfs niet bereid zijn om iets te suggereren."[54]

Joseph F. Smith[BIO]

mei 1903

‘President Smith sprak kort en zei dat de vraag naar de ligging van de stad [Zarahemla] zeker interessant was, maar dat het, als die niet kon worden vastgesteld, geen zaak van levensbelang was, en dat verschillen van mening over die vraag geen invloed zouden hebben op het heil van de mensen; en hij raadde studenten aan om dit niet even belangrijk te vinden als de beginselen van het evangelie.’[55]

B. H. Roberts[BIO]

1909

‘Als het onderzoek dat nu gaande is tot [nieuwe ontdekkingen] leidt, zullen veel van onze moeilijkheden over de geografie van het Boek van Mormon — zo niet allemaal — in feite verdwenen zijn. In dat geval zal veel van wat in deze verhandeling over het Boek van Mormon is gevonden met betrekking tot de Nephieten in Zuid-Amerika — geschreven in de veronderstelling dat de passage in het hierboven genoemde Compendium, zoals daar uiteengezet, een openbaring was — moeten worden aangepast. En laat ik hier iets zeggen over nieuwe ontdekkingen in onze kennis van het Boek van Mormon, en trouwens ook over alle onderwerpen die verband houden met het werk van God op aarde. We hoeven ons onderzoek niet te doen in een geest van angst en beven. . . . Dit alles wordt voorgelegd, vooral aan de leden van de Kerk, zodat zij voorbereid zijn om nieuwe waarheden te vinden en te ontvangen, zowel in het Boek van Mormon zelf als daarover; en zodat zij zich ook kunnen verheugen in het feit dat kennis van waarheid onuitputtelijk is en zich voor altijd zal blijven ontwikkelen.’[56]

James E. Talmage[BIO]

februari 1923

“Iets meer dan een jaar geleden zat een commissie van de Raad van Twaalf dagenlang te luisteren naar de presentatie over de geografie van het Boek van Mormon door verschillende van onze broeders die zich in het bijzonder met dit onderwerp hebben beziggehouden, en we ontdekten dat hun opvattingen net zo sterk uiteenliepen als het continent groot is. Daar en toen werd besloten dat de Kerk, totdat we duidelijkere kennis over deze kwestie hebben, de uitgave van geen enkele kaart, grafiek of tekst kon machtigen of goedkeuren die beweert aangetoonde feiten over de landen van het Boek van Mormon uiteen te zetten.”[57]

Anthony W. Ivins[BIO]

april 1929

“Er wordt veel gesproken over de geografie van het Boek van Mormon. Waar lag het land Zarahemla? Waar lag de stad Zarahemla? en andere geografische kwesties. Het maakt voor ons niet uit. Er is nog nooit iets naar voren gebracht dat die vraag definitief beantwoordt. Daarom zegt de Kerk dat we gewoon wachten tot we de waarheid ontdekken.”[58]

James E. Talmage

april 1929

"Ik heb een paar van onze studenten van het Boek van Mormon ontmoet die beweren dat ze op de kaart precies kunnen aanwijzen waar elk land en elke stad liggen die in het Boek van Mormon worden genoemd. Feit is dat het Boek van Mormon ons geen precieze en duidelijke informatie geeft waarmee we die plaatsen met zekerheid kunnen lokaliseren. Ik moedig alle mogelijke studie, vergelijking en onderzoek in deze kwestie aan en beveel die ook aan. Hoe meer denkers, onderzoekers en werkers we op dit gebied hebben, hoe beter; maar onze broeders die zich aan dat soort onderzoek wijden, moeten onthouden dat ze voorzichtig moeten spreken en geen punten als bewezen waarheden moeten verkondigen die in werkelijkheid niet echt bewezen zijn."[59]

John A. Widtsoe[BIO]

juli 1950

"De werkelijke geografische locaties van gebeurtenissen en plaatsen in het Boek van Mormon hebben studenten van het boek altijd geïntrigeerd. Er zijn verschillende boeken en veel artikelen over dit onderwerp gepubliceerd. De verschillende schrijvers zijn het tot nu toe niet eens geworden. Vaak verschillen de voorgestelde locaties per auteur duizenden kilometers. Een oprechte, eerlijke zoektocht wordt voortgezet door enthousiaste studenten van het Boek van Mormon. . . . Voor zover bekend heeft de profeet Joseph Smith, vertaler van het boek, niet gezegd waar op het Amerikaanse continent de gebeurtenissen uit het Boek van Mormon plaatsvonden. Misschien wist hij het niet. . . . Door ijverige, gebedsvolle studie kunnen we misschien tot een beter begrip komen van tijden en plaatsen in de geschiedenis van de mensen die over de bladzijden van het goddelijk gegeven Boek van Mormon trekken."[60]

Mark E. Petersen[BIO]

juli 1954

"Nu kan een algemene autoriteit misschien speculeren, denk ik. We hebben bijvoorbeeld speculatie gehad van sommigen over de geografie van het Boek van Mormon, en het is pure, onvervalste speculatie en geen leer. En als een algemene autoriteit heeft gespeculeerd over de geografie van het Boek van Mormon, vertegenwoordigde hij daarbij niet het standpunt van de Kerk."[61]

Harold B. Lee[BIO]

juli 1973

"Het getuigenis van het Boek van Mormon is niet te vinden in de ruïnes van Midden- en Zuid-Amerika. Ze kunnen uiterlijke bewijzen zijn van een volk dat al lang verdwenen is. Het echte getuigenis is wat in het Boek van Mormon zelf te vinden is."[62]

Neal A. Maxwell[BIO]

1986

"Individuen en omgevingen in onduidelijkheid zijn niet ongebruikelijk voor de doeleinden van de Heer. Het christendom in de meridiaantijd begon op een heel kleine geografische schaal en met betrekkelijk weinig mensen. De grotere, drukke wereld schonk er weinig aandacht aan. Hetzelfde geldt voor de volken in het Boek van Mormon. Of zij nu in Meso-Amerika of ergens anders woonden, zij waren één volk onder vele volken op deze planeet en misschien zelfs op het westelijk halfrond."[63]

Dallin H. Oaks[BIO]

1993

"[Toen ik aan BYU was] maakte ik kennis met het idee dat het Boek van Mormon geen geschiedenis is van alle mensen die in alle tijdperken van de aarde op de continenten Noord- en Zuid-Amerika hebben geleefd. Tot dat moment was ik ervan uitgegaan dat dat wel zo was. Als dat de bewering van het Boek van Mormon was, dan zou elk stuk historisch, archeologisch of taalkundig bewijs dat het tegendeel aantoont, tegen het Boek van Mormon pleiten, en zouden degenen die uitsluitend op wetenschap vertrouwen een veelbelovende positie hebben om te beargumenteren. Als het Boek van Mormon daarentegen alleen beweert een verslag te zijn van een paar volken die gedurende enkele millennia in het verleden in een deel van Noord- en Zuid-Amerika leefden, dan verandert de bewijslast drastisch. Dan is het niet langer een kwestie van alles tegenover niets; het is een kwestie van iets tegenover niets."[64]

Russell M. Nelson[BIO]

oktober 1999

'Ik wil graag mijn getuigenis van de goddelijkheid van dit boek toevoegen. Ik heb het vaak gelezen. Ik heb ook veel gelezen van wat erover is geschreven. Sommige auteurs hebben zich gericht op de verhalen, de mensen of de historische taferelen. Anderen waren geboeid door de taalstructuur of de verslagen over wapens, geografie, dierenleven, bouwtechnieken of systemen van gewichten en maten. Hoe interessant deze zaken ook zijn, de studie van het Boek van Mormon is het meest waardevol wanneer men zich richt op het hoofddoel ervan—van Jezus Christus getuigen. Vergeleken daarmee zijn alle andere kwesties bijkomstig.'[65]

Tabel uitklappen

Heeft de Kerk onderzoek gefinancierd dat het Boek van Mormon met Meso-Amerika in verband brengt?

Ja. In de jaren 70 steunde de Kerk via BYU onderzoek en maakte ze een film waarin het Meso-Amerikaanse model van de geografie van het Boek van Mormon werd verkend.[66] Het gaf echter geen enkele officiële of definitieve goedkeuring aan dat model.

De New World Archaeological Foundation (NWAF), die via BYU werkt, doet sinds de jaren 1950 professioneel archeologisch onderzoek in Meso-Amerika, maar heeft niet gepubliceerd over de vraag naar de geografie van het Boek van Mormon.[67]

Stonden er in oude edities van het Boek van Mormon voetnoten over geografie?

Ja. Tussen 1879 en 1920 bevatte de uitgave van het Boek van Mormon die door de kerk werd gepubliceerd voetnoten van Orson Pratt, waarin de geografie van het Boek van Mormon in het oude Amerika werd geplaatst.[68] Pratt gebruikte in zijn voetnoten een hemisferisch model.[69] Deze voetnoten werden verwijderd in de editie van 1920 van de tekst die door de kerk werd gepubliceerd.[70]

Bevatten oude edities van het Boek van Mormon foto’s van archeologische voorwerpen uit Midden- en Zuid-Amerika?

Ja. Sommige oudere edities van het Boek van Mormon bevatten foto's van artefacten en ruïnes uit Midden- en Zuid-Amerika.[71]

Heeft Joseph Smith de oude heuvel Cumorah in New York niet aangewezen?

Ja en nee. Deze traditionele identificatie van de heuvel Cumorah[72] bij Palmyra, New York, gaat terug tot ten minste het midden van de jaren 1830, maar er is geen bewijs dat die van Joseph Smith afkomstig was.[73] Wel is vastgelegd dat hij er in 1842 één keer naar verwees, wat later als hoofdstuk 128 in de Leer en Verbonden werd gecanoniseerd.[74]

Is het mogelijk dat de Cumorah-heuvel in New York is vernoemd naar een andere heuvel ergens in Meso-Amerika?

Mogelijk. Sommige theorieën stellen dat de oude heuvel Cumorah die in het Boek van Mormon wordt genoemd, ergens anders ligt, zoals in het zuiden van Mexico.[75][76] De Kerk heeft geen officieel standpunt ingenomen over de precieze locatie ervan.[77][78]

Is er een archievengrot in de Heuvel Cumorah in New York?

Mogelijk, maar waarschijnlijk niet. Verschillende vroege leiders van de Heiligen der Laatste Dagen, zoals Brigham Young[BIO] en Heber C. Kimball,[BIO] herinnerden zich verhalen te hebben gehoord over een grot, of mogelijk een visioen van een grot, in of bij de Hill Cumorah in New York, met daarin Nephitische kronieken en voorwerpen.[79] Er is echter geen archeologisch bewijs voor zo’n grot in de Hill Cumorah in New York,[80] en er zijn grote tegenstrijdigheden in de overgeleverde verslagen.[81]

Een zwart-witfoto uit 1907 van de heuvel Cumorah in New York, met een grashelling met een pad omzoomd door bomen, een omheide weide op de voorgrond en houten elektriciteitspalen aan de zijkant.
De heuvel Cumorah (1907), foto door George Edward Anderson.

Zegt de Leer en Verbonden dat Zarahemla in Iowa ligt?

Nee. Leer en Verbonden 125 verwijst naar plannen om in Iowa een stad te bouwen en die Zarahemla te noemen.[82] Er is geen aanwijzing dat deze openbaring bedoeld was om de locatie van het oude Zarahemla uit het Boek van Mormon aan te wijzen.[83]

Heeft Joseph Smith een Nephitisch altaar in Missouri aangewezen?

Mogelijk, maar waarschijnlijk niet. De History of the Church schrijft aan Joseph Smith de identificatie toe van een "Nephitisch altaar of toren" bij Adam-ondi-Ahman in Missouri.[84] De oorspronkelijke bron beschrijft het echter alleen als een "Nephitische" structuur, zonder te verduidelijken of die beschrijving van Joseph zelf kwam.[85]

De term "Nephitish" verwees waarschijnlijk naar iets dat door indiaanse inheemse Amerikanen was gemaakt, in plaats van naar een expliciete connectie met de Nephieten uit Het Boek van Mormon.[86]

Identificeerde Joseph Smith de stad Manti uit het Boek van Mormon in Missouri?

Mogelijk, maar waarschijnlijk niet. Een maandelijks tijdschrift dat in 1888 werd gepubliceerd, beweerde dat Joseph Smith de oude stad Manti aanwees bij Huntsville, Missouri,[87] maar het dagboek uit 1838 waar het artikel naar verwijst, schrijft dit niet toe aan Joseph.[88]

Heeft Joseph Smith de overblijfselen geïdentificeerd van een Lamanitische krijger genaamd Zelph?

Ja. Meerdere bronnen uit de omgeving van Joseph Smith melden dat hij tijdens de mars van Sions Kamp in 1834 de overblijfselen identificeerde van een Lamanitische krijger genaamd Zelph.[89] De precieze aard van zijn opmerkingen en hun betekenis voor de geografie van het Boek van Mormon blijven onderwerp van discussie.[90]

Identificeerde Joseph Smith Chili als de plaats waar Lehi landde?

Nee, waarschijnlijk niet. In een openbaring die aan Joseph Smith wordt toegeschreven staat dat Lehi aan land kwam aan de kust van Chili,[91] maar er is geen duidelijk bewijs dat deze bewering echt van Joseph kwam, en de oorsprong van de uitspraak blijft onduidelijk.[92]

Zei Joseph Smith niet dat het Boek van Mormon zich op ‘dit continent’ afspeelde?

Ja. Joseph Smith deed uitspraken waarin hij naar gebeurtenissen in het Boek van Mormon verwees als dingen die op ‘dit continent’ plaatsvonden.[93]

Betekent dit dat Joseph Smith geloofde dat de geografie van het Boek van Mormon zich uitsluitend in de Verenigde Staten afspeelde?

Nee, niet per se. In de 19e eeuw werden termen als ‘land’ en ‘continent’ ruimer gebruikt dan nu en vielen daar vaak ook regio’s als Midden- en Zuid-Amerika onder.[94][95] Destijds werd met het ‘Amerikaanse continent’ meestal Noord- en Zuid-Amerika bedoeld,[96] waardoor het onduidelijk is of Joseph Smith alleen naar de huidige Verenigde Staten verwees.[97]

Publiceerde Joseph Smith artikelen in de Times and Seasons waarin ruïnes in Midden-Amerika werden genoemd als bewijs voor het Boek van Mormon?

Ja. Terwijl Joseph Smith van maart tot november 1842 als redacteur van de Times and Seasons diende,[98] publiceerde hij artikelen waarin gebeurtenissen en volken uit het Boek van Mormon met Centraal-Amerika in verband werden gebracht, met specifieke verwijzingen naar John Lloyd Stephens’ boek Incidents of Travel in Central America, Chiapas, and Yucatan.[99][100]

Sommige van deze artikelen benadrukten de ruïnes en beschrijvingen in het werk van Stephens en suggereerden dat die overeenkwamen met de beschavingen die in het Boek van Mormon worden beschreven, terwijl andere in bredere zin betoogden voor de authenticiteit van het Boek van Mormon.[101]

Maar zijn die artikelen niet zonder auteursnaam? Hoe weten we dat Joseph ze heeft geschreven?

Het is onduidelijk of Joseph al deze artikelen in de Times and Seasons persoonlijk heeft geschreven.[102][103] Maar als redacteur hield hij toezicht en keurde hij de gepubliceerde artikelen goed.[104][105]

Identificeert het Boek van Mormon de Verenigde Staten van Amerika niet als het beloofde land?

Nee, niet specifiek. Het Boek van Mormon noemt het Amerikaanse continent een ‘beloofd land’ waarop het moderne Sion gebouwd zou worden.[106]

Kerkleiders hebben onderwezen dat de leringen over een "land van belofte" in brede zin op Noord-, Midden- en Zuid-Amerika van toepassing zijn, en niet alleen op één specifiek land. Zie de tabel hieronder.

Uitspraken van kerkleiders over Amerika als het beloofde land en de locatie van het moderne Sion

Kerkleider

Uitspraak

Orson Pratt

“En de Heer gaf hun [Lehi’s nageslacht] het hele continent als een beloofd land, en beloofde dat zij en hun kinderen na hen het zouden erven, op voorwaarde dat zij zijn geboden gehoorzaamden; maar als zij ongehoorzaam waren, zouden zij van zijn tegenwoordigheid worden afgesneden.”[107]

Joseph Smith

“De profeten hebben erover gesproken en geschreven, maar ik zal een verklaring afleggen die een breder terrein bestrijkt. Heel Amerika is Sion zelf van noord tot zuid, en wordt beschreven door de profeten, die verklaren dat het Sion is waar de berg van de Heer zou moeten zijn, en dat die in het midden van het land zou moeten zijn.”[108]

Brigham Young

'Ik zal u de sleutel geven: Noord- en Zuid-Amerika is Sion, en zodra de tempel klaar is en u uw begiftiging hebt ontvangen, kunt u ringen gaan opbouwen; maar haast u niet.'[109]

Brigham Young

‘En wat is Sion? In zekere zin is Sion de reinen van hart. Maar is er een land dat ooit Sion genoemd zal worden? Ja, broeders. Welk land is het? Het is het land dat de Heer aan Jakob gaf, die het naliet aan zijn zoon Jozef en zijn nageslacht, en zij bewonen het, en dat land is Noord- en Zuid-Amerika.’[110]

Brigham Young

“De Heer heeft vanaf het begin zijn oog op deze plek gehouden—op dit deel van het land van Jozef. Lees de geschiedenis in het Boek van Mormon en vraag uzelf af of God ooit heeft toegelaten dat een koning over dit land regeerde. Zal dat ooit gebeuren? Nee. Dit is het land dat aan Jozef werd gegeven—de zoon die zo geliefd was bij zijn vader Jakob; en er zal nooit een koning over regeren behalve de Koning, de Heer. Had dat boek onder een andere regering dan de regering van de Verenigde Staten tevoorschijn kunnen komen en aan de wereld gepubliceerd kunnen worden? Nee. Hij heeft de vestiging van dit continent bestuurd en geleid. Hij leidde onze vaderen van Europa naar dit land, bereidde de weg om het juk te verbreken dat hen bond, en inspireerde de gewaarborgde vrijheid in onze regering, al wordt die waarborg maar al te vaak genegeerd.”[111]

Erastus Snow[BIO]

“Onze ideeën over Sion waren [eerst] erg beperkt. Maar toen ons begrip begon te groeien en zich te verruimen, gingen we Sion zien als een groot volk, en de ringen van Sion als talrijk, en het gebied van het land dat bewoond zou worden door het volk van Sion als dit grote Amerikaanse continent, of in elk geval zulke delen ervan als de Heer zou heiligen voor de verzameling van zijn volk. We hielden op grenzen te stellen aan Sion en haar ringen.”[112]

George Q. Cannon

‘We leven onder een regering, de beste die ooit door mensen op deze aarde is gevormd — een regering waarin ieder mens kan leven zonder zich te bemoeien met de rechten van anderen bij het in praktijk brengen van de beginselen die God openbaart. God heeft dit met opzet zo geregeld. Hij heeft wijze mannen doen opstaan om het fundament van deze regering te leggen, en Hij verdedigde hen tegen het moederland en stelde hen in staat de overwinning te behalen op de grootste macht die er op de aarde was — de macht van Groot-Brittannië. Hij gaf hun de macht om een Grondwet op te stellen waaronder iedere man en vrouw in volmaakte vrijheid kan leven — dat wil zeggen, als zij het goede wilden doen. Dit land is toegewijd aan vrijheid, toegewijd door de Heer, onze God, en door mensen die in dit land hebben geleefd, aan vrijheid, en zolang dit land een land van vrijheid zal zijn, zal het een gezegend land zijn voor zijn inwoners.’[113]

B. H. Roberts

"Het Boek van Mormon leert dat de twee Amerikaanse continenten [Noord- en Zuid-Amerika] een beloofd land zijn, geheiligd aan rechtschapenheid en aan vrijheid, en vooral gewijd aan het nageslacht van de patriarch Jozef, zoon van Jakob, bekend uit de Bijbel, en aan de niet-Joodse volken, die in de laatste dagen naar het land verzameld zullen worden, evenals de afstammelingen van Jozef."[114]

John A. Widtsoe

‘De profe Jakob profeteerde: “dit land zal voor de heidenen een land van vrijheid zijn, en er zullen geen koningen in het land zijn, die zich tegen de heidenen zullen verheffen.” (2 Nephi 10:10-14.) Deze profetie is vervuld, want van Alaska in het noorden tot de Straat van Magellaan in het zuiden is het continent van de ‘nieuwe wereld’, onder de wijding van God, gezegend met vrijheid en republikeinse, niet monarchale instellingen.’[115]

George Albert Smith[BIO]

“In het Boek van Mormon, ‘Het Amerikaanse deel schriftur’, heeft de Heer ons informatie gegeven over dit land waarop wij wonen en het een land genoemd dat boven alle andere landen begunstigd is. Ik raad aan dat niet alleen u Heiligen der Laatste Dagen het Boek van Mormon leest, maar ook de andere kinderen van onze Vader. Zij zullen ontdekken dat het, naast wat de Bijbel ons over de wereld heeft verteld, bevat wat de Heer over dit westelijk halfrond heeft gezegd — dat dit een land van vrijheid voor de heidenen zou moeten zijn en dat er geen koning op dit land zou moeten wonen, maar dat Hij, de God des hemels, onze Koning zou zijn en dit land zou versterken tegen alle naties, dat dit een land van vrede en geluk zou moeten zijn, op voorwaarde dat wij de God van deze aarde, de Vader van ons allen, zouden eren. De factor die deze belofte beheerst, is dat wij de geboden van onze hemelse Vader moeten onderhouden, anders kan zij niet worden verwezenlijkt.”[116]

David O. McKay[BIO]

“Hoewel de schrifturtekst zelf uit het oude Israël en Palestina komt, heeft die toch een diepe en belangrijke betekenis voor ons van dit land – het land van Sion, het Amerikaanse halfrond. . . . Het is dit feit en doel, het opbouwen van Sion op dit halfrond, dat Sion is, dat de overheersende elementen lijken te zijn in al Gods omgang met hen die het land bezitten.”[117]

Levi Edgar Young[BIO]

“In latere tijden werd Amerika ontdekt door Christoffel Columbus, die door de Geest van de Heer werd geleid om de machtige diepte over te steken. Zijn gebed bij de landing was een toewijding van dit land aan God. . . Na verloop van tijd werd de regering van de Verenigde Staten ingesteld met haar Grondwet, waarvan wij geloven dat die werd geschreven door de zegen en macht van God. De vorming van de republiek van de Verenigde Staten was een gebeurtenis die door God was verordend voor de vestiging van zijn koninkrijk op aarde. . . . We lezen in het Boek van Mormon hoe Lehi’s zoon Jakob de mensen leerde over de heiligheid van Amerika als een land dat door de hand van God was bewaard voor zijn toekomstige heilige werk.”[118]

Spencer W. Kimball[BIO]

"Met enkele van de Broeders zijn we onlangs net teruggekeerd van de gebiedsconferenties in São Paulo, Brazilië, en in Buenos Aires, Argentinië. In dat zuidelijke deel van Sion herinnerden we hen eraan dat Sion heel Noord- en Zuid-Amerika was, als de brede, uitgespreide vleugels van een grote adelaar, waarbij de ene Noord- en de andere Zuid-Amerika was."[119]

Spencer W. Kimball

‘De landen van Amerika bevatten een groot deel van de rijkdom van de wereld — in waterkracht, in metalen, in hout, in olievoorraden. In veel natuurlijke hulpbronnen is het land van Amerika rijk en het zal overvloedig voortbrengen. Dit is voor u, voor ons en voor alle goede mensen die op het land van Amerika wonen. Bescherming tegen vijanden is beloofd. In heel Noord- en Zuid-Amerika zullen koningen noch keizers zich verenigen om het land af te nemen. Grote beloften zijn ons gegeven, als wij leven volgens de geboden die God ons heeft gegeven.’[120]

Ezra Taft Benson[BIO]

"Voor de Heiligen der Laatste Dagen omvat het beloofde land, het land van Sion, heel Noord- en Zuid-Amerika."[121]

Ezra Taft Benson

‘Eeuwenlang hield de Heer Amerika verborgen in de holte van zijn hand tot de tijd rijp was om haar te onthullen voor haar bestemming in de laatste dagen. . . Onze hemelse Vader plande de komst van de Founding Fathers en hun regeringsvorm als de noodzakelijke grote proloog die leidde tot de herstelling van het evangelie. . . . Amerika, het land van vrijheid, zou de operationele basis van de Heer in de laatste dagen zijn voor zijn herstelde kerk.’[122]

L. Tom Perry[BIO]

"De Verenigde Staten zijn het beloofde land dat in het Boek van Mormon is voorspeld — een plaats waar goddelijke leiding geïnspireerde mannen ertoe bracht de omstandigheden te scheppen die nodig waren voor de herstelling van het evangelie van Jezus Christus. Het was de geboorte van de Verenigde Staten van Amerika die een einde maakte aan de grote afval, toen de aarde verduisterd was door de afwezigheid van profeten en geopenbaard licht. Het was geen toeval dat de prachtige ochtend van het Eerste Visioen plaatsvond slechts enkele decennia na de stichting van de Verenigde Staten."[123]

Tabel uitklappen

Zijn er nog andere alternatieve theorieën over de geografie van het Boek van Mormon?

Ja, er bestaan verschillende alternatieve theorieën over de geografie van het Boek van Mormon, naast de modellen die vaak worden besproken.[124] Daaronder vallen:

  • Grote-Merenmodel: Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon bij de Grote Meren in Noord-Amerika.[125]

  • Baja-schiereilandmodel: Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon op het smalle, langgerekte Baja-schiereiland van Mexico.[126]

  • Westelijk New York-model: Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in de regio rond de heuvel Cumorah in het noorden van de staat New York.[127]

  • Maleisisch-schiereilandtheorie: Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in Zuidoost-Azië.[128]

  • Afrikaans model: Plaatst gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in delen van het oude Afrika.[129]

Vormt het bestaan van zoveel verschillende geografietheorieën een probleem voor het Boek van Mormon?

Nee, niet per se. De verscheidenheid aan theorieën over de geografie van het Boek van Mormon laat de uitdagingen zien van het interpreteren van de beschrijvingen in de tekst en het koppelen daarvan aan echte locaties, in plaats van dat ze de authenticiteit van het verslag in twijfel trekken.[130][131]

De feiten

  • De Kerk heeft geen officieel standpunt over de geografische setting van het Boek van Mormon.

  • In de loop van de tijd zijn er meerdere geografische modellen voor het Boek van Mormon voorgesteld, elk met sterke en zwakke punten.

  • Sommige vroege kerkleiders brachten de volken in het Boek van Mormon in verband met Noord-Amerikaanse indianen en ook met Midden- en Zuid-Amerika.

  • De Kerk financierde halverwege de 20e eeuw enig archeologisch onderzoek in Meso-Amerika, maar zonder een officieel of specifiek geografisch standpunt in te nemen.

  • Oudere publicaties van de Kerk bevatten ooit geografische voetnoten en afbeeldingen die de tekst met Noord- en Zuid-Amerika in verband brachten, maar die werden later verwijderd.

  • Kerkleiders hebben consequent benadrukt dat het centrale doel van het Boek van Mormon is om van Jezus Christus te getuigen, ongeacht waar de gebeurtenissen erin plaatsvonden.

Onze kijk

De geografie van het Boek van Mormon is sinds de publicatie van het boek in 1830 onderwerp van debat en studie. In de loop der jaren hebben onderzoekers en lezers allerlei modellen voorgesteld voor de geografie van het Boek van Mormon, variërend van halfrondmodellen die heel Noord- en Zuid-Amerika omvatten tot meer plaatselijke modellen die zich richten op Meso-Amerika of het vasteland van de Verenigde Staten. Deze discussies draaien om aanwijzingen in de tekst, cultureel bewijs en archeologische vondsten, allemaal bedoeld om de oude context van het Boek van Mormon beter te begrijpen. Af en toe zijn ook uitspraken van kerkleiders over de geografie van het boek aangehaald ter ondersteuning van verschillende modellen.

Het is echter belangrijk om op te merken dat de Heer de exacte geografie van het Boek van Mormon niet heeft geopenbaard. De Kerk blijft officieel neutraal over dit onderwerp en moedigt leden aan zich te richten op de geestelijke leringen van het boek in plaats van een definitieve kaart vast te stellen. Kerkleiders benadrukken steeds weer dat het doel van het Boek van Mormon is om zielen tot Christus te brengen. Toch blijven geleerden en geïnteresseerden verschillende modellen voorstellen, elk met eigen sterke en zwakke punten. Hoewel deze modellen uitnodigen tot verder onderzoek en gesprek, heeft geen ervan officiële goedkeuring gekregen.

Ongeacht welk model iemands voorkeur heeft, moeten leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de geografie van het Boek van Mormon met een open houding benaderen, waarbij ze zich richten op de geestelijke boodschappen van de tekst en tegelijkertijd verschillende meningen over de fysieke locatie ervan respecteren. De studie van dit onderwerp nodigt uit tot nadenken, ontdekking en discussie terwijl we proberen zowel de oude wereld als de moderne relevantie van het Boek van Mormon te begrijpen.

Wat vindt u?

Nog 280 tekens over
Deze reacties zijn samengesteld voor een algemeen publiek en kunnen kleine bewerkingen bevatten wanneer ze worden geplaatst.
  • Alex
    “Long ago I read that contemporary Americans intentionally destroyed many North American archaeological sites, for example by bulldozing mounds. Is this true and could it explain why its hard to find evidence in favor of the Book of Mormon?”
  • Bob D.
    “If the Bible’s geography was a fantasy-land, its spiritual messages would be harder to believe. Same thing with the Book of Mormon. It’s reality would help to ground the spiritual message.”
  • James C.
    “Heartland probably. But don't really care one way or another. Church is still true, wherever it happened.”
  • Andreas M.
    “John L. Sorenson’s Mormon’s Codex is a very comprehensive read which provides support for the Mesoamerican model. I’ve gotten through about 500 pages—he makes a lot of convincing arguments. Gives me a greater appreciation for the Book of Mormon in a historical context.”
Voetnoten
  • BIOJoseph Smith, Jr.

    Joseph Smith (1805–1844) richtte The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints op. Hij werd geboren in Sharon, Vermont, en begon al op jonge leeftijd visioenen van God en engelen te ervaren. In een van die visioenen verscheen de engel Moroni, die hem liet zien waar gouden platen lagen met een verslag over oude bewoners van Amerika. Hij vertaalde dit verslag en publiceerde het als het Boek van Mormon. Zijn hele leven bleef hij openbaringen ontvangen, die vandaag de basis vormen voor de leer van de kerk. Hij leidde de Heiligen der Laatste Dagen door het land van New York naar Illinois. In 1844 werd hij vermoord terwijl hij in Carthage, Illinois, op zijn proces wachtte.

  • BIOOrson Pratt

    Orson Pratt (1811–1881) werd geboren in Hartford, New York, en was apostel in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij werd op veel zendingen geroepen. Hij werd in augustus 1842 uit de Kerk geëxcommuniceerd, na beschuldigingen van ongepast gedrag door Joseph Smith. Pratt werd in januari 1843 opnieuw gedoopt en diende als een vooraanstaand pamflettenschrijver voor de Kerk en verdediger van het geloof.

  • BIOGeorge Q. Cannon

    George Q. Cannon (1827–1901) werd in Liverpool, Engeland, geboren als zoon van George Cannon en Ann Quayle. Zijn gezin werd in 1840 gedoopt in de kerk. In 1842 emigreerde hij met zijn gezin naar Nauvoo en later trok hij in 1847 met de heiligen naar het westen. In 1849 diende hij als mijnbouwzendeling in Californië. In deze periode werd hij gevraagd naar het Koninkrijk Hawaï te reizen, waar hij vier jaar diende. In die tijd vertaalde Cannon, met hulp van Jonatana Napela, Het Boek van Mormon in het Hawaïaans. Na de Utah-oorlog diende hij als president van de Eastern States Mission. Hij werd in augustus 1860 als apostel geordend en diende van 1873–1887 en 1889–1901 als raadgever in het Eerste Presidium (onder vier presidenten).

  • BIOJoseph F. Smith

    Joseph F. Smith (1838–1918) werd geboren in Far West, Missouri als zoon van Hyrum en Mary Fielding Smith. Op 15-jarige leeftijd werd hij geroepen om zijn eerste zending naar de Sandwich Islands te vervullen onder leiding van apostel Parley P. Pratt. Tijdens de zitting van 1858-59 van de territoriale wetgevende macht van Utah diende hij als sergeant-at-arms. Van 1860 tot 1863 vervulde hij nog een zending voor de kerk in Groot-Brittannië.

    Smith werd in juli 1866 door Brigham Young tot apostel geordend. Hij diende als raadgever in het Eerste Presidium onder John Taylor, Wilford Woodruff en Lorenzo Snow. In 1901 werd hij president van de kerk. Smith vaardigde het Tweede Manifesto uit, waarin werd verklaard dat iedere kerkleider die een meervoudig huwelijk voltrok, samen met het echtpaar zelf geëxcommuniceerd zou worden. Hij ontving ook wat nu is gecanoniseerd als afdeling 138 van de Leer en Verbonden, een visioen van de geestenwereld in 1918.

  • BIOB. H. Roberts

    Brigham Henry Roberts (1857-1933) werd geboren in Warrington, Lancashire, Engeland, als zoon van Benjamin Roberts en Ann Everington. Roberts emigreerde in 1866 vanuit Engeland en trok over de vlakten naar Salt Lake City. Hij werd in 1867 gedoopt en vestigde zich in Bountiful. Roberts diende een zending naar Iowa en Nebraska en werd daarna in 1880 overgeplaatst naar Tennessee. Hij diende van 1922 tot 1927 als president van de Eastern States Mission en van 1888 tot zijn dood als een van de zeven presidenten van de Zeventig. Roberts was een vroege en productieve schrijver over het mormonisme, het bekendst om A Comprehensive History of the Church en Studies of the Book of Mormon.

  • BIOJames E. Talmage

    James E. Talmage (1862-1933) diende als apostel voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Talmage werd in Engeland geboren en kreeg basisonderwijs via het Dioceasan Program van Oxford University. Als tiener sloot Talmage zich aan bij het geloof van de Heiligen der Laatste Dagen en verhuisde van het Verenigd Koninkrijk naar het territorium Utah. Hij studeerde geologie aan Lehigh University en Johns Hopkins University. Talmage was president van de University of Utah, museumconservator en mijnbouwadviseur. In 1911 werd hij apostel in het Quorum der Twaalf Apostelen. Talmage schreef Jesus the Christ, een biografie van Jezus bedoeld voor een algemeen kerkelijk lezerspubliek. Hij droeg bij aan kerkelijke discussies over evolutie en pleitte voor een middenweg die voorkwam dat de Kerk een officieel standpunt innam. Talmage stierf op 70-jarige leeftijd.

  • BIOAnthony W. Ivins

    Anthony Woodward Ivins (1852–1934) werd geboren in Toms River, New Jersey. Zijn familie emigreerde in 1853 naar Utah. In 1861 kreeg zijn familie de roeping om met de eerste kolonisten naar St. George, Utah, te gaan. Ivins had meerdere roepingen voor zendingen, onder andere naar Arizona, New Mexico en Mexico. Hij was veldwachter, veehouder, officier van justitie, burgemeester en gemeenteraadslid in St. George. Ivins was zendingspresident in Mexico-Stad en werd ook de eerste ringpresident van de Juarez-ring, de eerste ring van leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen in Mexico. Ivins werd geroepen en geordend als apostel van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en was van 1921 tot aan zijn dood lid van het Eerste Presidium.

  • BIOJohn A. Widtsoe

    John Andreas Widtsoe (31 januari 1872–29 november 1952) was een vroege leider van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij werd geboren op Frøya, een Noors eiland. Hij verloor zijn vader toen hij zes was. Zijn familie maakte een paar jaar later kennis met de Kerk. Widtsoe verhuisde in 1883 met zijn familie naar Utah en werd in 1884 gedoopt. Widtsoe studeerde in 1894 af aan Harvard met een diploma in scheikunde en trouwde in 1898 met Leah Eudora Dunford. Widtsoe kreeg de roeping om op zending te gaan en zijn Ph.D. te halen aan de Universiteit van Göttingen in Duitsland. Hij studeerde af in 1899. Widtsoe was van 1907 tot 1916 president van het Utah State Agricultural College. Daarna was hij tot 1921 president van de Universiteit van Utah. Widtsoe werd in 1921 als apostel geroepen en diende tot zijn dood in 1952.

  • BIOMark E. Petersen

    Mark E. Petersen (1900-1984) diende als apostel voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Petersen werd geboren in Salt Lake City, vervulde een zending in Nova Scotia en studeerde aan de University of Utah, waar hij journalistiek studeerde. Hij werkte als verslaggever voor de Deseret News en werd al snel algemeen directeur van de Deseret News. In 1944 werd hij tot apostel geroepen. Hij schreef meerdere korte boeken over schriftuurlijke figuren zoals Mozes en Jozua en over morele kwesties zoals alcoholgebruik en seksuele relaties. Petersen was ook een fervent tegenstander van de burgerrechtenbeweging en waarschuwde dat die zou leiden tot rassenvermenging. Petersen overleed in 1984 aan kanker.

  • BIOHarold B. Lee

    Harold Bingham Lee (28 maart 1899 – 26 december 1973) in Clifton, Idaho. Hij bouwde carrières op in het onderwijs, het bedrijfsleven en de overheid, en werd op 10 april 1941 geroepen tot het Quorum der Twaalf Apostelen van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij werd op 7 juli 1972 president van de kerk en diende slechts 18 maanden tot zijn dood.

  • BIONeal A. Maxwell

    Neal A. Maxwell (1926-2004) groeide op in Salt Lake City. Hij behaalde een master in politicologie aan de University of Utah en raakte betrokken bij de politiek van Utah. In 1970 werd hij commissaris voor kerkelijk onderwijs en daarna, in 1974, werd hij een algemene autoriteit toen hij een roeping kreeg als assistent van het Quorum der Twaalf Apostelen. Hij stierf in 2004.

  • BIODallin H. Oaks

    Dallin H. Oaks (1932–heden) werd geboren in Provo, Utah, en werd in 1984 apostel van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Na het overlijden van zijn eerste vrouw, June Dixon Oaks, in 1998 trouwde hij in 2000 met Kristen M. McMain. Hij studeerde af aan Brigham Young University (1954) en de University of Chicago Law School (1957). Hij werkte als jurist en gaf les in de rechten in Chicago voordat hij van 1971 tot 1980 president van Brigham Young University werd. Daarna was hij rechter bij het Hooggerechtshof van Utah (1980–1984) voordat hij als apostel werd geroepen. In 2018 werd hij eerste raadgever in het Eerste Presidium en president van het Quorum der Twaalf Apostelen. Op 14 oktober 2025 werd hij bevestigd als president van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.

  • BIORussell M. Nelson

    Russell Marion Nelson Sr. (9 september 1924–27 september 2025) was de 17e president van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en een gepensioneerde hartchirurg. Nelson werd geboren en groeide op in Salt Lake City, en behaalde zijn medische graad aan de University of Utah. Als hartchirurg maakte Nelson deel uit van het medische team dat in 1951 de hart-longmachine ontwikkelde. Nadat hij tijdens de Koreaanse Oorlog twee jaar in het medische korps van het Amerikaanse leger had gediend, accepteerde Nelson een professoraat aan zijn alma mater en zette hij zijn werk als cardiothoracaal chirurg voort. Nelson accepteerde in 1984 een roeping om lid te worden van het Quorum der Twaalf Apostelen, en werd in 2018 geroepen als president van de Kerk na het overlijden van Thomas S. Monson. Nelson en zijn vrouw Dantzel White (overl. 2005) kregen tien kinderen. Na Dantzels dood trouwde Nelson met de voormalige therapeut en professor Wendy L. Watson.

  • BIOBrigham Young

    Brigham Young (1801–1877) was een vroege leider van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij werd geboren in Whitingham, Vermont, en sloot zich in zijn twintiger jaren na twee jaar van overweging bij het geloof aan. Hij werd president van het Quorum der Twaalf Apostelen na de opsplitsing van de kerk in Kirtland, Ohio. Na de martelaarsdood van Joseph Smith in 1844 nam Young het presidentschap op zich en leidde hij de Heiligen der Laatste Dagen naar vestiging in het Great Basin-gebied. Hij was getrouwd met vijfenvijftig vrouwen en kreeg negenenvijftig kinderen bij zestien van zijn vrouwen. Hij diende ook als territoriale gouverneur van het Utah-territorium tot 1857 en als de profe tot zijn dood.

  • BIOHeber C. Kimball

    Heber Chase Kimball (1801–1868) was een vroege leider van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij werd geboren in Sheldon, Vermont en werd al op jonge leeftijd opgeleid tot pottenbakker. Kimball sloot zich bij het geloof aan door de prediking van Phineas Young, de broer van Brigham Young. Kimball werd aangesteld als apostel in het eerste Quorum van de kerk en vervulde een zending naar het Verenigd Koninkrijk. Toen de heiligen uit Missouri werden verdreven, hield Kimball samen met mede-apostel Brigham Young toezicht op hun vlucht over de staatsgrens van Illinois. Kimball diende als apostel en raadgever in het Eerste Presidium onder Joseph Smith en Brigham Young. Na de dood van Joseph Smith in 1844 schaarde Kimball zich achter het Quorum van de Twaalf tegen de aanspraken van tegenstanders zoals Sidney Rigdon en James J. Strang. In 1847 werd Kimball lid van het nieuw samengestelde Eerste Presidium. Nadat de heiligen in Utah waren aangekomen, diende Kimball als territoriale opperrechter en luitenant-gouverneur. Hij stierf in 1868 aan verwondingen die hij had opgelopen bij een koetsongeluk.

  • BIOErastus Snow

    Erastus Snow (1818–1888) sloot zich in 1833 in Vermont aan bij de kerk. Hij vervulde zendingen in Pennsylvania en Massachusetts en werd in 1836 geordend tot zeventiger. Hij had 4 vrouwen, 23 zonen en 13 dochters. Hij diende van 1849 tot aan zijn dood als lid van het Quorum der Twaalf Apostelen.

  • BIOGeorge Albert Smith

    George Albert Smith (1870-1951) was de achtste president van de Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Hij werd geboren in Salt Lake City, werkte voor Zion's Cooperative Mercantile Institution en diende later een zending in de Southern States. In 1903 werd hij apostel voor de Church, en in 1945 was hij president van de Church of Jesus Christ of Latter-day Saints geworden.

  • BIODavid O. McKay

    David Oman McKay (1873–1970) werd geboren in Huntsville, Utah. Hij was van 1951 tot 1970 de negende president van de kerk. Op 32-jarige leeftijd werd hij tot apostel geordend. President McKay breidde de zending van de kerk wereldwijd uit, onder meer door de eerste ringen buiten de Verenigde Staten te vormen. Hij legde ook nadruk op gezinsleven en onderwijs. Hij stierf op 96-jarige leeftijd.

  • BIOLevi Edgar Young

    Levi Edgar Young (2 februari 1874 – 13 december 1963) was historicus en president van het Quorum der Zeventig. Hij vervulde zendingen in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Temple Square en New England. Hij was docent aan de University of Utah en studeerde aan Harvard en aan Columbia University.

  • BIOSpencer W. Kimball

    Spencer W. Kimball (1895-1985) werd geboren in Salt Lake City, Utah. Hij was de twaalfde president van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Kimball groeide op in Thatcher, Arizona, richtte als jonge man een effectenbedrijf op en leidde dat, en raakte betrokken bij verschillende gemeenschapsorganisaties in de omgeving van Thatcher. Hij werd in 1943 apostel en werd een belangrijke voorstander van bediening aan en werk met inheemse Amerikanen. Als kerkpresident werd hij een voorstander van de wereldwijde uitbreiding van de kerk. In 1978 ontving president Kimball de openbaring om de priesterschaps-/tempelbeperking voor mensen met Afrikaanse afkomst op te heffen.

  • BIOEzra Taft Benson

    Ezra Taft Benson (1899–1994) werd geboren in Whitney, Idaho. Hij was van 1953 tot 1961 minister van Landbouw onder president Dwight D. Eisenhower. In 1943 werd hij geordend als apostel en lid van het Quorum der Twaalf. Benson diende later van 1973 tot 1985 als president van het Quorum der Twaalf, toen hij werd geroepen als president van de kerk.

  • BIOL. Tom Perry

    Lowell Tom Perry (5 augustus 1922 – 30 mei 2015) was van 1974 tot aan zijn dood in 2015 apostel voor De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Perry werd geboren en groeide op in Logan, Utah, en vervulde van 1942 tot 1944 een zending voor de kerk in de Northern States Mission. Perry diende tijdens de Tweede Wereldoorlog in het United States Marine Corps en was gestationeerd op Saipan en later in Nagasaki. Perry werkte in het bedrijfsleven totdat hij in 1972 werd geroepen tot voltijdse kerkdienst, en in 1974 werd hij tot apostel geordend. Perry overleed in 2015 aan schildklierkanker.

  • In een artikel op de website van de Kerk over de geografie van het Boek van Mormon staat het volgende:

    De Kerk neemt geen standpunt in over de specifieke geografische locaties van gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in het oude Amerika. Speculatie over de geografie van het Boek van Mormon kan eerder misleiden dan verhelderen; zo’n studie kan afleiden van het goddelijke doel ervan.

    Het artikel citeert president Russell M. Nelson, die de geestelijke betekenis van het boek benadrukt: “Hoe interessant [de geografie van het Boek van Mormon] ook mag zijn, de studie van het Boek van Mormon is het meest lonend wanneer men zich richt op het hoofddoel ervan—te getuigen van Jezus Christus. Vergeleken daarmee zijn alle andere kwesties bijkomstig.”

    Deze uitspraak werd oorspronkelijk gedaan door president Nelson tijdens de algemene conferentie van oktober 1999:

    Ik wil graag mijn getuigenis van de goddelijkheid van dit boek toevoegen. Ik heb het vaak gelezen. Ik heb ook veel gelezen van wat erover is geschreven. Sommige auteurs hebben zich gericht op de verhalen, de mensen of de historische schetsen ervan. Anderen waren geboeid door de taalstructuur of de verslagen over wapens, geografie, dierenleven, bouwtechnieken of systemen van gewichten en maten. Hoe interessant deze zaken ook kunnen zijn, de studie van het Boek van Mormon is het meest waardevol wanneer men zich richt op het belangrijkste doel ervan—getuigen van Jezus Christus. Vergeleken daarmee zijn alle andere kwesties van ondergeschikt belang.

    In het Evangeliethema-essay van de Kerk over DNA en het Boek van Mormon staat op vergelijkbare wijze: "Hoewel er verschillende plausibele hypotheses zijn over de geografische locaties van gebeurtenissen in het Boek van Mormon, neemt de Kerk geen officieel standpunt in, behalve dat de gebeurtenissen zich in Noord- en Zuid-Amerika afspeelden."

  • In 1938 stelde het boek A Guide to the Study of the Book of Mormon, dat door de Kerk werd gepubliceerd, dat "niemand het recht heeft om één theorie [over de geografie van het Boek van Mormon] voor te stellen als de officiële uitleg van de Kerk."

    John E. Clark schreef in de Encyclopedia of Mormonism, een publicatie die onder toezicht stond van kerkleiders, dat de “kerkleiding officieel en consequent afstand houdt van kwesties rond de geografie van het Boek van Mormon om de aandacht te richten op de geestelijke boodschap van het boek.” Hij ging verder,

    Het officiële standpunt van de Kerk is dat de gebeurtenissen die in Het Boek van Mormon worden verteld, ergens in Noord- en Zuid-Amerika plaatsvonden, maar dat de precieze locatie niet is geopenbaard. Dit standpunt geldt zowel voor interne geografieën als voor externe verbanden. Er is nog geen interne geografie door de Kerk voorgesteld of goedgekeurd, en geen van de interne of externe geografieën die door individuele leden . . . zijn voorgesteld, is goedgekeurd.
  • De verklaring van de Kerk over de geografie van het Boek van Mormon zegt dat ‘individuen hun eigen mening mogen hebben over de geografie van het Boek van Mormon en andere soortgelijke zaken waarover de Heer niet heeft gesproken.’

    Verder staat er: “het Eerste Presidium en het Quorum der Twaalf Apostelen dringen er bij leiders en leden op aan om die persoonlijke theorieën niet te verdedigen in een omgeving of op een manier die zou suggereren dat die theorieën profetische of kerkelijke steun hebben. Alle betrokkenen moeten proberen ruzie over deze kwesties te vermijden.”

  • John L. Sorenson noemt in zijn boek Mormon's Map de zandlopervorm de 'fundamentele geografische configuratie' van de interne geografie van het Boek van Mormon. Hij ondersteunt die conclusie met passages zoals Alma 22:32, waarin een smalle landengte wordt beschreven die een noordelijk land scheidt van een zuidelijk land.

    John E. Clark, een archeoloog van de Heiligen der Laatste Dagen, stelt op vergelijkbare wijze dat de ‘zandloper’-vorm de interne geografie van het Boek van Mormon kenmerkt.

  • Jonathan Neville, een voorstander van het Heartland-model, erkent dat "het kader voor de geografie van het Boek van Mormon wordt uiteengezet in Alma 22, waarin Mormon beschrijft hoe het land was verdeeld tussen de Nephieten en de Lamanieten."

    Neville interpreteert het hoofdstuk echter als verwijzend naar ‘een ovaal of een rechthoek’ in plaats van een ‘zandlopervorm’.

  • Janne M. Sjodahl, een schrijver van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, schreef in 1927 over verschillende populaire theorieën over de geografie van het Boek van Mormon uit zijn tijd. Zijn analyse laat zowel zien dat kerkleden al lang gefascineerd zijn door dit onderwerp als dat er nog steeds geen overeenstemming is over de geografische setting van het boek.

    De historicus Andrew H. Hedges van de Heiligen der Laatste Dagen merkt in een artikel uit 2021 in BYU Studies Quarterly eveneens op dat de vraag waar het Boek van Mormon zich afspeelde al sinds de tijd van Joseph Smith onderwerp is van speculatie en debat, zonder dat er ondanks uitgebreide discussie consensus is ontstaan.

    Het gebrek aan definitief archeologisch bewijs, zoals inscripties die figuren of locaties uit het Boek van Mormon bevestigen, blijft de centrale uitdaging voor alle modellen. Totdat dergelijk bewijs opduikt, blijft de geografie van het Boek van Mormon volgens Hedges een open vraag, waar nog steeds over wordt gediscussieerd maar waarvoor geen algemeen aanvaarde oplossing bestaat.

  • Dit model werd al in 1840 onderwezen en is van oudsher het meest algemeen aanvaard binnen de kerk. Het werd ondersteund door prominente figuren zoals Orson Pratt en B. H. Roberts.

  • John L. Sorenson, een antropoloog aan Brigham Young University, heeft gepleit voor het Meso-Amerikaanse model en presenteerde zijn argumenten in invloedrijke werken zoals An Ancient American Setting for the Book of Mormon en Mormon's Codex.

  • Het Heartland-model is populairder geworden na het verschijnen in 2009 van het boek Prophecies and Promises: Het Boek van Mormon and the United States of America van Rod Meldrum en Bruce Porter, waarin wordt betoogd dat de gebeurtenissen in het Boek van Mormon zich in Noord-Amerika afspeelden.

    Jonathan Neville heeft ook voor dit model gepleit in zijn boek Moroni's America: The North American Setting for the Book of Mormon.

  • George D. Potter, een onafhankelijke geleerde van het Boek van Mormon, pleit in zijn boek Nephi in het Beloofde Land voor een Zuid-Amerikaanse geografische setting langs de kust van de Stille Oceaan.

    Venice Priddis, een onafhankelijke Boek van Mormon-geleerde, pleit ook voor een Zuid-Amerikaanse locatie in The Book and the Map.

  • Onderzoeker Michael R. Ash van de Heiligen der Laatste Dagen merkt bij zijn bespreking van verschillende theorieën over de geografie van het Boek van Mormon op dat het hemisferische model goed werkt als een oppervlakkige lezing van de geografie die in de tekst wordt beschreven:

    Sinds de tijd van Joseph Smith geloofden de meeste heiligen dat de gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden over de hele uitgestrektheid van Noord- en Zuid-Amerika. Deze theorie — de Hemisferische Geografietheorie (HGT) — stelt dat Noord-Amerika het ‘land noordwaarts’ is, Zuid-Amerika het ‘land zuidwaarts’, en het huidige Panama de ‘smalle landengte’ daartussen. Dit is een natuurlijke interpretatie op basis van een oppervlakkige lezing en een oppervlakkig begrip van de tekst van het Boek van Mormon. Waarschijnlijk accepteerden Joseph Smith, evenals de meerderheid van de heiligen en leiders, dit model van de geografie van het Boek van Mormon zonder het in twijfel te trekken.
  • Orson Pratt was een van de eerste heiligen der laatste dagen die een geografie-theorie voor het Boek van Mormon in druk formuleerde. In 1840 beschreef hij een hemisferische visie op de geografie van het boek.

  • Michael R. Ash, een onafhankelijke geleerde van het Boek van Mormon, merkt op dat een van de grootste problemen met het hemisferische model is dat de reisafstanden die in het Boek van Mormon worden beschreven niet lijken overeen te komen met deze theorie:

    De doorslaggevende factor om voor een beperkte geografie te kiezen, is de reisafstand tussen de uiterste punten van de steden in het Boek van Mormon. Reisafstanden worden, waar ze genoemd worden, altijd aangegeven in termen van hoe lang de reis duurde. Alle reisafstanden die we uit gebeurtenissen in het Boek van Mormon kunnen afleiden, wijzen op een zeer beperkte schaal, waarschijnlijk niet meer dan een paar honderd mijl — misschien een totaal gebied ongeveer zo groot als Tennessee.
  • Brant A. Gardner, een onafhankelijke onderzoeker van het Boek van Mormon, merkt op dat het hemisferische model te maken heeft met tegenstrijdig archeologisch bewijs. Hij schrijft:

    Het archeologische en antropologische bewijs laat ook duidelijk zien dat er in de Nieuwe Wereld al mensen waren vóór alle mensen die in het Boek van Mormon worden genoemd, en dat het traceerbare genetische erfgoed van de inheemse Amerikanen op dit moment duidelijk wijst op grote instroom van bevolkingsgroepen uit Azië in plaats van uit het Midden-Oosten.
  • John L. Sorenson schreef in 1984 in de Ensign dat “we in Meso-Amerika bijna alle soorten geografische en culturele kenmerken kunnen identificeren die in het Boek van Mormon worden genoemd.” Daaronder vallen geletterdheid/schrift, seizoensgebonden oorlogsvoering, metaalbewerking, complexe beschavingen en geografische kenmerken die bij de tekst lijken te passen (zoals rivieren, bergen en een landengte of “smalle strook land”).

  • In een tweedelige serie in de Ensign, geschreven in 1984, besprak John L. Sorenson wat sterke overeenkomsten lijken te zijn tussen het soort beschaving dat in het Boek van Mormon wordt beschreven en wat door archeologisch werk in Meso-Amerika is ontdekt.

    Eén zo’n factor is bijvoorbeeld geletterdheid of een aangetoond schriftsysteem. Brant Gardner merkt in zijn commentaar op het Boek van Mormon uit 2007 op hoe “de aantrekkingskracht van dit model vrij duidelijk is. . . . [Meso-Amerika] leverde de enige bekende voorbeelden van inheems schrift op. Omdat het Boek van Mormon de facto bewijs is van geletterdheid, is het logisch om te beginnen met zoeken op de enige plek op het halfrond met een geschreven taal.”

  • De traditionele locatie van de heuvel Cumorah, de plaats van de laatste strijd van de Nephieten en Lamanieten, is in New York geweest. Deze identificatie gaat terug tot William Phelps en Oliver Cowdery.

    Mensen die pleiten voor een Meso-Amerikaanse setting voor het Boek van Mormon, zoals David A. Palmer, hebben moeten aannemen dat de locatie van de laatste strijd in Mexico lag, bij een andere heuvel dan die in New York, een standpunt dat in strijd is met traditionele leringen.

  • De heilige der laatste dagen-archeoloog Deanne G. Matheny schreef in 1993 een kritiek op het Meso-Amerikaanse model dat de Landengte van Tehuantepec ziet als de 'smalle landengte', vanwege problemen met de richtingen.

    Om [Sorensons] model te laten passen bij de geografie van Meso-Amerika, moet men aannemen dat de Nephieten een richtingssysteem hadden waarin de windrichtingen “45 graden of meer” afweken van de normaal gebruikte windrichtingen (Sorenson 1985, 39). Helaas geeft Sorenson nooit een exact getal en geeft hij geen kaart waarop de Nephitische windrichtingen te zien zijn. . . . Op basis van Sorensons model . . . liggen het ware noorden en het “Nephitische noorden” . . . meer dan 60 graden uit elkaar. Met andere woorden: de hele windroos moet meer dan 60 graden naar het westen worden verschoven om dit model te laten passen bij de geografie van het gekozen gebied.
  • Zo hebben Joseph Smiths aanduiding van de overblijfselen van een Lamaniet, of zijn opmerking over het reizen over “de vlakten van de Nephieten” in Illinois in 1834, sommige voorstanders van een Meso-Amerikaans model, zoals Mark Alan Wright, ertoe gebracht migraties van volken uit het Boek van Mormon vanuit Meso-Amerika naar wat nu de Verenigde Staten zijn voor te stellen.

  • Voorstanders van het Heartland-model hebben overeenkomsten vastgesteld tussen het Boek van Mormon en de oude Hopewell-beschaving, waarbij ze nadruk leggen op gelijkenissen in landbouw, verdedigingswerken, heuvelstructuren en reissystemen.

  • In een brief aan Emma Smith van 4 juni 1834 beschreef Joseph Smith hoe Sionskamp door de "vlaktes van de Nephieten" trok, wat erop wijst dat hij een verband zag tussen het Boek van Mormon en locaties in Noord-Amerika.

  • Voorstanders van het Heartland-model verwijzen vaak naar vermeende oude artefacten zoals de Los Lunas Decalogue Stone, de Bat Creek Stone, de Newark Holy Stones en de Tucson Lead Artifacts als bewijs voor gebeurtenissen uit het Boek van Mormon in Noord-Amerika. Deze artefacten komen vaak voor in Heartland-publicaties als ondersteunend materiaal.

    Toch ziet de wetenschappelijke consensus ze overweldigend als moderne vervalsingen. Een artikel uit 2019, gepubliceerd door Book of Mormon Central en verwijzend naar andere academische onderzoeken, heeft het bewijs beoordeeld dat deze voorwerpen niet authentiek zijn, wat hun geloofwaardigheid als bewijs voor het Heartland-model ondermijnt.

  • Een belangrijke bewering van het Heartland-model is dat haplogroep X een genetische link vormt tussen Indiaanse groepen in de Verenigde Staten en het Midden-Oosten, en zo een verband met het Boek van Mormon ondersteunt. Zowel Heiligen der Laatste Dagen als niet-Heiligen der Laatste Dagen onder genetici hebben dit echter verworpen als bewijs voor het Boek van Mormon.

  • In 1841 en 1842 deed Joseph Smith uitspraken die archeologische vondsten uit Centraal-Amerika in verband brachten met het Boek van Mormon. In een brief uit 1841 aan John M. Bernhisel zei Joseph dat het boek Reiservaringen van John Lloyd Stephens, waarin Meso-Amerikaanse ruïnes worden beschreven, "overeenkomt met en het getuigenis van het Boek van Mormon ondersteunt." Een jaar later schreef Joseph in een artikel dat was ondertekend met "Ed.":

    Als mensen bij hun onderzoek naar de geschiedenis van dit land, wanneer ze de heuvels, vestingwerken, standbeelden, architectuur, oorlogswerktuigen, landbouwgereedschap en versieringen van zilver, koper, enz. bekijken, het Boek van Mormon zouden onderzoeken, dan zouden hun gissingen verdwijnen en hun opvattingen veranderen; onzekerheid en twijfel zouden veranderen in zekerheid en feiten; en zij zouden ontdekken dat de dingen waar zij zo ijverig naar speuren historische zaken waren, ontvouwd in dat boek. . . . De onderzoeken van Stephens en Catherwood in Centraal-Amerika getuigen in overvloed van deze zaak. De indrukwekkende ruïnes, de elegante beeldhouwwerken en de pracht van de ruïnes van Guatamala [Guatemala] en andere steden bevestigen deze uitspraak en laten zien dat een groot en machtig volk—mensen met grote geesten, een helder verstand, een briljant genie en grootse plannen—dit continent bewoonde. Hun ruïnes spreken van hun grootheid; het Boek van Mormen [Mormon} ontvouwt hun geschiedenis.

    Dit vormt een uitdaging voor het Heartland-model, dat stelt dat Joseph door openbaring wist dat gebeurtenissen uit het Boek van Mormon uitsluitend in Noord-Amerika plaatsvonden, vooral in het middenwesten en noordoosten van de Verenigde Staten.

  • Vroege kerkleiders zoals Orson Pratt en Oliver Cowdery zouden naar verluidt hebben onderwezen dat Lehi en zijn gezin in Chili in Zuid-Amerika aan land kwamen. Pratt pleitte voor dit standpunt in zijn boekje uit 1840 Een interessant verslag van verschillende opmerkelijke visioenen, en schreef: “zij werden veilig over de grote Stille Oceaan gebracht en kwamen aan land aan de westkust van Zuid-Amerika.”

  • George D. Potter benadrukt in zijn boek Nephi in the Promised Land precolumbiaanse metaalbewerking en andere ‘archeologische en antropologische informatie die beschikbaar is en die ondersteunt dat de geschiedenis van het Boek van Mormon zich in Peru heeft afgespeeld.’

  • Net als bij het Meso-Amerikaanse model is het Zuid-Amerika-model in strijd met de traditionele opvatting dat de heuvel Cumorah in New York ligt.

  • Bij het beoordelen van het geografische model dat de gebeurtenissen in het Boek van Mormon vooral in Peru plaatst, merkt Michael R. Ash, een onafhankelijke onderzoeker, op dat het model moeite heeft om "een rivier te koppelen aan de vereisten van de rivier Sidon zoals beschreven in de tekst van het Boek van Mormon."

    Daarnaast komt in het Peruaanse model het voornaamste archeologische bewijs voor grote bevolkingen van mensen die veel te laat leefden om in verband te kunnen worden gebracht met de volken in het Boek van Mormon.

  • Brant A. Gardner merkt in zijn bespreking van dit model op dat, net als bij het halfrondmodel, "deze hypothese ook vastloopt op het probleem van afstand, doordat de meeste belangrijke gebeurtenissen in de buurt van de landengte van Panama worden geplaatst, maar een landingsplaats verder naar het zuiden wordt aangewezen dan de reistijd toelaat."

  • Het Boek van Mormon beschrijft een reeks rampzalige gebeurtenissen in 3 Nephi 8–10 die het landschap ingrijpend veranderden. Hevige stormen, felle winden en grote aardbevingen troffen het land (3 Nephi 8:5–7) en verwoestten steden door vuur, water en aardbewegingen (3 Nephi 9:5–12). Hele steden werden verbrand (Zarahemla), bedolven (Moronihah) of door de zee overspoeld (Moroni) (3 Nephi 8:8–10). Wegen werden opgebroken en landvormen verschoven zo sterk dat het aangezicht van het land veranderde (3 Nephi 8:11–13).

  • Eeuwen later waren de steden en landen die betrokken waren bij de oorlogen tussen de Nephieten en de Lamanieten (Alma 45–62) voor Mormon nog steeds herkenbaar, wat erop wijst dat het geografische kader van het Boek van Mormon bleef bestaan ondanks de catastrofale gebeurtenissen in 3 Nephi.

    Belangrijke interne geografische kenmerken, zoals de smalle landengte, grote steden en de verdeling tussen het land noordwaarts en het land zuidwaarts, worden nog lang na de verwoesting genoemd (Alma 22:27–34, Mormon 2:28–29), wat het idee versterkt dat herkenbare herkenningspunten zijn blijven bestaan.

  • John L. Sorenson merkt op, wanneer hij spreekt over de geografie van het Boek van Mormon:

    Mormon en Moroni leefden en schreven allebei na de catastrofale veranderingen. Ze hadden er geen moeite mee om locaties die ze in hun eigen leven kenden te verbinden met plaatsen waar Alma of Helaman vóór de catastrofe naar verwezen. Niets aan de geografie van vóór de kruisiging leek hen in verwarring te brengen. . . . Het verslag zelf geeft dus geen rechtvaardiging om aan te nemen dat de vorm of aard van het land op wezenlijke punten veranderde, ondanks de indrukwekkende verwoesting die de dood van de Heiland aankondigde.

    Brant A. Gardner legt in zijn commentaar op het Boek van Mormon op dezelfde manier uit dat, ook al staat er in de tekst dat de "hele oppervlakte van het land veranderde", deze uitdrukking verwijst naar het zichtbare oppervlak van het land en niet naar een volledige geografische herordening.

    De soorten verwoestende krachten die in 3 Nephi worden beschreven, konden het aanzien van het land veranderen door aardbevingen, vulkanische activiteit en verwoestende winden, maar er is geen aanwijzing dat de basisprincipes van geografie werden veranderd. Noord wordt niet zuid. Geografische lagen worden niet door elkaar gehusseld. Ze kunnen stijgen of dalen, maar ze blijven geordend. . . . Mormon lijkt geen probleem te hebben gehad om verband te leggen met de geografie van gebeurtenissen van vóór de catastrofes die met de dood van Christus gepaard gingen, ook al kende hij de topografie natuurlijk pas na die catastrofes.
  • In een artikel uit 2014 merkte de heilige der laatste dagen-geleerde Neal Rappleye, bij zijn overzicht van verschillende theorieën over de geografie van het Boek van Mormon, op dat onderzoekers meestal prioriteit geven aan een van drie soorten bewijs: (1) profetische prioriteit, waarbij uitspraken van kerkleiders of profetische passages worden gebruikt om locaties vast te stellen, (2) antropologische prioriteit, waarbij men zich baseert op archeologische, culturele en genetische gegevens, of (3) geografische prioriteit, waarbij de nadruk ligt op interne geografische aanwijzingen uit de tekst van het Boek van Mormon.

    Rappleye merkt op dat de gekozen prioriteit de conclusies over de geografie van het Boek van Mormon sterk beïnvloedt, omdat het eerste bewijs vaak de locatie bepaalt en vormgeeft aan hoe ander bewijs wordt geïnterpreteerd.

  • Voorstanders van het Heartland-model, Bruce H. Porter en Rod Meldrum, beweren dat ‘de profeet Joseph Smith wel degelijk op de hoogte was van de geografische context van het Boek van Mormon’, en verder dat ‘hij wel degelijk inspiratie claimde voor de uitspraken die hij deed over de geografie ervan’.

    Zij zien het voorrang geven aan zijn uitspraken als een methodologische sleutel om de geografie van het Boek van Mormon te ontcijferen.

  • Voorstander van Meso-Amerika John L. Sorenson heeft benadrukt dat de interne uitspraken van het Boek van Mormon vóór andere vormen van gegevens moeten worden geplaatst, wat hem tot de conclusie bracht: "De Nephieten, onder wie Mormon, zagen de landen die voor hen van belang waren als gecentreerd in de landengtezone die twee grotere gebieden met elkaar verbond, het land noordwaarts en het land zuidwaarts."

  • Historicus Andrew H. Hedges, die lid is van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, heeft onderzocht hoe ideeën over de geografie van het Boek van Mormon zich historisch hebben ontwikkeld en hoe uiteenlopend die ideeën onder heiligen der laatste dagen zijn. Zijn artikel uit 2007 bekeek vroege uitspraken van Joseph Smith en andere kerkleiders en liet zien dat er in de begintijd van de kerk geen definitief geografisch model werd vastgesteld. In plaats daarvan ontstonden verschillende interpretaties en theorieën, beïnvloed door tekstanalyse, archeologische ontdekkingen en persoonlijke overtuigingen.

  • Voorstanders van Meso-Amerika benadrukken dat Joseph Smith geen rechtstreekse openbaringen over de geografie van het Boek van Mormon heeft ontvangen en zien zijn opmerkingen als een weerspiegeling van bredere speculatieve interesses, en niet als specifieke en gezaghebbende geografische aanduidingen.

    Daarentegen hechten voorstanders van het Heartland-model vaak meer waarde aan de uitspraken van Joseph Smith bij het ontwikkelen van hun model, en gebruiken ze die om hun overtuiging te ondersteunen dat de geografie van het Boek van Mormon gecentreerd was in de valleien van de Mississippi en Ohio.

    De twee groepen verschillen in hoeveel gezag ze toekennen aan Josephs uitspraken tegenover tekstueel en archeologisch bewijs.

  • Deze opmerking werd gemaakt in een brief aan krantenredacteur Noah C. Saxton. De spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Joseph schreef deze brief aan Emma op 4 juni 1834, één dag na de ontdekking van de skeletresten die Joseph identificeerde als de Lamanitische krijger Zelph. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit verslag van de verschijning van de engel Moroni werd in november 1835 opgetekend in Josephs dagboek. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit verslag uit de handgeschreven geschiedenis van Joseph Smith uit 1838 werd gecanoniseerd in de Parel van Grote Waarde (Joseph Smith–History 1:34).

  • Joseph zei dit in een brief aan John M. Bernhisel, die Joseph een exemplaar had gegeven van het boek Reiservaringen in Centraal-Amerika, Chiapas en Yucatán van John Lloyd Stephens. De spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Joseph Smith publiceerde dit in het redactionele artikel 'Kerkgeschiedenis', ook bekend als de Wentworth-brief, in maart 1842 in de Times and Seasons. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit artikel, gepubliceerd in de Times and Seasons in mei 1842, was aan het einde ondertekend met “–Ed.”, wat aangeeft dat Joseph Smith als redacteur de inhoud ervan heeft geschreven. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit artikel, dat in juni 1842 in de Times and Seasons werd gepubliceerd, was aan het einde ondertekend met ‘–Ed.’, wat aangeeft dat Joseph Smith als redacteur de inhoud ervan schreef. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit artikel, gepubliceerd in de Times and Seasons in juli 1842, werd aan het eind ondertekend met “–Ed.”, wat aangeeft dat Joseph Smith als redacteur de inhoud ervan schreef. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Deze brief werd op 7 september 1842 door Joseph Smith opgesteld en is nu gecanoniseerd als sectie 128 van de Leer en Verbonden. Spelling en interpunctie zijn gestandaardiseerd.

  • Dit verslag van een ontmoeting met indiaanse stamhoofden in mei 1844 is in Joseph Smiths dagboek in Nauvoo bewaard door schrijver Willard Richards.

  • Hoewel Joseph Smith uitspraken deed en publicaties begeleidde die het onderwerp van de geografie van het Boek van Mormon raakten, lijken die zijn persoonlijke interesses of interpretaties te weerspiegelen in plaats van directe openbaring. Er is geen bekende geopenbaarde uitspraak van Joseph Smith die specifieke locaties in het Boek van Mormon aanwijst.

    Ouderling John A. Widtsoe merkte in 1950 op dat “voor zover kan worden nagegaan, zei de profeet Joseph Smith, vertaler van het Boek van Mormon, niet waar op het Amerikaanse continent de gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden. Misschien wist hij het niet.”

    Na bestudering van de bekende uitspraken van Joseph over de geografie van het Boek van Mormon concludeerde de geleerde van de Heiligen der Laatste Dagen Matthew Roper:

    De meerderheid van het bewijs ondersteunt de bewering niet dat de openbaringen van Joseph Smith details bevatten over de geografie van het Boek van Mormon, maar suggereert eerder dat dit, net als veel andere vragen, een kwestie was waarin Joseph Smith, voor zover de tijd hem toestond er aandacht aan te geven, zijn eigen oordeel volgde en zijn eigen mening uitte.
  • In haar memoires uit 1844 beschreef Lucy Mack Smith, Josephs moeder, hoe de engel Moroni Joseph vertelde over de oude bewoners van Amerika, waarna hij dat met het gezin deelde:

    Tijdens onze avondgesprekken vertelde Joseph ons de meest vermakelijke verhalen die je je maar kunt voorstellen. Hij beschreef de oude bewoners van dit continent — hun kleding, hun manier van reizen, de dieren waarop ze reden, de steden die ze bouwden, de opbouw van hun gebouwen, elk detail van hun manier van oorlog voeren en hun godsdienstige aanbidding — zo levendig alsof hij zijn hele leven bij hen had doorgebracht.

    Lucy geeft echter niet aan waar in het oude Amerika Joseph deze gebeurtenissen plaatste.

  • Een van de vroegste kerkleiders die opmerkingen maakte over de geografie van het Boek van Mormon was William W. Phelps, die hierover af en toe verklaringen publiceerde in de eerste krant van de kerk, de Evening and Morning Star.

  • Orson Pratt verwoordde een halfrondmodel van de geografie van het Boek van Mormon in zijn boekje uit 1840 Interessant verslag van verschillende opmerkelijke visioenen.

  • George Q. Cannon schreef dit in het nummer van juli 1887 van de Juvenile Instructor. Hoewel hij vond dat de locaties van de heuvel Cumorah (New York), de landingsplaats van Lehi (Chili) en de rivier de Sidon (Columbia) bekend waren vanwege uitspraken die aan Joseph Smith werden toegeschreven, vond hij het toch onverstandig om een ‘officiële’ door de kerk goedgekeurde kaart van de geografie van het Boek van Mormon op te stellen.

  • Cannon publiceerde deze opmerkingen in het nummer van januari 1890 van de Juvenile Instructor.

  • President Joseph F. Smith maakte deze opmerking tijdens een bijeenkomst over het Boek van Mormon aan Brigham Young University in mei 1903.

  • Roberts schreef dit in deel 3 van zijn serie Nieuwe getuigen voor God, gepubliceerd in 1909.

  • Talmage schreef dit in een brief van 23 februari 1923 aan Jean R. Driggs, een heilige der laatste dagen die een voorgestelde kaart van de geografie van het Boek van Mormon had gemaakt.

  • Anthony W. Ivins deed deze uitspraak tijdens de algemene conferentie van de kerk in april 1929.

  • Talmage zei dit in een bijeenkomst van de algemene conferentie in april 1929.

  • John A. Widtsoe publiceerde deze opmerkingen in het nummer van juli 1950 van de Improvement Era.

  • Petersen maakte deze opmerking in een toespraak voor godsdienstleraren in 1954.

  • Lee maakte deze opmerking toen hij in juli 1973 sprak met deelnemers aan de Hill Cumorah-pageant.

  • Maxwell publiceerde deze opmerking in zijn boek Maar voor een kort ogenblik.

  • Deze opmerkingen werden op 29 oktober 1993 gehouden bij de Foundation for Ancient Research and Mormon Studies.

  • Nelson zei dit tijdens de algemene conferentie van oktober 1999.

  • In 1972 bracht BYU de korte film Het oude Amerika spreekt uit, die "de kijker meeneemt naar Midden- en Zuid-Amerika en veel van de archeologische bewijzen voor het Boek van Mormon laat zien." De film "verbindt ook de legendes over een 'grote witte god' met het verslag in het Boek van Mormon over het bezoek van de Heiland aan het oude Amerika."

  • Volgens de website:

    The New World Archaeological Foundation is een organisatie voor archeologisch onderzoek en onderwijs, beheerd door de afdeling antropologie van Brigham Young University. Het onderzoek richt zich op de studie van de oorsprong en latere ontwikkeling van beschavingen (complexe samenlevingen) in de Nieuwe Wereld, met speciale aandacht voor Meso-Amerika. Een onderdeel van die studie is het verspreiden van bevindingen via de NWAF Papers en andere professionele publicaties. De NWAF bestaat ook om de ervaring van BYU-studenten te verrijken via mogelijkheden voor begeleiding en stages.

    De NWAF werd opgericht in 1952 en heeft zowel archeologen die lid zijn van de Kerk als archeologen die dat niet zijn in het team gehad. Vanaf het begin is de NWAF er zorgvuldig op gericht geweest een wetenschappelijke organisatie te blijven die geen commentaar geeft op kwesties rond het Boek van Mormon.

  • De heilige der laatste dagen-geleerde Terryl Givens legde uit:

    De eerste editie waarin grote veranderingen werden verwerkt, was de editie van 1879, die door de LDS-apostel Orson Pratt werd geredigeerd. Hij deelde het boek in met hetzelfde versnummeringssysteem dat in de huidige edities wordt gebruikt en voegde uitgebreide voetnoten toe. De meeste daarvan verwezen naar andere schrifturen, maar een vernieuwing die hij invoerde was het koppelen van plaatsnamen in het Boek van Mormon aan moderne geografische tegenhangers. Zarahemla wordt in dit systeem van de aantekening voorzien als "ten noorden van de bovenloop van de rivier de Magdalena . . . ten zuiden van de landengte" (Omni 1:13).
  • In de voetnoten van Pratt wordt bijvoorbeeld de heuvel Cumorah aangeduid als gelegen in New York, wordt de landingsplaats van Lehi aan de kust van Chili geplaatst, wordt het land Nephi gelijkgesteld aan Ecuador, is het land van Lehi Zuid-Amerika, is het land van Mulek Noord-Amerika, en is de rivier Sidon de rivier de Magdalena in Colombia.

  • De editie van 1920 van het Boek van Mormon werd voorbereid door een comité van apostelen, waaronder George F. Richards, Anthony W. Ivins, Joseph Fielding Smith, James E. Talmage en Melvin J. Ballard. Terryl Givens heeft opgemerkt:

    James E. Talmage hield toezicht op de volgende grote editie in 1920. Omdat hij een voorzichtiger standpunt innam over de geografie van het Boek van Mormon, verwijderde hij alle geografische voetnoten. Dubbele kolommen en hoofdstuksamenvattingen gaven de editie de opmaak die lezers vandaag de dag kennen.
  • Sommige edities van het Boek van Mormon die begin jaren zestig werden gedrukt, bevatten bijvoorbeeld foto's van artefacten en archeologische vindplaatsen uit Midden- en Zuid-Amerika. Hoewel de precieze reden voor hun opname onduidelijk is, waren de afbeeldingen waarschijnlijk bedoeld om de tekst te illustreren met mogelijk bewijs of om een mogelijke culturele context van het Boek van Mormon op te roepen, en niet om een specifiek geografisch model te promoten.

  • De heuvel Cumorah, zoals beschreven in het Boek van Mormon, is de plek van de laatste veldslagen tussen de Nephieten en de Lamanieten rond 385 n.Chr. Hier verzamelde Mormon, de Nephitische profeet, zijn volk in een laatste poging om zich te verdedigen, maar uiteindelijk werden ze vernietigd in een verwoestende veldslag (Mormon 6:1-15). Mormon verborg het grootste deel van de Nephitische kronieken in de heuvel om ze te bewaren en vertrouwde een verzameling verkorte kronieken toe aan zijn zoon Moroni (Mormon 6:6).

  • William W. Phelps en Oliver Cowdery gaven enkele van de vroegst gedocumenteerde voorbeelden van Heiligen der Laatste Dagen die de heuvel in New York, waar Joseph Smith de platen verkreeg, aanduidden als dezelfde oude heuvel waar de Nephieten omkwamen in hun laatste strijd tegen de Lamanieten.

    Orson Pratt maakte dezelfde identificatie en schreef in 1882:

    De heuvel Cumorah ligt in het westen van de staat New York. . . . [Hij wordt] gekenmerkt als het grote slagveld waarop, en waar vlakbij, twee machtige volken met al hun strijdkrachten, mannen, vrouwen en kinderen, samenkwamen en vochten totdat aan beide kanten honderdduizenden werden neergehouwen en op de grond werden achtergelaten om te vergaan.

    Op dezelfde manier schreef James E. Talmage in 1899 dat "de heuvel, die bij een deel van de oude volken bekendstond als Cumorah, en bij een ander als Rama, zich bevindt in de buurt van Palmyra in Wayne County, in de staat New York."

    In de twintigste eeuw bevestigden ook algemene autoriteiten zoals Joseph Fielding Smith en Mark E. Petersen dat de heuvel Cumorah in New York ligt.

  • Op basis van het bewijs dat nu beschikbaar is, verwees Joseph Smith maar één keer naar de heuvel in New York als Cumorah, tegen het einde van zijn leven (Leer en Verbonden 128:20). Tegen die tijd werd er onder de heiligen der laatste dagen al vaak naar de heuvel verwezen als Cumorah.

    In zijn geschiedenis uit 1838, die nu is gecanoniseerd in de Parel van Grote Waarde, noemde Joseph de heuvel waar hij de platen vond niet expliciet Cumorah. In plaats daarvan beschreef hij die eenvoudig als „een heuvel van aanzienlijke omvang, en de hoogste van alle in de omgeving” (Joseph Smith–History 1:51).

  • Rex C. Reeve Jr. merkt in de Encyclopedia of Latter-Day Saint History op:

    Degenen die aannemen dat de laatste gebeurtenissen in het Boek van Mormon plaatsvonden in wat nu het noordoosten van de Verenigde Staten is, geloven dat de heuvel in het noorden van de staat New York de enige heuvel is die Cumorah heet. Anderen concluderen dat er twee heuvels moeten zijn die Cumorah heten: één in Midden-Amerika, waar volgens hen de laatste veldslagen uit het Boek van Mormon plaatsvonden, en de andere in New York, waar Moroni uiteindelijk de gouden platen begroef die hij later aan Joseph Smith overhandigde.

    Schrijvers uit de heiligen der laatste dagen, zoals David Palmer en John L. Sorenson, hebben beargumenteerd dat de heuvel Cumorah uit het Boek van Mormon gelijkgesteld kan worden aan de heuvel Cerro El Vigía in Mexico.

  • Twee geleerden van de Heiligen der Laatste Dagen, Matthew Roper en Andrew Hedges, debatteerden in 2009 in het tijdschrift Religious Educator over de locatie van de heuvel Cumorah. Roper verdedigde het Meso-Amerikaanse model en stelde dat de laatste veldslagen van de Jaredieten en Nephieten waarschijnlijk plaatsvonden in de buurt van de smalle landengte, in overeenstemming met beschrijvingen in de tekst van Het Boek van Mormon. Hij benadrukte dat tekstueel bewijs prioriteit moet krijgen bij het beoordelen van geografische modellen.

    Daarentegen zette Hedges vraagtekens bij de aannames van het Meso-Amerikaanse model en stelde hij dat het Boek van Mormon niet expliciet vereist dat de laatste veldslagen plaatsvonden in de buurt van de nauwe landengte. Hij suggereerde dat de heuvel in New York waar Joseph Smith de gouden platen vond, overeen zou kunnen komen met de Cumorah uit het Boek van Mormon, en stelde voor dat de laatste veldslagen mogelijk ver verwijderd plaatsvonden van de centrale gebeurtenissen die in de tekst worden beschreven.

    Deze artikelen laten verschillende interpretaties zien van de geografische beschrijvingen in het Boek van Mormon en benadrukken het voortdurende wetenschappelijke debat onder heiligen der laatste dagen over de locatie van Cumorah.

  • John A. Widtsoe schreef in 1950: "Er is een controverse . . . over de heuvel Cumorah — niet over de plek waar de platen van het Boek van Mormon werden gevonden, maar over de vraag of het de heuvel met die naam is in de buurt waarvan gebeurtenissen van de Nephieten plaatsvonden."

    In 1966 sprak Harold B. Lee een groep godsdienstleraren toe en zei:

    Sommigen zeggen dat de heuvel Cumorah in het zuiden van Mexico lag (en iemand schoof die nog verder omlaag) en niet in het westen van New York. Nou, als God had gewild dat we wisten waar die was, of waar Zarahemla was, dan had Hij ons toch breedte- en lengtegraad gegeven, vindt u niet? En waarom zouden we ons hoofd breken om met archeologische zekerheid de geografische locaties te ontdekken van de steden uit het Boek van Mormon, zoals Zarahemla?
  • In 1968 schreef Paul R. Chessman in het kerktijdschrift The Instructor:

    Er zijn mensen die geloven dat er twee heuvels met de naam Cumorah zijn. Hun theorie is dat de heuvel waarop Mormon de laatste strijd met de Lamanieten voerde niet dezelfde heuvel is waarin Joseph Smith de gouden platen vond. Voorstanders van deze theorie baseren hun analyse vooral op het interne bewijs in het Boek van Mormon. Anderen concluderen dat er maar één heuvel Cumorah is, en dat de plek waar Joseph Smith en Moroni elkaar ontmoetten dezelfde plek was die Mormon en Moroni in de vijfde eeuw bezochten. Er is geen officieel standpunt van de kerk.

    Een privénota uit 1993 van het Eerste Presidium aan Brent Hall van FARMS (Foundation for Ancient Research and Mormon Studies) bevestigde opnieuw de neutraliteit van de Kerk over de locatie van de heuvel Cumorah. Deze nota — die sterk overeenkomt met een verklaring in de Encyclopedia of Mormonism — kwam voort uit een brief uit 1990 van F. Michael Watson, secretaris van het Eerste Presidium, die erop leek te wijzen dat het officiële standpunt van de Kerk was dat de heuvel Cumorah in New York lag.

    De hoofdhistorici van de reeks Saints legden uit dat deel 1 van Saints bewust geen melding maakte van de heuvel Cumorah in New York om het neutrale standpunt van de Kerk over de geografie van het Boek van Mormon weer te geven.

  • Verhalen over de 'Cumorah-grot' begonnen in de jaren 1850 te verschijnen. Versies van deze bewering zijn bewaard gebleven door Heber C. Kimball, Wilford Woodruff, Brigham Young, David Whitmer en Orson Pratt. In deze verhalen wordt de grot beschreven als een bewaarplaats van heilige kronieken en andere relikwieën, waaronder het zwaard van Laban.

  • Heilige der Laatste Dagen-archeoloog John E. Clark merkte op in een artikel uit 2004 in de Journal of Book of Mormon Studies: "In overeenstemming met deze algemene opmerkingen over New York en Pennsylvania komen we bij ons belangrijkste onderwerp: de heuvel Cumorah. Archeologisch gezien is het een schone heuvel. Geen artefacten, geen muren, geen greppels, geen pijlpunten. Het gebied direct rond de heuvel is net zo schoon. Precolumbiaanse mensen vestigden zich hier niet en bouwden hier niet."

  • De overgeleverde verslagen zijn allemaal late overleveringen van horen zeggen (uit tweede en derde hand) die in sommige details sterk van elkaar verschillen. Tegenstrijdigheden zijn onder meer of de ervaring visionair of fysiek was (Heber C. Kimball noemde het in zijn verslag uit 1856 een ‘visioen’), wie betrokken was bij het zien van of vertellen over de grot (sommige verslagen noemen alleen Joseph Smith en Oliver Cowdery, terwijl andere ook Hyrum Smith en David Whitmer noemen), en of de bewaarplaats zich op de heuvel Cumorah bevond of op een andere nabijgelegen heuvel, zoals David Whitmer beweerde in een interview uit 1878.

    Noch Joseph Smith, noch Oliver Cowdery hebben directe verslagen nagelaten die het bestaan bevestigen van zo'n grot vol kronieken en Nephitische voorwerpen. Daardoor blijven deze verslagen speculatief en missen ze steun van eigentijdse documentatie uit de eerste hand.

    Historicus Cameron J. Packer vatte, schrijvend in de Journal of Book of Mormon Studies, samen hoe "met deze verslagen over een grot in de heuvel Cumorah de vraag opkomt: was dit een echte grot waar Joseph en anderen daadwerkelijk naar binnen liepen, of was het een visionaire, of 'virtuele', ervaring? De bewoordingen van de verslagen laten die kwestie open."

  • is kort, telt maar vier verzen, en luidt volledig:Sectie 125

    1 Wat is de wil van de Heer betreffende de heiligen in het Territorium Iowa? 2 Voorwaar, zo zegt de Heer, Ik zeg u: als zij die zich met mijn naam noemen en proberen mijn heiligen te zijn, mijn wil doen en mijn geboden voor hen onderhouden, laten zij zich dan verzamelen op de plaatsen die Ik hun zal aanwijzen door middel van mijn dienstknecht Joseph, en steden bouwen voor mijn naam, zodat zij voorbereid kunnen zijn op wat er voor een komende tijd in petto is. 3 Laten zij een stad voor mijn naam bouwen op het land tegenover de stad Nauvoo, en laat de naam Zarahemla eraan gegeven worden. 4 En laten allen die uit het oosten, en het westen, en het noorden, en het zuiden komen, en die daar willen wonen, hun erfdeel daarin ontvangen, evenals in de stad Nashville, of in de stad Nauvoo, en in alle ringen die Ik heb aangewezen, zegt de Heer.
  • Sectie 125 werd in maart 1841 gegeven. Bijna twee jaar eerder, op 2 juli 1839, ontmoette Joseph Smith de heiligen in Iowa aan de overkant van de rivier van Nauvoo en "raadde aan dat daar een stad gebouwd zou worden." In Josephs manuscriptgeschiedenis werd dit dagboekfragment uitgebreid zodat er stond dat hij "raadde aan dat daar een stad gebouwd zou worden <en Zarahemla genoemd zou worden>."

    Zoals verder uitgelegd door de redacteuren van de Joseph Smith Papers: "Volgens het dagboek van William Clayton geloofde [Joseph] dat het doel van de openbaring was om de verspreide nederzettingen van de heiligen der laatste dagen in Iowa samen te voegen voor de veiligheid."

  • De vermelding in History of the Church luidt:

    We vervolgden onze route stroomopwaarts, meestal door bosrijk gebied, ongeveer achttien mijl, totdat we aankwamen bij het huis van kolonel Lyman Wight. Hij woont aan de voet van Tower Hill (een naam die ik die plek gaf vanwege de overblijfselen van een oud Nephitisch altaar of een toren die daar stond), waar we voor de sabbat kampeerden.
  • De bron voor de vermelding in de History of the Church komt uit het dagboek van Joseph Smith, bijgehouden door George W. Robinson. In het oorspronkelijke dagboek staat:

    Daarna volgden we de rivier nog tien mijl, meestal door het bos, totdat we bij kolonel Lyman Wight kwamen, die aan de voet van Tower Hill woont, een naam die door president Smith werd gegeven vanwege de overblijfselen van een oud Nefitisch altaar en een toren

    In de History of the Church werd dit verslag herschreven in de eerste persoon, alsof Joseph Smith zelf het altaar als "Nephitisch" beschreef. De oorspronkelijke aantekening staat echter in de derde persoon en wordt toegeschreven aan Robinson, die het dagboek bijhield. Het is onduidelijk of Robinson of Joseph Smith degene was die het altaar als "Nephitisch" beschouwde.

  • Heilige der Laatste Dagen-historicus Alexander L. Baugh schrijft in een commentaar op dit incident,

    Bij diezelfde gelegenheid verklaarde Joseph Smith ook dat zijn gezelschap de resten ontdekte van ‘een oud Nefitisch altaar [sic] en toren’. Het is belangrijk om op te merken dat het verslag in de gepubliceerde geschiedenis van de Profeet is gewijzigd en ten onrechte aangeeft dat wat ze bij deze gelegenheid ontdekten ‘een oud Nefitisch altaar of toren’ was — waarbij het woord Nefiet Nefitisch vervangt, wat suggereert dat de resten afkomstig waren van de Nefitische beschaving in het Boek van Mormon. Om de verwarring nog groter te maken, werd het bouwwerk in latere verslagen van sommige tijdgenoten van de Profeet ten onrechte aangeduid als een altaar dat door Adam was gebouwd. Maar in Joseph Smiths verslag wordt het niet beschreven als Nefitisch of Adamitisch. De aantekening van Robinson zegt simpelweg dat het gezelschap de resten ontdekte van een oud (‘oud’) bouwwerk van een Native American (‘Nefitisch’) van een of andere soort (afb. 9).
  • In een artikel dat in 1888 werd gepubliceerd, schreef Andrew Jenson aan Joseph Smith de locatie van de oude stad Manti toe (nadruk toegevoegd):

    Dinsdag [september] 25 [1838]. Het kamp trok door Huntsville, Randolph Co., dat was aangewezen als een van de ringen van Sion, en waarvan de profe zei dat het de oude plek van de stad Manti was, en sloeg tenten op bij Dark Creek, Salt Licks; 17 mijl. Er werd aan het kamp gemeld dat 110 mannen zich vrijwillig hadden aangemeld uit Randolph en naar Far West waren gegaan om moeilijkheden op te lossen.
  • De bron voor Andrew Jensons toeschrijving van de oude stad Manti aan Joseph Smith komt uit het dagboek van de Heilige der Laatste Dagen Samuel D. Tyler, die opschreef:

    We reden door Huntsville, de hoofdplaats van Randolph County, met 450 inwoners, en drie mijl verder kochten we 32 bushel maïs van een van de broeders die hier woont. Er wonen hier in de omgeving verschillende broeders, en dit is de oude locatie van de stad Manti, waarover in het Boek van Mormon wordt gesproken, en dit is aangewezen als een van de ringen van Sion, en het ligt in Randolph County, Missouri, 3 mijl ten westen van de hoofdplaats van het county.

    Tyler's dagboek geeft echter geen enkele aanwijzing dat deze informatie van Joseph Smith kwam. Het lijkt er eerder op dat het simpelweg lokaal horen zeggen was onder de heiligen in Missouri. Jensons toeschrijving was een verkeerde aanname op basis van Tylers verslag.

  • Hoewel de verslagen in sommige details verschillen, beschrijven ze Joseph steeds als iemand die over Zelph sprak als een opvallende figuur die in belangrijke veldslagen vocht.

    Voor meer informatie, zie 'Zelph de Lamaniet.'

  • Voorstanders van het Heartland-model noemen het Zelph-incident als bewijs voor hun standpunt dat gebeurtenissen uit het Boek van Mormon plaatsvonden in de continentale Verenigde Staten.

    Daarentegen stelt voorstander van het Meso-Amerikaanse model Mark Alan Wright dat de Zelph-episode niet direct ingaat op de geografie van het Boek van Mormon. In plaats daarvan suggereert hij dat die wijst op de mogelijkheid van migraties van volken uit het Boek van Mormon buiten de centrale gebeurtenissen van de tekst, die volgens hem in Meso-Amerika plaatsvonden.

  • De publicatie A Compendium of the Doctrines of the Gospel uit 1884 bevatte de volgende openbaring die aan Joseph Smith werd toegeschreven:

    DE REIZEN VAN LEHI.—Openbaring aan Joseph de Ziener. De route die Lehi en zijn gezelschap aflegden van Jeruzalem naar de plaats van hun bestemming: Ze reisden bijna in zuidzuidoostelijke richting tot ze op de negentiende breedtegraad noorderbreedte kwamen; daarna bijna oostwaarts naar de Arabische Zee, vervolgens voeren ze in zuidoostelijke richting en landden op het continent Zuid-Amerika, in Chili, op dertig graden zuiderbreedte.

    De bron van deze tekst komt uit de geschriften van Frederick G. Williams, uit het begin tot midden van de jaren 1830.

  • De toeschrijving uit 1884 komt uit een manuscript dat Frederick G. Williams midden jaren 1830 schreef. Hoewel Williams dicht bij Joseph stond, is er in het historische verslag geen sluitend bewijs dat laat zien dat deze informatie van Joseph Smith kwam. Waarschijnlijk is het het resultaat van Williams’ eigen speculatie.

    Frederick J. Pack, voorzitter van de commissie Evangelieleer van de kerk, schreef in 1938 na onderzoek van deze kwestie:

    Samengevat is het enige wat met zekerheid over de verklaring in het manuscript gezegd kan worden, dat er sterke aanwijzingen zijn dat die door Frederick G. Williams is geschreven. Hijzelf geeft echter geen aanwijzing over de identiteit van de auteur; ook beweert hij niet dat die van goddelijke oorsprong is. De Kerk heeft geen informatie gegeven over de route die Lehi en zijn gezelschap volgden. Totdat dat gebeurt, moeten leraren van de afdeling Evangelieleer zich ervan onthouden stellige meningen te uiten.
  • Zo beschreef Joseph in zijn geschiedenis uit 1838, die nu is gecanoniseerd in de Parel van Grote Waarde, het Boek van Mormon als “een verslag van de vroegere bewoners van dit continent en van de oorsprong waaruit zij voortkwamen” (Joseph Smith–History 1:34).

    Zo schreef Joseph in zijn Wentworth-brief uit 1842 ook dat de engel Moroni hem vertelde “waar enkele platen waren neergelegd waarop een samenvatting was gegraveerd van de kronieken van de oude profeten die op dit continent hadden bestaan.” Later schrijft Joseph dat “[het Boek van Mormon] ons vertelt dat onze Heiland op dit continent verscheen na zijn opstanding.”

  • In oktober 1832 beschreef W. W. Phelps het midwesten als "het middelpunt van Amerika", waarbij hij het geografische belang ervan benadrukte tussen Maine en Nootka Sound, de Golf van Sint-Laurens en de Golf van Californië, en van Kaap Hoorn tot Baffinbaai. Een paar maanden later, in februari 1833, merkte hij op dat archeologische vondsten uit Midden-Amerika bewijs leverden van de "oorspronkelijke of oude inwoners van dit continent". In 1837 stelde William Smith in de Messenger and Advocate dat het Boek van Mormon Lehi en zijn familie beschreef als mensen die "zich op dit continent van Noord- en Zuid-Amerika vestigden."

    Joseph Smith benadrukte ook het historische belang van het Amerikaanse continent in relatie tot het Boek van Mormon. In een brief uit 1841 aan John M. Bernhisel prees hij Incidents of Travel in Central America, Chiapas and Yucatán om de nauwkeurigheid ervan met betrekking tot ‘de oudheden van dit land’. In een hoofdartikel uit 1842 suggereerde hij dat archeologische vondsten in Centraal-Amerika bevestigden dat er ooit een ‘groot en machtig volk’ in het land had gewoond.

    Latere leiders van de LDS-kerk versterkten deze halfrondvisie. Orson Pratt verklaarde in 1873 dat inheemse Amerikanen in heel Noord- en Zuid-Amerika ‘de afstammelingen van Lehi’ waren. Brigham Young zag in een brief uit 1876 nederzettingen van de kerk voor zich die zich van Arizona door Midden-Amerika uitstrekten en ‘de grote ruggengraat van het Amerikaanse continent’ vulden.

  • In zijn woordenboek uit 1828 omschreef Noah Webster Amerika als ‘een van de grote continenten’, dat zich uitstrekte van de tachtigste graad noorderbreedte tot de vierenvijftigste graad zuiderbreedte, en van de vijfendertigste tot de honderdzesenvijftigste graad westerlengte. Verder verdeelde hij het continent in Noord- en Zuid-Amerika, waarbij hij opmerkte dat de grens bij Darién lag.

    Tegen 1843 rekende historicus William Prescott Mexico en Yucatán tot "Noord-Amerika" of "het Amerikaanse continent". In datzelfde jaar plaatste John McIntosh, in De oorsprong van de Noord-Amerikaanse indianen, Mexicanen onder de mensen die "dit continent" bewoonden, en beschreef hij hen als een superieur ras vergeleken met andere stammen die door Europeanen werden aangetroffen.

    Op dezelfde manier nam Samuel G. Goodrich in 1846 in zijn boek North America; or the United States and the Adjacent Countries Mexico op in zijn definitie van Noord-Amerika. Hij beschreef Noord-Amerika als bestaand uit de Verenigde Staten, Britse en Russische gebieden, poolgebieden, en ook Mexico en Guatemala in het zuiden.

  • Aardrijkskundige indelingen uit het begin van de 19e eeuw waren niet consistent in de manier waarop ze Amerika opdeelden. Zo beschreef een encyclopedie die in 1805 in New York werd gepubliceerd Amerika als een "uitgestrekt continent" dat "zich uitstrekt van Kaap Hoorn, zijn zuidelijkste uiterste punt, op 56° Z.B., tot de Noordpool. . . . Het is van N. naar Z. bijna 10.000 mijl lang."

    Een aardrijkskundeboek dat in 1819 in Londen werd gepubliceerd, beschreef dit ‘enorme land’ Amerika als zich uitstrekkend ‘van de 80e graad noorderbreedte tot de 56e graad zuiderbreedte; en, waar de breedte bekend is, van de 35e tot de 136e graad westerlengte vanaf Londen; met een lengte van tussen de 8.000 en 9.000 mijl, en op het breedste punt 3.690.’ Deze bron zei verder dat Amerika ‘beide halfronden beslaat’, maar erkende ook een verdeling, door te stellen dat Amerika ‘verdeeld was in twee grote continenten, Noord- en Zuid-Amerika genoemd, door een landengte van 1.500 mijl lang, die bij Darién, rond 9° N.B., slechts 60 mijl breed is.’

    In 1841 verwees een in Londen uitgegeven encyclopedie naar "Amerika" als één landmassa, en schatte de grootte op 15 miljoen vierkante mijl (ongeveer even groot als Afrika) met 32.000 mijl kustlijn.

    De erkenning van Noord- en Zuid-Amerika als afzonderlijke continenten werd pas halverwege de 19e eeuw algemeen gebruikelijk, met werken zoals De aarde en de mens (1849) van Arnold Guyot, waarin Amerika uitdrukkelijk als twee aparte continenten werd ingedeeld.

  • Historicus Andrew H. Hedges merkt op:

    Het zou een vergissing zijn om te denken . . . dat de uitdrukking "dit continent" . . . voor Amerikanen uit het begin van de negentiende eeuw noodzakelijkerwijs "Noord-Amerika" betekende, of dat "Amerika" of "dit land" de "Verenigde Staten" betekende. . . . Voor Joseph [Smith] en zijn tijdgenoten betekende "continent" meestal "een groot stuk land, niet gescheiden of onderbroken door een zee; een aaneengesloten gebied van grote omvang; zoals het Oostelijke en Westelijke continent." . . . Op dezelfde manier werd "Amerika" beschouwd als "een van de grote continenten, . . . dat zich uitstrekt van de tachtigste breedtegraad noorderbreedte tot de vierenvijftigste breedtegraad zuiderbreedte"—dat wil zeggen, heel Noord- en Zuid-Amerika samen.
  • Joseph werd in maart 1842 redacteur van de Times and Seasons, te beginnen met het negende nummer van de derde jaargang van de krant dat jaar. Zijn redacteurschap duurde tot 15 oktober 1842. Op 15 november 1842, aan het begin van de vierde jaargang van de krant, was het redacteurschap overgedragen aan John Taylor.

  • Reisverslagen uit Centraal-Amerika, Chiapas en Yucatán van John Lloyd Stephens, gepubliceerd in 1841, is een gedetailleerd reisverslag over Stephens’ verkenningen van oude ruïnes en beschavingen in Centraal-Amerika. Samen met illustrator Frederick Catherwood legde Stephens zijn bezoek vast aan veel archeologische vindplaatsen, waaronder Copán, Palenque en Uxmal, en gaf hij levendige beschrijvingen van de architectuur, voorwerpen en omliggende landschappen.

  • Heiligen der Laatste Dagen waren begin jaren 1840 enthousiast over de publicatie van Reisvoorvallen in Midden-Amerika, Chiapas en Yucatán, en zagen die als overtuigend bewijs dat de historische authenticiteit van het Boek van Mormon ondersteunde. Matthew Roper merkt op:

    Joseph Smith en andere vroege heiligen van de laatste dagen begroetten deze Midden-Amerikaanse ontdekkingen ook met enthousiasme, vooral vanwege hun mogelijke relevantie voor het Boek van Mormon. Joseph Smiths eigen belangstelling voor en steun aan de boeken hadden veel invloed op de interpretaties van heiligen van de laatste dagen. Behalve dat deze delen nieuwe informatie gaven over ontdekkingen in Midden-Amerika, boden ze heiligen van de laatste dagen ook een bruikbare weerlegging van mensen die beweerden dat inheemse Amerikaanse volken niet in staat waren tot het soort culturele prestaties dat in het Boek van Mormon wordt beschreven. Die ontdekkingen hadden ook invloed op hoe heiligen van de laatste dagen de culturele en historische context van het boek interpreteerden.
  • Tussen mei en oktober 1842 verschenen er tijdens Joseph Smiths periode als redacteur zeven artikelen in de Times and Seasons die ingingen op de geografie van het Boek van Mormon en archeologisch bewijs. Daaronder vallen:

    • (1) "A Catacomb of Mummies Found in Kentucky" (May 1842)

    • (2) "From Priest’s American Antiquities" (June 1842)

    • (3) "Traits of Mosaic History" (June 1842)

    • (4) "American Antiquities" (July 1842)

    • (5) "Extract from Stephens' 'Incidents of Travel in Central America'"(September 1842)

    • (6) "Facts Are Stubborn Things" (September 1842)

    • (7) "Zarahemla" (October 1842)

    Van deze artikelen verwezen (3), (5), (6) en (7) naar Incidents of Travel in Central America, Chiapas, and Yucatan of beargumenteerden ze een verband tussen het Boek van Mormon en Midden-Amerika. De overige artikelen, (1), (2) en (4), voerden bredere argumenten aan voor oud bewijs ter ondersteuning van het Boek van Mormon zonder specifieke verwijzingen naar Midden-Amerika.

  • Sommige hoofdartikelen waren niet ondertekend, terwijl andere simpelweg waren ondertekend met ‘Ed.’, wat betekent dat ze door Joseph Smith waren geschreven.

    Joseph werd bij het beheer van de Times and Seasons geholpen door John Taylor en Wilford Woodruff in de periode waarin de hoofdartikelen over de geografie van het Boek van Mormon werden gepubliceerd, wat betekent dat zij Joseph mogelijk ook hebben geholpen bij het opstellen van deze hoofdartikelen. Onderzoek van Matthew Roper en zijn collega’s concludeert dat "zowel het historische als het stilometrische bewijs erop wijst dat Joseph Smith de meest waarschijnlijke auteur van de hoofdartikelen is", met mogelijke hulp van Taylor en Woodruff.

  • Tussen augustus en november 1842 dook Joseph Smith onder om een uitleveringsbevel naar Missouri te ontlopen vanwege zijn vermeende betrokkenheid bij de poging tot moord op gouverneur Lilburn W. Boggs. Tijdens de periode dat hij ondergedoken zat, verschenen er drie artikelen over de geografie van het Boek van Mormon in de Times and Seasons: "Extract from Stephens' 'Incidents of Travel in Central America'" (september 1842), "Facts Are Stubborn Things" (september 1842) en "Zarahemla" (oktober 1842).

  • Historical evidence indicates that during this period, Joseph remained near Nauvoo, moving in and out of hiding while maintaining regular correspondence with family, friends, and Church leaders. He also had opportunities to oversee his editorial responsibilities with the Times and Seasons and conduct other Church business.

  • Joseph Smith gaf bijvoorbeeld twee openbare ontkenningen of rectificaties over inhoud die in de Times and Seasons was gepubliceerd of op het kantoor van de krant was gedrukt. In het eerste geval legde een artikel van Ebenezer Robinson in maart 1842 uit hoe per ongeluk een ongepaste huwelijksaankondiging was gedrukt zonder medeweten of goedkeuring van Joseph Smith.

    In het tweede geval, in december 1842, nam Joseph afstand van een boek over het huwelijk dat was geschreven door Udney H. Jacobs en op het kantoor was gedrukt zonder dat hij daar vooraf van wist of toestemming voor had gegeven. Hij keurde de inhoud van het boek uitdrukkelijk af en noemde het "een betekenisloze wirwar van onzin, dwaasheid en rommel", en maakte duidelijk dat hij niet wilde dat zijn naam ermee in verband werd gebracht.

    Er is geen bewijs dat Joseph ooit afstand nam van of de inhoud verwierp van de redactionele stukken over geografie die in de Times and Seasons werden gepubliceerd terwijl hij redacteur was.

  • De redacteuren van de Joseph Smith Papers leggen uit dat “hoewel het onduidelijk is hoe betrokken [Joseph] was bij het voorbereiden van” de nummers van de Times and Seasons met hoofdartikelen over de geografie van het Boek van Mormon, “hij toch de redactionele verantwoordelijkheid op zich nam voor dit en alle nummers die tijdens zijn periode als redacteur werden uitgegeven.”

    Joseph eiste vanaf 1 maart 1842 de redactionele verantwoordelijkheid op voor de publicatie van de Times and Seasons.

  • Het Boek van Mormon verwijst meerdere keren naar het land dat door de Nephieten en Lamanieten werd bewoond als een "land van belofte" (1 Nephi 13:12; 2 Nephi 1:5–9; Alma 37:45).

    Het boek Ether benadrukt dat het land van belofte (het Amerikaanse continent) door God is voorbereid voor de vestiging van een rechtvaardige samenleving (Sion), maar waarschuwt ook dat wie er wonen God moeten dienen of vernietigd zullen worden (Ether 2:7–12; 13:2–10).

    maakt deel uit van Jakobs toespraak, waarin hij profeteert dat het land (geïnterpreteerd als het Amerikaanse continent) een land van vrijheid zal zijn en dat koningen niet zullen heersen over de andere volken die het bewonen.2 Nephi 10:11

    Op basis van zulke Schriftteksten staat in Geloofsartikel 10: "Wij geloven . . . dat Sion (het Nieuwe Jeruzalem) op het Amerikaanse continent gebouwd zal worden . . ."

  • Pratt schreef dit in zijn boekje uit 1840 Interessant verslag van verschillende opmerkelijke visioenen.

  • Deze opmerking komt uit een toespraak die Joseph Smith op 4 april 1844 gaf. De aangehaalde tekst komt uit een uitgebreide en bewerkte versie die is opgetekend in Josephs handgeschreven geschiedenis. Verschillende verslagen van schrijvers bewaren de strekking van de toespraak, waaronder Josephs uitspraak dat heel Noord- en Zuid-Amerika het land van Sion is.

  • Deze opmerking werd door Brigham gemaakt in een preek die op 18 augustus 1844 werd gehouden (spelling gestandaardiseerd).

  • Brigham zei dit in een toespraak die in 1855 werd gehouden.

  • Brigham zei dit in een toespraak die in 1860 werd gehouden.

  • Erastus Snow onderwees dit in een toespraak die in 1884 werd gehouden.

  • George Q. Cannon zei dit in een toespraak die in 1885 werd gehouden.

  • Roberts schreef dit in deel 1 van zijn serie uit 1907 Verdediging van het geloof en de heiligen.

  • Widtsoe publiceerde dit in het boek Seven Claims of the Book of Mormon, dat in 1937 werd gepubliceerd.

  • Smith maakte deze opmerking tijdens de algemene conferentie van oktober 1940.

  • David O. McKay las deze verklaring van het Eerste Presidium voor op een speciale conferentie van de kerk in juni 1940.

  • Young maakte deze opmerking tijdens de algemene conferentie van april 1950.

  • Kimball zei dit in de algemene conferentie van april 1975.

  • Kimball onderwees dit tijdens een bijeenkomst in 1977 in Monterrey, Mexico.

  • Benson onderwees dit tijdens de algemene conferentie van april 1955.

  • Benson onderwees dit tijdens de algemene conferentie van oktober 1987.

  • Perry schreef dit in een artikel in de Ensign van december 2012.

  • In 1992 publiceerde John L. Sorenson een boek waarin 70 verschillende geografische modellen werden beschreven die zijn voorgesteld voor de setting van het Boek van Mormon. Het boek, getiteld De geografie van gebeurtenissen in het Boek van Mormon: een bronnenboek, laat zien hoe veel verschillende interpretaties onderzoekers en geïnteresseerden door de jaren heen hebben ontwikkeld. Deze modellen lopen uiteen van hemisferische opvattingen, die zich uitstrekken over het hele continent van Noord- en Zuid-Amerika, tot beperktere modellen die zich richten op specifieke regio’s zoals Meso-Amerika, het oosten van de Verenigde Staten, of zelfs nog kleinere gebieden.

  • R. Kent Crookston betoogt in zijn boek uit 2019 Boek van Mormon-ecologie dat de ecologische details in het Boek van Mormon het best passen bij een mediterraan klimaat, wat volgens hem het best overeenkomt met het schiereiland Baja.

    Lynn en David Rosenvall pleiten op hun website ook voor dit model.

  • Ralph A. Olsen heeft voor deze hypothese gepleit in een artikel in het tijdschrift Sunstone en in een boek dat in 2006 is gepubliceerd.

  • Een Afrikaanse setting voor het Boek van Mormon is bepleit door Embaye Melekin in The African Bible: The Record of the Abyssinian Prophets.

  • De onderzoeker William J. Hamblin van de heiligen der laatste dagen besprak in een artikel uit 1993 de uitdagingen van het reconstrueren van geografieën op basis van bronnen zoals de Bijbel en andere oude teksten. Hij merkte op dat onduidelijkheden in de tekst, veranderingen in de topografie in de loop van de tijd en het fragmentarische karakter van het historische en archeologische bewijs kunnen leiden tot de ontwikkeling van sterk uiteenlopende hypothesen en geografische modellen voor oude teksten.

  • Sommige geografische plaatsen die in de Bijbel worden genoemd, missen ook bevestiging. Zo zijn er bijvoorbeeld meerdere concurrerende theorieën over de locatie van de berg Horeb/Sinaï. Sommigen plaatsen die in het zuiden van de Sinaï, anderen in het noordwesten van Arabië of ergens anders. Er is geen archeologische consensus over de locatie van deze plaats die in de Bijbel wordt genoemd.

    Ook de locatie van het land Uz, dat in het boek Job wordt genoemd, is onzeker. Sommigen plaatsen het in het oude Edom of in Aram ten oosten van Israël.