Logo ng Mormonr
Mormonr
< Back to Hard Questions
about this topic

Ang Bigat ng mga Lamina

119 Pangunahing Sanggunian

Isang Mormonad mula sa isyu ng Agosto 2005 ng magasing The New Era na may larawan ng mga laminang ginto na may pamagat na "Mas Mahalaga Kaysa sa Timbang Nito sa Ginto."
Isang opisyal na Mormonad mula 2005.

Pisikal na mga paglalarawan ng mga lamina:

Petsa

Haba

Lapad

Taas

Kapal ng Bawat Lamina

Pinagmulan

Agosto 11, 1829

8 pulgada

6 pulg.

-

1/8 pulgada

Jonathan Hadley (mula sa ikalawang kamay)[BIO][1]

Disyembre 1830

7 pulgada

6 pulg.

6 pulg.

-

Ang Philadelphia Album (walang sanggunian) [2]

Marso 19, 1831

8 pulgada

8 pulgada

-

“platong lata”

Obadiah Dogberry[BIO][3]

(ikalawang kamay)

Nobyembre 7, 1832

12 pulg.

12 pulg.

6 pulg.

-

Josiah Stowell[BIO][4]

1839

8 pulgada

8 pulgada

6 pulg.

"napakanipis"

John Corrill[BIO][5]

(ikalawang kamay)

1840

7 pulgada

8 pulgada

6 pulg.

"hindi gaanong kasingkapal ng karaniwang yero"

Orson Pratt[BIO]

(pangalawang kamay)[6]

Abril 18, 1841

8 o 10 pulgada

"mas makitid"

5 pulgada

"mga piraso ng salamin"

William Smith[BIO][7]

Marso 1, 1842

8 pulgada

6 pulg.

6 pulg.

"karaniwang lata"

Joseph Smith[8]

1842

8 pulgada

6 pulg.

-

-

Lucy Mack Smith[BIO][9]

Agosto 1859

8 pulgada

7 pulgada

4 in.

"karaniwang lata"

Martin Harris[BIO][10]

Hulyo 31, 1878

8 pulgada

6 o 7 pulgada.

-

"sakto lang ang kapal, para maiukit ang mga titik sa magkabilang panig"

John Whitmer[BIO][11]

Hulyo 11, 1881

9 pulgada

6 pulg.

-

pergamino

David Whitmer[BIO][12]

Gaano kalaki ang mga lamina?

Ayon sa isang paglalarawan noong 1842 mula kay Joseph Smith,[BIO] ang Ang Aklat ni Mormon ay inukit sa “mga laminang mukhang ginto.”[13] Sinabi ni Joseph na ang mga ito ay anim na pulgada ang lapad, walong pulgada ang haba, at anim na pulgada ang kapal, at ang mga pahina ay halos kasingkapal ng “karaniwang lata.”[14]

Malapit na tumutugma ang iba pang paglalarawan sa mga lamina sa mga sukat na ito:

Gaano kabigat ang mga lamina?

Iniulat ng mga humawak sa mga lamina na tumitimbang ang mga ito ng 40 hanggang 60 libra.[15] Mas malabo namang inilarawan ng iba ang mga ito bilang "napakabigat."[16]

Pero kung ang mga lamina ay mga 6x6x8 pulgada (288 kubikong pulgada) at yari sa ginto, hindi ba mahigit 200 libra ang bigat ng mga ito?

Oo, kung ang mga lamina ay isang solidong bloke ng purong ginto.[17]

Hindi ba ang mga lamina ay dapat gawa sa purong ginto?

Hindi. Binabanggit sa Ang Aklat ni Mormon ang isa pang set ng mga lamina (mula sa mga Jaredita) na gawa sa “dalisay na ginto” (Mosias 8:9). Hindi tinutukoy sa Ang Aklat ni Mormon kung anong materyal ang mga laminang ibinaon ni Moroni at isinalin ni Joseph. Tinutukoy lamang ang mga ito bilang "mga lamina"[18] na gawa sa “mina,”[19] na ang ibig sabihin lang ay isang uri ng metal.

Kaugnay na Tanong

Noong una, inisip ba ni Joseph Smith na si Moroni ay isang mahiwagang tagapagbantay ng kayamanan?

Magbasa pa sa Moroni's Visit to Joseph Smith

Kung gayon, bakit tinatawag silang mga “ginintuang lamina”?

Ang mga lamina ay gawa sa isang metal na mukhang ginto. Sinabi ni Joseph Smith at ng Walong Saksi na ang mga lamina ay may “anyong ginto,”[20] kaya tinawag ang mga ito na “mga laminang ginto.”[21]

Kung ang mga lamina ay hindi gawa sa purong ginto, kung gayon ano ang pinagmulang materyal ng mga ito?

Malamang na isang uri ng haluang metal ng ginto at tanso,[22] gaya ng tumbaga,[23] na ginamit sa Mesoamerica bago dumating si Columbus. Ang haluang metal ng ginto at tanso, gaya ng tumbaga, ay akma sa iniulat na sukat, anyo, at bigat ng mga lamina.[24]

Kung hindi ginto ang mga laminang iyon, bakit binalaan ni Moroni si Joseph Smith tungkol sa pagsisikap na kumita mula sa mga iyon?

Ang mga lamina ay mukhang ginto at malamang na nagmukhang napakahalaga kay Joseph, at mahirap si Joseph at ang kanyang pamilya.[25] Ayon sa kanyang kasaysayan noong 1832, natukso siya sa posibleng halaga ng mga ito.[26]

Kaya tumutugma ba ang densidad ng haluang ginto at tanso sa iniulat na sukat ng mga lamina at sa iniulat na timbang na 40–60 libra?

Oo. Maraming tao ang nagkuwenta nito at natuklasan na ang haluang ginto at tanso ay tugma sa iniulat na sukat at bigat ng mga lamina.[27]

Iminumungkahi ng isang pag-aaral na ang mga laminang ito ay may mas mababa sa 20% na nilalamang ginto at tumitimbang ng hindi bababa sa 54 na libra.[28]

Hindi ba masyadong mabigat ang 40–60 libra para dalhin-dala?

Hindi, tila hindi. Isinalaysay ng ina ni Joseph na si Lucy Mack Smith na dinala ni Joseph ang mga lamina nang mag-isa nang mahigit tatlong milya habang umiiwas sa mga taong nagtangkang tambangan siya.[29]

Karaniwang nagdadala ang mga Boy Scout ng mga backpack na may bigat na 40 hanggang 60 libra kapag nagha-hike,[30] at ang mga adultong sundalo ay karaniwang tumatakbo at tumatalon habang may dalang mga backpack na may bigat na 60 hanggang 100 libra.[31]

Maaari bang magkasya sa mga laminang ginto ang teksto ng Ang Aklat ni Mormon?

Oo. Noong 2025, inilathala ang isang matematikal na modelo ng mga pisikal at nakasulat na katangian ng mga laminang ginto na nagpakita na may daan-daang libong posibleng kombinasyon ng laki ng teksto, laki ng mga lamina, at densidad ng pagsasalin kung saan maaaring magkasya ang teksto ng Ang Aklat ni Mormon sa mga laminang ginto.[32]

Ang mga Katotohanan

  • Ang mga pisikal na paglalarawan ng mga laminang metal ng mga nakasaksi ay magkakatugma sa humigit-kumulang 6x6x8 pulgada at bigat na 40-60 libra.

  • Ang isang bloke ng purong ginto na may sukat na 6x6x8 pulgada ay titimbang ng mahigit 200 libra.

  • Ang kapal ng bawat plaka ay inilarawan na nasa pagitan ng 1/8 pulgada at kapal ng karaniwang lata.

  • Walang paglalarawan sa mga lamina ang nagsasabing purong ginto ang mga ito, kundi "may anyong ginto" lamang.

  • Ang mga haluang metal, kasama ang mga haluang ginto-tanso na kilalang ginamit ng mga Mesoamerican bago dumating ang mga Europeo, ay magbibigay ng anyo ng ginto at bigat na 40–60 libra, na tugma sa mga salaysay ng mga saksi.

Ang Aming Pananaw

Ang orihinal na pahayag na pinagbatayan ng Simbahan ay nagsasaad na may tunay na mga “plakang ginto” na hawak ni Joseph Smith sa loob ng isang panahon. Bagaman ibinigay sa kanya ang mga plakang iyon sa mahimalang paraan, ang mga plaka mismo ay tila karaniwan at pisikal na bagay na dinala ni Smith.

Ngunit ayon sa mga sukat na ibinigay ng mga saksi, ang isang bagay na ganoon ang laki na gawa sa ginto ay titimbang ng 200 libra. Sobrang bigat niyon para sa mga pangyayaring inilalarawan sa talaang pangkasaysayan. Nagdudulot ba iyon ng pagdududa sa pagiging tunay ng mga lamina o sa salaysay tungkol sa mga ito?

Sa kabutihang-palad, may paraan para magtugma ang math. Kung ipagpapalagay na ang mga lamina ay hindi isang solidong bloke, kundi binubuo ng magkakahiwalay na mga lamina, at kung ipagpapalagay na ang mga lamina ay hindi gawa sa purong ginto kundi sa karaniwang haluang metal ng ginto at tanso sa Mesoamerica, lalabas sa math na makatuwirang timbang na 40–60 libra, na tugma sa tala ng kasaysayan.

Kahit na hindi kasing tunog ang “mga laminang ginto at tanso,” tugma ito sa mga saksi noong panahong iyon. Bagaman maipapaliwanag natin sa pisikal na paraan ang mga mahimalang pangyayaring nangyari kay Joseph Smith sa mga unang araw ng pagpapanumbalik, ang tunay na patotoo ng Ang Aklat ni Mormon ay natatanggap sa espirituwal na paraan, sa pamamagitan ng panalangin at pananampalataya.

Ano ang palagay mo?

280 natitirang mga character
Ang mga pananaw na ito ay pinili para sa pangkalahatang mambabasa at maaaring may maliliit na pagbabago kapag nai-post.
  • Nick
    “Doesn’t matter since they were handled by several people the weight was bearable.”
  • Bret
    “A mixer of Gold/Copper would be a rose color, so probably not the appearance of "Gold". If you add some silver to the gold and copper you then get the look of 14kt or 10kt gold, which would give the appearance of "Gold" to everyone who viewed them, and much light than pure gold.”
  • Taylor W.
    “I can see why we don't get specific about this in Sunday School. Basically all the eye witnesses say about the same thing.”
  • Jacob S.
    “Seems to me like the reality of the gold plates is well established from eyewitnesses. Weird that people use the argument about how much they weighed to cast doubt on this.”
  • Alex F.
    “Lol tumbaga. I didn't realize this was something people were mad about.”
Read More Difficult Questions
119 Pangunahing Sanggunian
Mga talababa

  • BIOJonathan Hadley

    Si Jonathan A. Hadley (mga 1809–1869) ay isang patnugot ng pahayagan sa New York at Wisconsin. Sa loob ng ilang taon inilathala niya ang Palmyra Freeman, isang pahayagang kontra-Mason na bumatikos kay Joseph Smith at sa maagang kilusang Latter-day Saint. Ipinagpatuloy niya ang negosyo sa pahayagan at kalaunan ay lumipat sa Wisconsin noong 1847, kung saan sinimulan niyang ilimbag ang Watertown Chronicle at naglingkod sa ilang lokal at pang-estadong tungkulin.

  • BIOAbner Cole

    Si Abner Cole (kilala rin bilang "Obadiah Dognerry, Esq.") (1783-1835) ay isang Amerikanong editor ng pahayagan noong ika-19 na siglo. Isa siya sa mga pinakaunang kritiko ni Joseph Smith at ng Ang Aklat ni Mormon. Sa pagsusulat gamit ang pangalang "Obadiah Doberry, Esq." para sa pahayagang Reflector sa Palmyra, isinulat niya ang mga unang pampublikong pagpuna sa "Mormonism." Alam ni Cole ang ilan sa mga nilalaman ng Ang Aklat ni Mormon bago ito nailathala dahil inililimbag ito sa parehong isang-silid na palimbagan ng kanyang pahayagan. Simula noong Enero 1830, inilathala ng Reflector ang unang ilang kabanata ng Ang Aklat ni Mormon, kasama ang sarili niyang mga pagpuna. Ayon kay Cole, masyadong kulang sa edukasyon si Smith para maisulat ang Ang Aklat ni Mormon, at may teorya siya na tinulungan si Smith ni "Walters the Magician" (Luman Walter).

  • BIOJosiah Stowell

    Si Josiah Stowell (1770–1844) ay ipinanganak at lumaki bilang miyembro ng Presbyterian Church. Noong 1825, inupahan niya si Joseph Smith upang maghukay ng pilak ng mga Espanyol sa Harmony, Susquehanna County, Pennsylvania. Isa siyang saksi sa mga paglilitis sa korte ni Joseph Smith sa South Bainbridge noong 1826 at 1830. Nasa tahanan siya ng pamilya Smith nang dumating si Joseph Smith na dala ang mga laminang ginto noong 1829. Kalaunan, nabinyagan siya bilang miyembro ng Simbahan noong mga 1830.

  • BIOJohn Corrill

    John Corrill (1794-1842). Nabinyagan bilang miyembro ng Simbahan noong Enero 10, 1831, sa Kirtland. Nagmisyon siya sa New London, Huron Co., Ohio, noong 1831, at noong Hunyo 4, 1831, inorden siyang mataas na pari ni Lyman Wight. Naglingkod siya bilang ikalawang tagapayo ni Obispo Edward Partridge. Itinalaga siya bilang isa sa sampung mataas na pari na magbabantay sa sampung sanga sa Missouri, noong Setyembre 11, 1833. Itinalaga siya bilang "Tagapangalaga ng bahay-imbakan ng Panginoon" sa Far West, noong Mayo 22, 1837. Kasama si Elias Higbee, itinalaga siya bilang historyador ng simbahan, noong Abril 6, 1838. Noong Nobyembre 1838, tumestigo si Corrill para sa prosekusyon sa pagdinig ni Joseph Smith sa Richmond, Ray Co., Missouri. Natiwalag siya noong Marso 17, 1839, sa Quincy, Adams Co., Illinois. Inilathala niya ang A Brief History of the Church of Christ of Latter Day Saints, (Commonly Called Mormons), noong 1839.

  • BIOOrson Pratt

    Si Orson Pratt (1811–1881) ay ipinanganak sa Hartford, New York, at naging apostol ng The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Siya ay tinawag sa maraming misyon. Itiniwalag siya sa Simbahan noong Agosto 1842, matapos ang mga paratang ng hindi angkop na asal ni Joseph Smith. Muling binautismuhan si Pratt noong Enero 1843 at nagsilbi bilang pangunahing manunulat ng mga polyeto para sa Simbahan at tagapagtanggol ng pananampalataya.

  • BIOWilliam Smith

    Si William Smith (1811–1893) ay nakababatang kapatid ni Joseph Smith. Nabinyagan siya noong 1830, naglingkod sa ilang misyon, at naging isa sa mga orihinal na miyembro ng Korum ng Labindalawang Apostol. Siya ang editor ng pahayagang The Wasp sa Nauvoo at ng The Prophet sa New York. Bahagi siya ng Nauvoo City Council at lehislatura ng estado ng Illinois, at tinanggap sa Council of Fifty noong 1844. Itinalaga siyang patriarka ng simbahan noong 1845, pero kalaunan ay itiniwalag. Sandali siyang nakaugnay sa mga simbahan na pinamunuan nina James Strang at Lyman Wight. Lumaban siya para sa Estados Unidos sa Digmaang Sibil at kalaunan ay sumapi sa Reorganized Church noong 1878.

  • BIOLucy Mack Smith

    Si Lucy Mack Smith (1775–1856) ay ina ni Joseph Smith, Jr. Ipinanganak at lumaki sa New Hampshire, pinakasalan niya si Joseph Smith, Sr. noong 1796. Bilang isang tapat na Presbyterian at masugid na Seeker, pinaniwalaan ni Smith ang sinabi ng kanyang anak tungkol sa mga pangitain. Nanatili siyang kasama ng mga Banal sa mga Huling Araw sa buong buhay niya hanggang sa Nauvoo, nang hindi na siya pinayagan ng kanyang edad na maglakbay kasama ng mga Banal papunta sa Intermountain West. Siya ang sumulat at nagdikta ng pinakamasusing kasaysayan ng maagang buhay ni Joseph Smith, na naging The History of Joseph Smith By His Mother, na isinulat ni Martha Coray, na kanyang tagasulat.

  • BIOMartin Harris

    Si Martin Harris (1783–1875) ay isang maagang lider ng mga Banal sa mga Huling Araw. Pinakasalan niya ang kanyang unang pinsan na si Lucy Harris noong Marso 27, 1808, sa Palmyra. Naglingkod si Harris sa Digmaan ng 1812 sa New York Militia. Kabilang sa kanyang mga ambag sa kasaysayan ng Simbahan ang paglilingkod bilang tagasulat ni Joseph Smith mula Abril hanggang Hunyo 1828. Isa siya sa Tatlong Saksi ng Ang Aklat ni Mormon at nabinyagan noong Abril 6, 1830. Itiniwalag siya noong Disyembre 1837 at pagkatapos ay naging miyembro ng mataas na konseho ng simbahan ni James J. Strang. Kalaunan ay sumali si Harris sa kilusan ni William C. McLellin noong 1847. Lumipat siya sa Salt Lake Valley noong 1870, kung saan muli siyang nabinyagan.

  • BIOJohn Whitmer

    Si John Whitmer (1802–1878) ay isang maagang bagong miyembro at pinuno sa The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, ang unang historyador at tagatala ng Simbahan, at isa sa Walong Saksi ng Ang Aklat ni Mormon. Kapatid siya ni David Whitmer, isa sa Tatlong Saksi ng Ang Aklat ni Mormon at isa pang kilalang maagang pinuno ng Simbahan. Naglingkod si John bilang tagasulat at tagatala ni Joseph Smith at humawak ng mahahalagang katungkulan sa pamumuno ng Simbahan sa Missouri. Si Whitmer ay itiniwalag mula sa Simbahan noong 1838 at nanirahan sa Missouri hanggang sa kanyang pagkamatay noong 1878.

  • BIODavid Whitmer

    Si David Whitmer (1805–1888) ay isang maagang bagong miyembro, pinuno, at isa sa Tatlong Saksi ng Ang Aklat ni Mormon. Sinuportahan ni Whitmer at ng kanyang pamilya si Joseph Smith sa pagsasalin ng Ang Aklat ni Mormon at sa pagtatatag ng Church of Christ noong 1830. Naghawak si Whitmer ng iba’t ibang posisyon sa pamumuno sa simbahan hanggang sa matiwalag siya noong 1838. Pagkatapos ng kanyang pagkakatiwalag, nagpatuloy si Whitmer na manirahan sa Missouri at nakisama sa iba’t ibang humiwalay na grupong Banal sa mga Huling Araw, kabilang ang isa na siya mismo ang nagsimula. Noong 1887 inilathala niya ang Isang Pahayag sa Lahat ng Naniniwala kay Cristo, ng Isang Saksi sa Banal na Pagiging Tunay ng Ang Aklat ni Mormon, na naglalahad ng kanyang mga paniniwala sa relihiyon at personal na kasaysayan.

  • BIOJoseph Smith, Jr.

    Inorganisa ni Joseph Smith (1805–1844) ang The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Ipinanganak siya sa Sharon, Vermont, at nagsimula siyang makaranas ng mga pangitain ng pagka-Diyos at ng mga anghel sa murang edad. Sa isang pangitain, nagpakita ang Anghel na si Moroni, na nagsiwalat ng kinaroroonan ng mga laminang ginto na may tala tungkol sa mga sinaunang Amerikano. Isinalin niya ang talaang ito at inilathala ito bilang Ang Aklat ni Mormon. Patuloy siyang tumanggap ng mga paghahayag sa buong buhay niya na nagsisilbing pundasyon ng doktrina ng Simbahan ngayon. Pinangunahan niya ang mga Banal sa mga Huling Araw sa buong bansa mula New York hanggang Illinois. Noong 1844, siya ay pinaslang habang naghihintay ng paglilitis sa Carthage, Illinois.

  • [1]↩︎

    Ang pinakaunang nakalimbag na paglalarawan ng mga lamina ay mula kay Jonathan Hadley, isang mapagdudang mamamahayag at tagalimbag sa pahayagan sa Palmyra. Isinulat niya, “Sinasabi na ang mga dahon ng Biblia ay mga lamina na ginto, na mga walong pulgada ang haba, anim ang lapad, at sangkawalong bahagi ng isang pulgada ang kapal, kung saan nakaukit ang mga titik o hieroglyphics.”

    Iniulat din nina Abner Cole (noong 1831), ang Catholic Telegraph (noong 1827), John Corrill (noong 1839), at Orson Hyde (noong 1842) ang magkakatulad na sukat at paglalarawan.

  • [2]↩︎

    Ang Philadelphia Album ay naglimbag ng isang artikulo at sumulat:

    Pagkabukas niya rito, nakita niyang may nakapaloob na isang bungkos ng mga lamina na kahawig ng ginto, na mga 7 pulgada ang haba, 6 ang lapad, at sa kabuuan ay mga 6 na pulgada ang kapal, at ang bawat piraso ay halos kasingkapal ng lata.
  • [3]↩︎

    Si Obadiah Dogberry ay sumulat ng serye ng mga artikulo sa pahayagan sa Palmyra, The Reflector, na kritikal kay Joseph Smith at sa Simbahan. Isinulat niya na inilarawan ng isang impormante ang mga lamina: "ang mga pahina ay mga laminang metal na may maputlang dilaw-puting kulay, at kasingkapal ng tin plate."

  • [4]↩︎

    Sa hukuman, nagpatotoo si Stowell na matapos mahawakan ang mga lamina, “hinatulan [niya] [ang mga ito] na humigit-kumulang isang talampakang parisukat at anim na pulgada ang kapal.”

  • [5]↩︎

    Pagkatapos matiwalag si John Corrill noong 1839, inilathala niya ang Isang Maikling Kasaysayan ng Simbahan ni Cristo ng mga Banal sa mga Huling Araw kung saan inilarawan niya ang mga lamina. Hindi siya nagbigay ng pinagmulan para sa kanyang paglalarawan, maliban sa pagsasabing, "Ang payak na kuwento ayon sa isinalaysay ng iba ay ito."

  • [6]↩︎

    Malamang na narinig ni Pratt ang paglalarawan ng mga lamina nang direkta mula kay Joseph bago umalis sa kanyang misyon.

  • [7]↩︎

    Bagaman hindi isang “opisyal” na saksi ng Ang Aklat ni Mormon, iniulat ni William Smith na nahawakan niya ang mga lamina nang iuwi ng kanyang kapatid na si Joseph ang mga ito mula sa Burol ng Cumorah.

    Noong 1841, halimbawa, ininterbyu ng isang ministro na nagngangalang James Murdock si William. Sa interbyung ito, isinalaysay ni William ang mga detalye ng pagkakatuklas ni Joseph sa mga lamina at sinabi niya kay Murdock na ang mga ito ay “walo o sampung pulgada ang haba, mas mababa ang lapad, halos kasin kapal ng mga pane ng salamin; at kapag pinagsama-sama, bumubuo ng isang tumpok na mga lima o anim na pulgada ang taas.”

    Pagkalipas ng ilang dekada, ikinuwento ni William ang isang mas tuwirang karanasan niya sa mga lamina, at sinabi sa isang pampublikong sermon,

    Kami [mga miyembro ng pamilyang Smith] ay humawak [sa mga lamina] at masasabi namin kung ano ang mga iyon. Hindi sila gaanong kasinlaki ng Bibliyang ito. Masasabi kung bilog o parisukat ang mga iyon. Maaaring iangat ang mga pahina nang ganito (iniangat ang ilang pahina ng Bibliya sa harap niya). Madaling malaman na hindi iyon bato, tinabas para manlinlang, o kahit isang bloke ng kahoy. Dahil halo ang ginto at tanso sa mga iyon, mas mabigat ang mga iyon kaysa bato, at mas lalong mabigat kaysa kahoy.
  • [8]↩︎

    Ang Times and Seasons ang unang naglathala ng paglalarawang ito tungkol sa mga lamina noong Marso 1, 1842.

  • [9]↩︎

    Ang aklat noong 1842 na The City of the Mormons: or, Three Days at Nauvoo ay mapanuri sa Mormonismo, pero iniulat nito na nakita, nahawakan, at inilarawan ni Lucy ang mga lamina.

  • [10]↩︎

    Sa isang panayam noong 1859, inilarawan ni Harris ang mga lamina bilang “pitong pulgada ang lapad at walong pulgada ang haba, at kasin-kapal ng mga platong lata; at nang pinagpatong-patong ang mga ito, umabot ang kabuuang kapal sa mga apat na pulgada; at pinagdugtong ang mga ito sa likod ng tatlong singsing na pilak, para mabuksan ang mga ito na parang aklat.”

    Sa isa pang panayam noong 1870, muling inilarawan ni Harris ang sukat ng mga lamina bilang "mga anim na pulgada ang lapad, at siyam o sampung pulgada ang haba. Ang mga ito ay nasa anyo ng isang aklat, kalahating pulgada ang kapal, ngunit hindi nakatali sa likod, gaya ng ating mga aklat, kundi pinagsama-sama ng ilang gintong singsing, sa paraang ang mga lamina ay mabubuksan na katulad ng isang aklat."

  • [11]↩︎

    Nagbigay si John Whitmer ng ilang salaysay sa mga nagtatanong tungkol sa paghawak niya sa mga laminang ito, at ang ilan sa mga ito ay nagtala rin ng paglalarawan niya sa sukat ng mga lamina.

    Halimbawa, itinala ni P. Wilhelm Poulson ang isang panayam kay Whitmer noong 1878 kung saan inilarawan ng huli ang mga lamina na may sukat na “8 by 6 o 7 pulgada.”

  • [12]↩︎

    Noong 1888, iniulat ng Chicago Tribune ang pagkamatay ni David Whitmer at isinama ang paglalarawang ito tungkol sa mga lamina:

    Ang kayamanan ay binubuo ng ilang laminang ginto na humigit-kumulang walong pulgada ang haba, pitong pulgada ang lapad, at kasinipis ng karaniwang dahon ng lata. Ang mga ito ay pinagbigkis na parang aklat sa pamamagitan ng tatlong singsing na ginto. Ang malaking bahagi ng mga pahina ay napakahigpit ang pagkakabigkis kaya imposibleng paghiwa-hiwalayin ang mga ito, ngunit sa mga maluluwag na pahina ay may mga nakaukit na hieroglyphics na hindi maintindihan ng sinumang taong nakakita sa mga ito.

    Pitong taon bago siya namatay, iniulat ni Whitmer ang sukat ng mga lamina na “mga anim na pulgada ang lapad at siyam na pulgada ang haba, kasin-kapal ng pergamino, napakarami, at pinagdurugtong na parang mga dahon ng isang aklat sa pamamagitan ng malalaking singsing na nakasingit sa likurang mga gilid.”

  • [13]↩︎

    Ang Times and Seasons ay unang naglathala ng paglalarawang ito ng mga lamina noong Marso 1, 1842. Hinango ng artikulong ito ang impormasyon mula sa polyetong pangmisyonero ni Orson Pratt noong 1840.

    Malamang na narinig ni Pratt ang paglalarawan ng mga lamina nang direkta mula kay Joseph bago umalis sa kanyang misyon.

  • [14]↩︎

    Bukod sa mga sukat, inilarawan din ni Joseph kung paano ang mga lamina ay “napuno ng mga ukit na may mga karakter na Ehipsiyo at pinagbuklod bilang isang tomo, tulad ng mga pahina ng isang aklat na may tatlong singsing na tumatagos sa kabuuan.”

    Binanggit din niya na ang mga ito ay “magandang-magandang inukitan. Ang buong aklat ay nagpakita ng maraming palatandaan ng katandaan sa pagkakagawa nito at ng malaking husay sa sining ng pag-uukit.”

  • [15]↩︎

    Isa sa mga pinakaunang natitirang paglalarawan ng bigat ng mga lamina ay nagtantya na ang mga ito ay “mahigit sa 20 libra.”

    Ayon sa isang salaysay na mula sa pangalawang kamay, sinabi ni Joseph Smith na tumitimbang ang mga ito ng animnapung libra. Noong 1859, sinabi ni Martin Harris na iniisip niyang tumitimbang ang mga lamina ng “apatnapu o limampung libra.” Pagkalipas ng isang dekada, nagbigay si Harris ng kahalintulad na tantiya, na nagsasabing tumitimbang ang mga lamina ng “apatnapu hanggang animnapung libra.”

    Naalala rin ni William Smith, kapatid ni Joseph Smith, na tumitimbang ang mga lamina ng mga animnapung libra.

  • [16]↩︎

    Ginamit ni Catherine Smith Salisbury, kapatid ni Joseph Smith, ang mga salitang ito upang ilarawan sa kanyang mga apo ang bigat ng mga lamina.

    Inilarawan din minsan ni William Smith ang mga lamina bilang “mas mabigat kaysa bato, at lalong mas mabigat kaysa kahoy.”

  • [17]↩︎

    Noong 1908 pa lang, tinalakay na ng mga publikasyon ng Simbahan ang problema ng mga lamina na “purong ginto” at ang bigat ng mga ito.

    Halimbawa, noong 2006 sa magasin ng Simbahan para sa kabataan, napansin ng isang manunulat:

    Naniniwala ang ilang historyador na ang tunay na mga laminang ginto ay gawa rin sa isang haluang metal na may kasamang ginto. Ang isang bloke ng purong ginto na kasinlaki ng mga laminang ginto ay titimbang ng mga 200 libra (90 kg), pero ang bigat ng mga laminang ginto, ayon sa tantiya ng iilang taong nakabuhat sa mga ito, ay nasa pagitan ng 40 at 60 libra (18 at 27 kg). Ayon sa ilang historyador, maipaliliwanag ang pagkakaibang ito sa bigat dahil sa isang haluang metal ng ginto at isa pang mas magaan na metal at sa mga puwang ng hangin sa pagitan ng mga lamina.
  • [18]↩︎

    Kapag tinutukoy ang mga lamina sa 1 Nephi 9:2–4 at sa Mga Salita ni Mormon 1:1–3, 6, 10, tinatawag lamang ng Ang Aklat ni Mormon ang mga ito na "mga lamina" o "ibang mga lamina."

  • [19]↩︎

    Isinulat ni Nephi na iniutos sa kanya ng Panginoon na “gumawa ng mga lamina mula sa mineral” sa 1 Nephi 19:1, at inuulit sa Mormon 8:5 na ang materyal na ito ang ginamit.

  • [20]↩︎

    Ginagamit ng patotoo ng Walong Saksi, na inilimbag kasama ng Ang Aklat ni Mormon, ang ganitong pananalita. Gayon din ang mga paglalarawan nina Orson Pratt, William Smith, Orson Hyde, at Joseph Smith mula sa mga unang taon ng 1840s.

  • [21]↩︎

    Tinukoy rin ni Joseph Smith ang mga ito bilang "mga laminang ginto" at "mga laminang gintong" ilang beses.

  • [22]↩︎

    Halimbawa, inilarawan ni William Smith ang mga lamina bilang “halo ng ginto at tanso.”

    Nagpatotoo rin si Josiah Stowell sa korte na nang masulyapan niya ang mga lamina, ang isang sulok ng tumpok ay “kamukha ng isang batong medyo luntian ang kulay,” na iminumungkahi ang oksidasyon. Imposible ito sa purong ginto pero karaniwan sa haluang tanso at ginto.

  • [23]↩︎

    Ang teoryang ito ay unang iminungkahi ng metalurhista na si Read H. Putnam noong 1966 at mula noon ay kinuha at pinalawak pa ng mas mga kamakailang iskolar tulad ni Robert F. Smith.

  • [24]↩︎

    Ipinapakita ng mga pag-aaral na ginawa tungkol sa pagiging posible ng mga laminang tumbaga na magiging tugma ang mga sukat.

    Sinaliksik ng mga iskolar ang uri ng metal na matatagpuan sa mga kaugnay na heograpikong lugar at nakita nilang ang tumbaga ang pinakaangkop sa paglalarawan.

  • [25]↩︎

    Tinalakay sa ilang liham ang kalagayang pinansyal ng pamilyang Smith, at binanggit na sila ay mahirap at nakatira sa isang bahay na iisa lamang ang silid.

  • [26]↩︎

    Ayon sa kanyang kasaysayan noong 1832, si Joseph ay “tinukso ng kalaban at hinanap ang mga lamina upang makakuha ng kayamanan.”

  • [27]↩︎

    Gumamit ang mga mananaliksik ng iba’t ibang tantiyang baryabol sa mga sukat at komposisyon ng materyal, at nakarating sila sa timbang na humigit-kumulang 50 libra, na tugma sa mga makasaysayang ulat.

  • [28]↩︎

    Sa isang pag-aaral noong 2025, gumawa si Josh Coates ng modelo ng milyun-milyong posibleng kombinasyon ng mga laminang ginto batay sa iba’t ibang pisikal na katangian gaya ng dami ng ginto at laki ng mga lamina. Isinulat niya:

    Batay sa mga pinaka-malamang na pagkakaayos, iminumungkahi ng pag-aaral na:
    a. Malamang na ang mga lamina ay may mas mababa sa 20% na nilalamang ginto.
    b. Ang kabuuang bigat ng mga lamina ay hindi bababa sa 54 lb.
    c. Ang kabuuang bilang ng mga lamina ay nasa pagitan ng 187 at 259, kasama ang mga lamina sa selyadong bahagi.
    d. Ang mga sukat ng mga lamina ay bahagyang mas maliit kaysa sa paglalarawan ni Joseph Smith ngunit nasa loob ng 10% ng kanyang mga tantiya.
  • [29]↩︎

    Ayon sa salaysay ni Lucy, pisikal na nakakapagod ang ginawa niya, dahil pagdating niya sa bahay ay “hindi pa rin makapagsalita si Joseph dahil sa takot at sa pagod sa pagtakbo.”

  • [30]↩︎

    Ang Philmont Scout Ranch, isang high-adventure base ng Boy Scouts of America, ay nagho-host ng mga scout trek na kinabibilangan ng “pag-hike na may 35 hanggang 50-libra na backpack sa mga elebasyong 6,500 hanggang 12,500 talampakan.”

  • [31]↩︎

    Noong 2011, iniulat ng NPR na ang mga sundalo at marine ng U.S. sa Iraq at Afghanistan ay karaniwang nagdadala ng mga kagamitang may bigat na nasa pagitan ng 60 at 100 libra.

    Sinabi ni Army Specialist Joseph Chroniger, na may dalang 70 hanggang 80 libra ng kagamitan, “Minsan, tatlo, apat, lima ang misyon namin sa isang gabi. Tumatalon kayo palabas. Tumatakbo kayo.”

  • [32]↩︎

    Kapag isinasaalang-alang ang mga pisikal na katangian, densidad ng salin, at ang nawawalang 116 na pahina ng isinaling teksto, napagpasyahan ng independiyenteng mananaliksik na si Josh Coates na maaaring naglaman ang mga laminang ginto ng teksto ng Ang Aklat ni Mormon.

    Iminumungkahi ng mahahalagang natuklasan na ang mga laminang metal ay malamang na may mas mababa sa 20% na nilalamang ginto, tumitimbang ng mahigit 54 libra, naglalaman ng 187 hanggang 259 na lamina, at may mga sukat na bahagyang mas maliit kaysa ngunit nasa loob ng 10% ng paglalarawan ni Joseph Smith.

    Isinulat ni Coates na ang “pagsulat sa mga lamina ay malamang na may karaniwang sukat na mas mababa sa 5 mm kuwadrado,” at na ang “bawat karakter ng reformed Egyptian ay malamang na kumatawan sa hindi bababa sa tatlong karakter sa Ingles, katulad ng densidad ng tekstong Demotic [Egyptian].”