Wat was het uitroeiingsbevel tegen Native Americans?

Het ‘uitroeiingsbevel’ was een bevel dat Brigham Young[BIO] via Daniel H. Wells[BIO] op 31 januari 1850 uitvaardigde om “de activiteiten van alle vijandige indianen te stoppen en verder te handelen zoals de omstandigheden vereisen, waarbij degenen worden uitgeroeid die zich niet afscheiden van hun vijandige clans en om vrede vragen.”[1]

Waarom gaf Brigham het uitroeiingsbevel?

In een brief van 28 februari 1850 legde Brigham Young uit dat hij de militie opdracht gaf om vijandige Native Americans aan te vallen[19] omdat zij met geweren op kolonisten hadden geschoten en vee hadden gedood.[20][21]

Brigham vroeg het Amerikaanse leger in Fort Hall, Idaho, om hulp, maar vanwege de afstand en de dikke sneeuwlaag kreeg Brigham het advies[22] om de plaatselijke militie te sturen, samen met Amerikaanse officieren.[23]

Voor dit bevel (en ook erna) moedigde Brigham vrede en terughoudendheid aan.[24]

Wat was het gevolg van het bevel?

De militie[25] vocht met inheemse Amerikanen die gewapend waren met geweren en bogen[26] in de 'Provo Bottoms'[27] en Payson Canyon.[28] Ongeveer twee dozijn inheemse strijders werden gedood in de Slag bij Provo en minstens één lid van de militie kwam om en meerdere raakten gewond.[29]

Inheemse vrouwen en kinderen werden ook naar Salt Lake City gebracht, kregen onderdak en eten voor de winter, en werden in het voorjaar teruggebracht naar hun land.[30] Daniel Wells meldde dat Utah Valley daarna twee jaar lang vreedzaam was.[31]

Was dit bevel bedoeld als genocide?

Nee. Het bevel leidde tot twee korte gevechten met relatief weinig slachtoffers, en gevangenen werden ondergebracht, gevoed en teruggestuurd naar hun land. Volgens Daniel Wells vielen er na de gevechten meer doden doordat de inheemse gevangenen "niet konden leven op onze manier."[32]

In dit verband gebruikte het bevel het woord ‘uitroeien’: ‘Werk samen met de inwoners van die vallei om de activiteiten van alle vijandige indianen neer te slaan en te stoppen, en handel verder zoals de omstandigheden vereisen, waarbij u degenen uitroeit die zich niet afscheiden van hun vijandige clans en om vrede vragen.’[33]

Dus misschien gaf hij geen bevel tot een massamoord, maar Brigham Young was wel racistisch tegenover inheemse Amerikanen, toch?

Ja, al leken zijn opvattingen meer neerbuigend dan haatdragend.[34] Brigham Young geloofde dat inheemse Amerikanen een gemeenschappelijke afkomst hadden die terugging tot het Boek van Mormon.[35]

Relaties verschilden ook van stam tot stam: Young bouwde een vriendschappelijke relatie op met de Shoshone,[36] terwijl de vijandelijkheden onder de Ute-stammen toenamen.[37]

Welke richtlijnen gaf Brigham Young mensen over hoe ze met de Native Americans moesten omgaan?

Brigham Young pleitte over het algemeen voor vreedzaam samenleven[38] en vond vrede met de Native Americans “honderden en duizenden dollars goedkoper” dan oorlog.[39]

Toen bewoners van Utah Valley bij Brigham klaagden over de diefstallen,[40] droeg hij hun op om gewelddadige conflicten met de inheemse bevolking waar mogelijk te vermijden.[41] Later, na een conflict tussen de kolonisten en de plaatselijke inheemse groepen,[42] vroeg Brigham de heiligen ook om "hun hun eigendom terug te geven, en ruime genoegdoening te geven voor het doden van iemand van hun stam." [43]

Hoe pakte Brighams vredesbeleid in de praktijk uit?

Hoewel Young opriep tot matiging,[44] kregen kolonisten te maken met aanhoudende conflicten,[45] dus zette hij de territoriale militie in in omstandigheden die onoplosbaar leken met diplomatie.[46]

Hebben Heiligen der Laatste Dagen zich ooit verbonden met inheemse groepen tegen andere witte Amerikanen?

Soms. De Paiute-stam[BIO] sloot zich tijdens de Oorlog in Utah (1857) in de nederzettingen in Zuid-Utah aan bij de heiligen der laatste dagen tegen federale troepen van de VS.[47] Een zendeling onder de Paiute-stam beschreef hen als de “strijdbijl van de Heer”.[48]

Bemoeiden kerkleiders zich met de politiek van inheemse Amerikanen?

Af en toe. Bijvoorbeeld, in het begin van de jaren 1850 gaf commandant Daniel H. Wells “vijandige” Utes de opdracht Black Hawk te gehoorzamen,[BIO] terwijl hij wist dat die met kerkleiders samenwerkte.[49]

In een ander voorbeeld sloot Kanosh (soms gespeld als "Kenosh"),[BIO] het hoofd van de Pahvants, zich aan bij de Kerk[50] en werkte hij samen met kerkleiders in Utah.[51]

Heeft de Kerk ooit excuses aangeboden of haar rol in deze conflicten erkend?

Enigszins. Kerkhistoricus, ouderling Marlin K. Jensen[BIO] spoorde de inwoners van Utah aan om ‘het enorme verlies’ dat de inheemse bevolking van Utah heeft geleden, ‘te erkennen en te waarderen’.[52] De Kerk heeft echter geen officiële verontschuldiging uitgebracht voor de botsingen tussen de inheemse groepen en de kolonisten.