Mormonr-logo
Mormonr
< Back to Hard Questions
about this topic

Historiciteit van Jezus

111 primaire bronnen

Was Jezus een echte, historische persoon?

Ja. Uit historische bronnen blijkt dat een man met de naam Jezus aan het begin van de eerste eeuw in Israël leefde en het christendom stichtte.[1] Bijbelwetenschappers, zowel religieuze als seculiere, zijn het erover eens dat de historische Jezus heeft bestaan.[2]

Een minderheid van de bijbelwetenschappers gelooft dat Jezus niet als een echte, historische persoon heeft bestaan, maar in plaats daarvan een literaire creatie of een mythe was.[3][4]

Vroege niet-bijbelse bronnen voor Jezus

Datum waarop de tekst is geschreven of vertaald[5]

Datering van het manuscript[6]

Bron

Noten

93 n.Chr.[7]

11e eeuw na Christus[8]

Josephus[BIO]

De geschiedschrijver Josephus uit de eerste eeuw schreef het vroegste en meest uitgebreide niet-Bijbelse verslag van Jezus’ leven en bediening.[9]

121 n.Chr.[10]

820 n.Chr.[11]

Suetonius[BIO]

In zijn biografie van keizer Claudius in Levens van de twaalf caesars, vermeldt Suetonius dat keizer Claudius Joden uit Rome verdreef "omdat de Joden voortdurend onrust veroorzaakten op aanstichting van Chrestus."[12]

2e eeuw na Christus[13]

13e eeuw na Christus[14]

Origenes[BIO]

Origen noteert de beweringen die Celsus in de 2e eeuw deed, dat de geboorte van Jezus niet wonderbaarlijk was maar het gevolg van een buitenechtelijke affaire.[15]

55 n.Chr.[16]

11e eeuw na Christus[17]

George Syncellus[BIO]

De Byzantijnse kroniekschrijver George Syncellus verwijst naar een tweedehands citaat dat wordt toegeschreven aan een historicus, Thallus,[BIO] over de dag van Jezus’ dood.[18]

73-300 n.Chr.[19]

6e of 7e eeuw na Christus[20]

Mara bar Serapion[BIO]

De stoïcijnse filosoof Mara bar Serapion verwijst naar een ‘wijze koning’ van de Joden die werd vermoord kort voordat het koninkrijk van de Joden werd vernietigd.[21]

112 n.Chr.[22]

1500 n.Chr.[23]

Plinius de Jongere[BIO]

Plinius de Jongere schrijft aan keizer Trajanus,[BIO] waarin hij zijn vervolging van christenen als gouverneur in Turkije beschrijft en naar Christus verwijst.[24]

116 n.Chr.[25]

1000 n.Chr.[26]

Tacitus[BIO]

Tacitus legt uit dat volgelingen van "Christus", die door Pontius Pilatus werd gedood, "christenen" werden genoemd.[27]

Tabel uitklappen

Wetenschappelijke uitspraken die de historiciteit van Jezus ondersteunen

Naam van de geleerde

Religieuze affiliatie

Verklaring over de historiciteit van Jezus

Bart Ehrman[BIO]

"Agnostische atheïst"[28]

We kunnen de vroege christelijke evangeliën niet zien als teruggaand op één enkele bron die het idee ‘uitvond’ dat er een man was die Jezus heette. Het idee dat Jezus heeft bestaan, is te vinden in meerdere onafhankelijke bronnen die in de tientallen jaren voordat de evangeliën die bewaard zijn gebleven werden geschreven, in verschillende delen van het Romeinse Rijk in omloop moeten zijn geweest. Waar zou die ene bron zijn die Jezus ‘uitvond’?[29]

Robert E. Van Voorst[BIO]

christen[30]

“Ten eerste, en het meest duidelijk, bevestigt [het Testimonium Flavianum] (samen met de latere vermelding van Jezus in Ant. 20.9.1 §200) het bestaan van Jezus. Als er ooit een Joodse schrijver in een positie was om te weten dat Jezus niet had bestaan, dan was het Josephus. Zijn impliciete bevestiging van het bestaan van Jezus was, en is nog steeds, het belangrijkste obstakel voor mensen die beweren dat buitenbijbels bewijs op dit punt niet doorslaggevend is.”[31]

George Albert Wells[BIO]

Niet-christelijk[32]

Tegenwoordig accepteren de meeste seculiere geleerden Jezus als een historische, al niet indrukwekkende, figuur. Zij weten dat veel van wat over hem, en door hem, in het Nieuwe Testament wordt gezegd, niet langer letterlijk wordt genomen, zelfs niet door geleerden binnen reguliere kerken, die veel van dat materiaal óf als niet-authentiek afwijzen óf het rechtvaardigen met nieuwere interpretaties.[33]

Graham Stanton[BIO]

christen[34]

"Tegenwoordig accepteren bijna alle historici, of ze nu christen zijn of niet, dat Jezus heeft bestaan en dat de evangeliën veel waardevol bewijs bevatten dat kritisch moet worden gewogen en beoordeeld. Men is het er in het algemeen over eens dat we, met de mogelijke uitzondering van Paulus, veel meer weten over Jezus van Nazaret dan over welke Joodse of heidense religieuze leraar uit de eerste of tweede eeuw dan ook."[35]

Tabel uitklappen

Is het voor heiligen der laatste dagen belangrijk om in een historische Jezus te geloven?

Ja.[36]

Hoe betrouwbaar zijn deze oude verslagen?

Geleerden zijn het er over het algemeen over eens dat deze oude verslagen authentiek zijn,[37] hoewel er mogelijk enig bewijs is dat het verslag van Josephus (een Joodse historicus die over de Joodse geschiedenis voor de Romeinen schreef) over Jezus is verfraaid.[38]

Hadden niet meer geschiedschrijvers uit de oudheid Jezus moeten noemen?

Nee, niet per se. Het oude Palestina was een relatief kleine en historisch onbeduidende provincie in het Romeinse Rijk.[39] Een andere mogelijke reden voor het gebrek aan verwijzingen naar Jezus is dat de vroege christelijke beweging relatief klein was.[40]

Noemen de Dode Zeerollen Jezus?

Nee.[41]

Noemt de Joodse Talmoed Jezus?

Mogelijk. Er zijn enkele verwijzingen naar een man die Jezus heette of anekdotes die misschien uit verhalen over Jezus zijn overgenomen, maar er is niets definitiefs.[42]

Een geschilderde afbeelding op pleisterwerk van rond 235 n.Chr. van Jezus die een verlamde man geneest, een van de vroegst bekende portretten van Christus.
Een van de oudst bekende afbeeldingen van Jezus, geschilderd op pleisterwerk en gevonden in Syrië, toont Christus die de verlamde geneest. De afbeelding wordt gedateerd rond 235 n.Chr.

Zijn er originele historische documenten van ooggetuigen van Jezus?

Nee. Er zijn geen originele handschriften van een van de evangelieverslagen.[43]

Is er onafhankelijk bewijs dat Jezus wonderen verrichtte of is opgestaan uit de dood?

Een beetje. De evangelieverslagen geven het enige directe bewijs dat Jezus wonderen verrichtte[44] en opstond uit de dood,[45] maar sommige oude bronnen verwijzen er ook naar dat Jezus wonderen verrichtte.[46]

Is het niet zo dat zelfs Paulus in het Nieuwe Testament niet naar Christus verwees als een historische persoon?

Nee. In Paulus’ brieven staat dat Jezus een sterfelijke broer had;[47] dat Hij at, dronk en met andere mensen sprak;[48] en dat Hij na zijn opstanding aan veel mensen verscheen.[49]

Had Paulus gewoon een fictieve versie van Jezus kunnen verzinnen?

Nee, waarschijnlijk niet. Paulus schreef zijn eerste brief rond 48–52 n.Chr., toen mensen die Jezus persoonlijk als echt persoon hadden gekend waarschijnlijk nog in leven waren.[50]

Als Paulus Jezus had verzonnen, zou hij waarschijnlijk een inleiding hebben geschreven over wie Jezus was en over zijn leven hebben geschreven; er is echter geen inleiding of biografische informatie over Jezus in de geschriften van Paulus.[51]

Is het verhaal van Jezus niet gewoon een kopie van heidense mythen over wonderbaarlijke geboortes en opstanding?

Geleerden hebben zowel vóór als tegen het idee geargumenteerd dat het verhaal van Jezus’ opstanding lijkt op oude opstandingsmythen.[52][53]

De feiten

  • Er zijn geen oude teksten buiten de schriftur die een ooggetuigenverslag van Jezus Christus geven.

  • Er zijn oude niet-Bijbelse verwijzingen naar Jezus uit de eerste en vroege tweede eeuw na Christus.

  • De meeste geleerden beschouwen Jezus als een letterlijk historische persoon.

Onze kijk

Het historische bestaan van Jezus Christus is van enorme betekenis voor alle christenen, vooral voor leden van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. De basis van het christendom rust op de leringen, dood en opstanding van Jezus. Zonder de historische werkelijkheid van Jezus zouden de boodschap en het doel van het geloof hun betekenis verliezen.

Hoewel een kleine minderheid van geleerden stelt dat Jezus een mythologisch personage was, ondersteunt de wetenschappelijke consensus, onder zowel christelijke als niet-christelijke experts, sterk het bestaan van Jezus van Nazaret. Dit bewijs komt niet alleen uit de Bijbel, maar ook uit betrouwbare Romeinse geschiedwerken en andere teksten die binnen een eeuw na het leven van Jezus zijn geschreven en die naar Jezus en zijn volgelingen verwijzen. Heiligen der Laatste Dagen vinden aanvullend bewijs in het Boek van Mormon, samen met het getuigenis van Joseph Smith dat de werkelijkheid van Jezus Christus bevestigt.

Het historische bestaan van Jezus Christus is een belangrijk onderdeel voor christenen, en de grote hoeveelheid bewijs ondersteunt de realiteit van Jezus als historische figuur. Dit bewijs, samen met onze persoonlijke ervaringen met de Geest, versterkt ons geloof in Hem en in de relevantie van zijn leven en leringen.

Wat vindt u?

Nog 280 tekens over
Deze reacties zijn samengesteld voor een algemeen publiek en kunnen kleine bewerkingen bevatten wanneer ze worden geplaatst.
  • Larry E.
    “Your faith in Jesus as the Messiah and the sacrificial lamb (crucifixion) for our salvation (we all fall short of God's glory) is a must. His resurrection was real. That's the true meaning of Easter. We must strive for sanctification.”
  • Rick
    “If it was story writers that scripted the New Testament they could sure have a great career In Hollywood today! Heck, all the movies made about Jesus don't come close to relaying the story like the new testament does. Personal, engrossing, challenging, causing reverence.”
  • Robert A.
    “Jesus is my Lord and Saviour and our salvation should we choose to believe in Him. I have felt His guidance and protection throughout my life. He has led me to be humble, caring and generous in spirit.”
Read More Difficult Questions
111 primaire bronnen
Voetnoten

  • BIOJosephus

    Flavius Josephus (ca. 37 n.Chr.-ca. 100 n.Chr.), een Joodse historicus, was een generaal tijdens de Eerste Joodse Opstand en werd later verbonden aan keizer Vespasianus. In Rome schreef hij De Joodse Oorlog en Joodse Oudheden, gericht op Romeinse lezers. Zijn werken geven waardevolle niet-bijbelse verslagen van de Joodse geschiedenis, waaronder het Oude Testament en sommige verhalen uit het Nieuwe Testament.

  • BIOSuetonius

    Suetonius (ca. 69 n.Chr.–ca. 122 n.Chr.) was een oude Romeinse historicus die leefde in de eerste en tweede eeuw n.Chr. Hij diende als regeringsfunctionaris onder de keizers Trajanus en Hadrianus. Suetonius is het bekendst om zijn werk De twaalf Caesars, een boek dat de levens beschrijft van de eerste twaalf Romeinse keizers, van Julius Caesar tot Domitianus.

  • BIOOrigen

    Origenes (185 n.Chr.-253 n.Chr.) was een Alexandrijnse kerkvader uit de derde eeuw die veel schreef over theologie en apologetiek. Hij sloot zich aan bij de Alexandrijnse catechetenschool en werd een productief schrijver. Enkele van zijn belangrijkste werken zijn Over de Eerste Beginselen, dat een basiswerk voor christenen werd, en Contra Celsum, een verdediging tegen Celsus’ aanval op het christendom. Na zijn dood werden veel van zijn ideeën als ketters verklaard.

  • BIOGeorge Syncellus

    George Syncellus (gest. circa 810 na Chr.) was een Byzantijnse historicus en monnik die in de 9e eeuw in Palestina en Constantinopel woonde. Zijn belangrijkste werk was de "Ecloge Chronographica", die de geschiedenis van de wereld behandelde vanaf de schepping tot zijn eigen tijd.

  • BIOThallus

    Thallus was een oude historicus die in de 1e eeuw na Christus leefde. Hij kwam uit een regio genaamd Sardis in Klein-Azië, in het huidige Turkije. Thallus is het bekendst om zijn werk genaamd "De Geschiedenissen", al is dat helaas niet volledig bewaard gebleven. Zijn geschriften gingen over de mediterrane wereld en behandelden verschillende gebeurtenissen, waaronder oorlogen en belangrijke personen. Hoewel zijn oorspronkelijke geschriften verloren zijn gegaan, zijn sommige fragmenten en verwijzingen naar zijn werk te vinden in andere oude teksten.

  • BIOMara bar Serapion

    Mara bar Serapion was een oude filosoof en schrijver die waarschijnlijk in de 1e eeuw na Christus leefde. Er is weinig bekend over zijn persoonlijke leven, behalve dat hij uit de regio Syrië kwam, en dat er een brief van hem aan zijn zoon is gevonden die ook informatie bevatte over vroege christenen.

  • BIOPliny the Younger

    Plinius de Jongere (67 n.Chr.–113 n.Chr.) was een Romeinse advocaat en magistraat. Hij werd opgevoed door zijn oom, Plinius de Oudere, en was een productief schrijver. Honderden van de brieven die hij als magistraat schreef, zijn bewaard gebleven, en ze geven inzicht in verschillende onderwerpen, waaronder de uitbarsting van de Vesuvius en het vroege christendom. Hij schreef brieven aan keizer Trajanus met de vraag wat hij moest doen met christenen die weigerden hun overtuigingen af te zweren.

  • BIOEmperor Trajan

    Trajanus (53 n.Chr.–117 n.Chr.) kreeg bekendheid door zijn militaire loopbaan. Hij werd geadopteerd door keizer Nerva, waardoor Trajanus de eerste Romeinse keizer werd die uit een provincie kwam. In 98 n.Chr. werd Trajanus keizer. Hij voerde veel openbare bouwprojecten uit en verbeterde de infrastructuur van Rome met gebouwen, wegen en aquaducten. Als militair leider voerde Trajanus veel succesvolle veldtochten die het grondgebied van Rome aanzienlijk uitbreidden, vooral in Duitsland en Centraal-Azië. Trajanus’ correspondentie met Plinius de Jongere, een bekende jurist en schrijver, is bewaard gebleven. Plinius vroeg Trajanus om advies over verschillende kwesties, vooral over hoe hij moest omgaan met de groeiende christelijke gemeenschap. Trajanus’ regering, tot aan zijn dood in 117 n.Chr., vormt een van de meest welvarende en succesvolle perioden in de Romeinse geschiedenis.

  • BIOTacitus

    Tacitus (ca. 56 n.Chr.-ca. 120 n.Chr.) was een bekende Romeinse historicus die in de eerste eeuw n.Chr. leefde. Tacitus staat bekend om zijn geschriften over het Romeinse Rijk, vooral zijn boeken 'De Historiën' en 'De Annalen'.

  • BIOBart Ehrman

    Bart D. Ehrman (geb. 1955) is een Amerikaanse nieuwtestamenticus en auteur. Ehrman is het bekendst om zijn onderzoek naar de historische Jezus, vroege christelijke geschriften en de ontwikkeling van het Nieuwe Testament. Hij heeft veel boeken geschreven over de oorsprong van het christendom en de ingewikkeldheden van bijbeluitleg. Hij is James A. Gray Distinguished Professor of Religious Studies aan de University of North Carolina at Chapel Hill.

  • BIORobert E. Van Voorst

    Robert E. Van Voorst (geb. 1952) is een Amerikaanse bijbelwetenschapper en schrijver. Van Voorst is gespecialiseerd in de studie van het Nieuwe Testament en de vroege christelijke geschiedenis. Hij heeft verschillende boeken en artikelen geschreven over uiteenlopende aspecten van bijbelwetenschap, waaronder de betrouwbaarheid van de evangeliën en de historische Jezus. Hij heeft lesgegeven aan verschillende universiteiten, waaronder Western Theological Seminary en Westminster College, voordat hij in 2018 met pensioen ging.

  • BIOG.A. Wells

    George Albert Wells (1926-2017) was een Britse geleerde en auteur die bekendstond om zijn sceptische opvattingen over de historiciteit van Jezus. Wells betoogde dat Jezus geen historische figuur was, maar een mythische creatie, waarmee hij het traditionele christelijke verhaal ter discussie stelde. Dat deed hij in zijn werken "Did Jesus Exist?" en "The Jesus Myth."

  • BIOGraham Stanton

    Graham Stanton (1940-2009) was een vooraanstaande nieuwtestamentische geleerde uit Nieuw-Zeeland. Stanton stond bekend om zijn expertise in de studie van de evangeliën, vooral het evangelie van Marcus. Hij werkte aan King's College London en de Universiteit van Cambridge. Tot Stantons werken behoren de boeken The Gospels and Jesus en Jesus and Gospel.

  • [1]↩︎

    De evangeliën en Handelingen van de Apostelen in het Nieuwe Testament beschrijven Jezus’ bediening en het begin van het christendom.

    De vroegste vermelding van Jezus en zijn volgelingen buiten het Nieuwe Testament komt van de Joodse historicus Josephus. Belangrijke Romeinse historici uit de tweede eeuw n.Chr. noemen Jezus ook.

  • [2]↩︎

    Nieuwtestamenticus Graham Stanton zei:

    Tegenwoordig accepteren bijna alle historici, of ze nu christen zijn of niet, dat Jezus heeft bestaan en dat de evangeliën veel waardevol bewijs bevatten dat kritisch moet worden gewogen en beoordeeld. Men is het er in het algemeen over eens dat we, met de mogelijke uitzondering van Paulus, veel meer weten over Jezus van Nazaret dan over welke Joodse of heidense religieuze leraar uit de eerste of tweede eeuw dan ook.
  • [3]↩︎

    Zo stelt Thomas Thompson bijvoorbeeld dat ‘oude wijsheidsspreuken’ ‘door zowel de schrijvers van de evangeliën ... werden gebruikt om hun figuren van Jezus te creëren.’ Robert Price is tot de conclusie gekomen dat de historische realiteit van Jezus onkenbaar is:

    We zijn tot de conclusie gekomen dat de evangelietraditie volledig onbetrouwbaar lijkt. Dat wil zeggen: de meeste uitspraken en verhalen lijken historisch gezien even onecht te zijn. Als sommige ervan toevallig echt zouden zijn, kunnen we dat niet langer vaststellen. We kunnen hun mogelijke authenticiteit niet aannemelijk maken, dus belanden ze op de montagetafelvloer...
  • [4]↩︎

    Nieuwtestamenticus Larry Hurtado beschouwt de these van de mythische Jezus (de overtuiging dat er nooit een man heeft bestaan die bekendstond als Jezus van Nazaret) als onverdedigbaar. Over de redenen waarom de visie van de ‘mythische Jezus’ weinig steun krijgt onder wetenschappers, merkte Hurtado op:

    Voorstanders van de ‘mythische Jezus’ hebben er niet in weten te slagen aan te tonen dat ze deskundig zijn op het gebied van de relevante gegevens en voldoende vertrouwd zijn met de methoden die worden gebruikt bij de analyse van die gegevens, en ze hebben niet laten zien dat de dominante wetenschappelijke opvatting (dat Jezus van Nazaret een echte persoon uit de eerste eeuw was) onverenigbaar is met de gegevens of minder goed onderbouwd is dan de bewering van de ‘mythische Jezus’.
  • [5]↩︎

    Dit is de algemeen aanvaarde datum waarop de tekst voor het eerst geschreven kan zijn.

  • [6]↩︎

    Geleerden gebruiken verschillende technieken om de datering van een tekst vast te stellen. Ze onderzoeken de handschriftstijl en het schrift en vergelijken die met bekende voorbeelden om de ouderdom van de tekst te schatten. Ze analyseren ook de gebruikte taal en woordenschat en vergelijken die met hoe taal in de loop van de tijd is veranderd. Verwijzingen naar historische gebeurtenissen of personen die in de tekst worden genoemd, kunnen worden vergeleken met bekende tijdlijnen.

    Daarnaast kunnen de fysieke kenmerken van het manuscript, zoals het soort inkt en papier dat is gebruikt, aanwijzingen geven over wanneer het is gemaakt. Deze methoden en contextuele bewijzen helpen onderzoekers een waarschijnlijke datering van de tekst vast te stellen.

  • [7]↩︎

    Aan het einde van de Joodse Oudheden verklaarde Josephus:

    Ik zal deze oorlog kort doornemen, ... met wat ons daarin is overkomen tot op deze dag, het dertiende jaar van de regering van Caesar Domitianus en het zesenvijftigste jaar van mijn eigen leven.

    Domitianus werd rond 81 n.Chr. keizer, wat het dertiende jaar van zijn regering op ongeveer 93 n.Chr. plaatst.

  • [8]↩︎

    Het vroegst bewaarde manuscript van het "Testimonium Flavianum" is een Codex-bijbel: Ambrosianae F 128, die in het Grieks op perkament is geschreven. Het is een fragment uit zijn werk met de titel "Antiquities of the Jews."

  • [9]↩︎

    Veel geleerden stellen dat het Testimonium Flavianum is verfraaid zodat het meer klinkt als een christelijk verslag. Het luidt:

    Rond deze tijd leefde Jezus, een wijze man, als men hem tenminste een man moet noemen. Want hij was iemand die verrassende daden verrichtte en een lera was van mensen die de waarheid graag aannemen. Hij won veel Joden en veel Grieken voor zich. Hij was de Christus. En toen Pilatus hem, op beschuldiging van de voornaamste mannen onder ons, tot het kruis had veroordeeld, hielden degenen die hem eerst waren gaan liefhebben niet op. Hij verscheen aan hen op de derde dag, weer tot leven gebracht, want de profen van God hadden deze dingen en duizend andere wonderen over hem voorspeld. En de groep christenen, die naar hem zo genoemd wordt, is tot op vandaag niet verdwenen.
  • [10]↩︎

    Suetonius bekleedde verschillende keizerlijke functies, waaronder secretaris van keizer Hadrianus. Hij zou zijn Levens van de twaalf caesars in deze periode hebben geschreven, omdat hij toegang zou hebben gehad tot veel keizerlijke documenten.

  • [11]↩︎

    Het vroegste bewaard gebleven manuscript van Suetonius’ Levens van de twaalf Caesars is de Codex Memmianus, een Latijnse tekst die is gevonden in Tours, Frankrijk.

  • [12]↩︎

    Suetonius gaf dit verslag over Claudius, wat waarschijnlijk naar Jezus verwijst:

    Hij [Claudius] verdreef alle Joden uit Rome, die voortdurend onrust veroorzaakten op aanstichting van een zekere Chrestus.
  • [13]↩︎

    Er is enige discussie over de oorspronkelijke datering van Celsus’ polemische werk tegen het christendom, maar men is het er enigszins over eens dat het in de late tweede eeuw na Christus geplaatst kan worden.

    Onderzoeker Gary Burke legde uit:

    Meer dan een eeuw geleden betoogde Keim (1873) zo overtuigend dat de TD in het jaar 178 n.Chr. werd geschreven, dat zijn datering de wetenschappelijke consensus werd. Sommige recente studies hebben echter grote fouten in Keims interpretatie van belangrijke passages blootgelegd en daarmee in feite de dateringskwestie opnieuw geopend. Als Keims argumenten, zoals zou moeten, worden verworpen, kan de TD niet nauwkeuriger worden gedateerd dan het laatste derde deel van de 2e eeuw.
  • [14]↩︎

    Het vroegste bewaard gebleven manuscript van Contra Celsum is Codex Vaticanus Graecus 386, dat zich in het Vaticaan bevindt.

  • [15]↩︎

    Origen schreef in de Contra Celsum:

    Hij [Celsus] beschuldigt Hem ervan dat hij zijn geboorte uit een maagd heeft "verzonnen", en verwijt Hem dat hij "geboren is in een bepaald Joods dorp, uit een arme plattelandsvrouw, die in haar levensonderhoud voorzag door te spinnen, en die door haar man, een timmerman van beroep, het huis uit werd gezet omdat ze schuldig was bevonden aan overspel; dat ze, nadat ze door haar man was weggestuurd en een tijd had rondgezworven, op schandelijke wijze het leven schonk aan Jezus, een onwettig kind, dat zich vanwege zijn armoede als dienaar had verhuurd in Egypte, en daar bepaalde wonderbaarlijke krachten had verkregen, waar de Egyptenaren zich erg op laten voorstaan, terugkeerde naar zijn eigen land, zeer opgeblazen daardoor, en zich daarmee tot God uitriep."
  • [16]↩︎

    De datering van deze tekst is bij benadering, omdat die alleen bewaard is gebleven als een verwijzing uit derde hand. Dr. Van Voorst legde uit:

    De vroegst mogelijke verwijzing naar Jezus komt uit het midden van de eerste eeuw. Rond 55 n.Chr. schreef een historicus genaamd Thallos in het Grieks een kroniek in drie delen over het oostelijke Middellandse Zeegebied, van de val van Troje tot ongeveer 50 n.Chr. Het grootste deel van zijn boek ging verloren, net als de grote meerderheid van de oude literatuur, maar niet voordat het werd geciteerd door Sextus Julius Africanus (ca. 160–ca. 240), een christelijke schrijver, in zijn Geschiedenis van de Wereld (ca. 220). Ook dit boek ging verloren, maar een van de citaten van Thallos eruit werd overgenomen door de Byzantijnse historicus Georgius Syncellus in zijn Kroniek (ca. 800).
  • [17]↩︎

    Het vroegste manuscript van George Syncellus' Chronography staat in de Codex Parisinus Bibl. Nat. Graecus 1711. Het is een Grieks manuscript dat op perkament is geschreven.

  • [18]↩︎

    George Syncellus schreef in zijn Chronografie:

    Over elk van zijn [Jezus’] daden en zijn genezingen, van zowel lichamen als zielen, en de geheimen van zijn kennis, en zijn opstanding uit de dood, is dit door zijn discipelen en de apostelen vóór ons volledig afdoende uitgelegd. Een zeer verschrikkelijke duisternis viel over de hele wereld, de rotsen werden door een aardbeving uiteengereten, en veel plaatsen, zowel in Judea als in de rest van de wereld, werden verwoest. In het derde boek van zijn Geschiedenissen doet Thallos deze duisternis af als een zonsverduistering. Naar mijn mening is dit onzin. Want de Hebreeën vieren het Pascha op Luna 14, en wat er met de Heiland gebeurde, vond één dag voor het Pascha plaats. Maar een zonsverduistering vindt plaats wanneer de maan onder de zon doorgaat. De enige keer dat dit kan gebeuren, is in de periode tussen de eerste dag van de nieuwe maan en de laatste dag van de oude maan, wanneer ze in conjunctie staan. Hoe zou men dan kunnen geloven dat er een verduistering plaatsvond toen de maan bijna tegenover de zon stond? Vooruit dan maar. Laat wat er gebeurd was de massa misleiden, en laat dit wonderlijke teken voor de wereld als een zonsverduistering door een optische illusie worden beschouwd.
  • [19]↩︎

    De datering van deze brief is onduidelijk. De inhoud ervan zou in een periode van de late eerste eeuw tot de vierde eeuw geplaatst kunnen worden.

  • [20]↩︎

    Het vroegst bekende manuscript van de brief van Mara bar Serapion is het Syrische manuscript dat British Library Additional 14658 wordt genoemd.

  • [21]↩︎

    Hoewel het geen expliciete verwijzing naar Jezus is, denken sommigen dat "de moord op hun wijze koning" een verwijzing naar Jezus is. In de brief van Mara bar Serapion staat:

    Wat moeten we zeggen wanneer wijzen met geweld door de handen van tirannen worden meegesleurd, en hun wijsheid door laster van haar vrijheid wordt beroofd, en zij om hun grotere verstand worden beroofd, zonder de kans zich te verdedigen? Ze zijn niet helemaal te beklagen. Want welk voordeel kregen de Atheners door Socrates ter dood te brengen, aangezien zij daarvoor hongersnood en pest als vergelding ontvingen? Of het volk van Samos door Pythagoras te verbranden, aangezien binnen één uur hun hele land met zand bedekt werd? Of de Joden door de moord op hun wijze koning, aangezien vanaf diezelfde tijd hun koninkrijk van hen werd weggenomen? Want met recht gaf God een vergelding aan de wijsheid van alle drie. Want de Atheners stierven door hongersnood; en het volk van Samos werd onherstelbaar door de zee bedekt; en de Joden, tot verwoesting gebracht en uit hun koninkrijk verdreven, worden naar elk land verdreven. Nee, Socrates stierf niet, vanwege Plato; evenmin Pythagoras, vanwege het standbeeld van Hera; en evenmin de wijze koning, vanwege de nieuwe wetten die hij invoerde.
  • [22]↩︎

    Plinius’ brieven werden over een aantal jaren gepubliceerd. De brieven die hij aan Trajanus schreef, werden na zijn dood gepubliceerd (rond 110 n.Chr.). Historicus Brian Jones legde uit:

    De eerste negen boeken, bestaande uit 247 persoonlijke brieven, werden met tussenpozen gepubliceerd tussen ca. 100 en 109, terwijl het tiende boek postuum verscheen en 121 officiële brieven bevatte die tijdens zijn ambtstermijn in Pontus-Bithynië waren geschreven... Vooral interessant is Plinius’ verzoek aan Trajanus om richtlijnen voor de behandeling van christenen (Ep. 10.96) en Trajanus’ antwoord (Ep. 10.97).
  • [23]↩︎

    Boek Tien van de brieven van Plinius de Jongere werd oorspronkelijk bewaard in het grotere Latijnse manuscript "Π." Het bestaat niet langer volledig, maar het vroegste manuscript van Boek Tien is te vinden in A, uit Venetië, Italië.

  • [24]↩︎

    Terwijl hij de beproevingen van Jezus’ volgelingen in het Romeinse Rijk beschrijft, verwijst Plinius de Jongere naar een figuur die bekendstaat als Christus:

    Als iemand ooit christen is geweest, heeft het hem geen nut gedaan dat hij ermee is opgehouden; of de naam zelf, zelfs zonder overtredingen, of alleen de overtredingen die met de naam verbonden zijn, bestraft moeten worden. . . . Ze verklaarden echter dat de kern en inhoud van hun schuld of dwaling was geweest dat ze de gewoonte hadden om op een vaste dag vóór zonsopgang samen te komen en om beurten een lofzang voor Christus te zingen alsof hij een god was, en zich met een eed te binden, niet tot een misdaad, maar om geen fraude, diefstal of overspel te plegen, hun toevertrouwde plicht niet te schenden, en niet te weigeren iets terug te geven dat hun was toevertrouwd wanneer daarom werd gevraagd.
  • [25]↩︎

    Historicus Scott Carroll beschreef de loopbaan van Tacitus (inclusief verwijzingen naar zichzelf die in de werken van Tacitus te vinden zijn):

    Tacitus begon zijn politieke carrière als quaestor in 81/2 n.Chr. en als praetor in 88 n.Chr. tijdens de regering van Domitianus (Agr. 9.6; Hist. 1.1; en Ann. 11.11). Hij verliet Rome in 90 n.Chr. voor een officiële opdracht en keerde in 93 n.Chr. terug, kort na de dood van zijn schoonvader. In Rome was Tacitus getuige van de laatste jaren van de misdadige wreedheden van Domitianus (Agr. lff.; 3.2 en 44ff.; en Hist. 1.1). In 97 n.Chr. werd Tacitus consul suffectus onder Nerva en hield hij als de voornaamste redenaar van Rome de grafrede voor Verginius Rufus. In 100 n.Chr. klaagde hij samen met zijn vriend Plinius (de latere gouverneur van Bithynië) Marius Priscus aan wegens afpersing (Plinius, Ep. 2.12.2). Mogelijk bestuurde hij een militaire provincie en diende hij later als proconsul van Asia in 112/13 n.Chr. Als een zin in Ann. 2.61 na 115 n.Chr. is geschreven, is het mogelijk dat Tacitus nog leefde tot de troonsbestijging van Hadrianus in 117 n.Chr.
  • [26]↩︎

    Codex Mediceus 68 II fol. 38 r is het vroegste voorbeeld van Tacitus’ Annalen, boeken 11–16. Het is in het Latijn geschreven.

  • [27]↩︎

    In Annalen, schreef Tacitus:

    Om van het gerucht af te komen, schoof Nero de schuld in de schoenen van een groep die vanwege hun gruweldaden gehaat werd en door het volk christenen werd genoemd, en liet hij hun de meest verfijnde martelingen ondergaan. Christus, van wie de naam afkomstig was, onderging de zwaarste straf tijdens de regering van Tiberius door toedoen van een van onze procurators, Pontius Pilatus, en een uiterst verderfelijk bijgeloof, dat zo even was onderdrukt, stak opnieuw de kop op, niet alleen in Judea, de eerste bron van dit kwaad, maar zelfs in Rome, waar alle afschuwelijke en schandelijke dingen uit elk deel van de wereld samenkomen en populair worden.
  • [28]↩︎

    Bart Ehrman beschreef zijn overtuigingen op deze manier:

    Dus ik ben een agnostische atheïst. Of een atheïstische agnost. Kies maar! Ik weet niet of er één (of heel, heel veel) grotere, bovenmenselijke intelligentie in het multiversum is; maar ik betwijfel het echt heel sterk en geloof het simpelweg niet. Voor wat het waard is noem ik mezelf soms een ‘christelijke atheïst’. Dat komt doordat ik probeer toe te passen wat volgens mij de beste morele leringen van de christelijke religie zijn in mijn leven. Maar meestal noem ik mezelf alleen zo tegenover mezelf en goede vrienden, omdat de meeste mensen al in de war raken als ik zeg dat ik een agnostische atheïst ben, en er ook nog ‘christelijk’ bij gooien maakt het niet echt veel duidelijker.
  • [29]↩︎

    Bart Ehrman zei dit in zijn boek Heeft Jezus bestaan? Het historische argument voor Jezus van Nazaret, gepubliceerd in 2012.

  • [30]↩︎

    Dr. Robert E. Van Voorst is een gewijde predikant in de Reformed Church in America.

  • [31]↩︎

    Uit het boek van dr. Van Voorst Jezus buiten het Nieuwe Testament: een inleiding tot het oude bewijsmateriaal, gepubliceerd in 2000.

  • [32]↩︎

    G. A. Wells zei dat hij het bestaan van Jezus eerst afwees, maar later erkende dat er een man was die Jezus heette (terwijl hij nog steeds de meeste verslagen over Jezus in het Nieuwe Testament afwees).

  • [33]↩︎

    Wells vervolgde:

    Vanaf ongeveer 1960 zijn er echter steeds meer sceptici naar voren gekomen die ontkennen dat Jezus historisch was. In mijn eerste boeken over het ontstaan van het christendom ontkende ik dat zelf ook, maar in werken die sinds 1995 zijn gepubliceerd ben ik niet meer helemaal zo radicaal, al ga ik nog steeds verder dan kritische christelijke geleerden, doordat ik zelfs de passie in Jeruzalem en de executie onder Pilatus als niet-historisch beschouw, en ik wil dat standpunt hier bepleiten.
  • [34]↩︎

    Graham Stanton was een nieuwtestamenticus en was bevoegd predikant in de Presbyteriaanse Kerk.

  • [35]↩︎

    Uit Graham Stantons boek uit 2002 De evangeliën en Jezus.

  • [36]↩︎

    „De levende Christus: het getuigenis van de apostelen” luidt:

    Terwijl we de geboorte van Jezus Christus van twee millennia geleden herdenken, geven we ons getuigenis van de werkelijkheid van zijn weergaloze leven en van de oneindige kracht van zijn grote zoenoffer. [Nadruk toegevoegd]

    Daarnaast staat in de ‘Proclamatie over de herstelling’ van april 2020:

    Wij verkondigen plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft. God de Vader heeft ons de goddelijke geboorte, het onvergelijkelijke leven en het oneindige zoenoffer van zijn geliefde Zoon, Jezus Christus, gegeven. Door de macht van de Vader is Jezus weer opgestaan en heeft Hij de overwinning op de dood behaald. Hij is onze Heiland, ons Voorbeeld en onze Verlosser. . . . God de Vader en zijn Zoon, Jezus Christus, verschenen aan Joseph en luidden het “herstel van alle dingen” (Handelingen 3:21) in, zoals in de Bijbel was voorzegd. In dit visioen leerde hij dat na de dood van de oorspronkelijke apostelen de nieuwtestamentische kerk van Christus van de aarde verdwenen was. Joseph zou een belangrijke rol spelen in de terugkeer ervan.
  • [37]↩︎

    De meeste geleerden, onder wie Bart Ehrman, Robert E. Van Voorst en Willem Blom, accepteren de authenticiteit van de verwijzingen naar Jezus bij Tacitus, Plinius en Suetonius. Zij verwerpen het standpunt dat christenen later al hun werken hebben bewerkt om Jezus erin op te nemen.

    Keith W. Whitelam schreef:

    De meest voorkomende fout met betrekking tot niet-historiciteit berust op een valse analogie. Men gaat ervan uit dat, omdat discontinuïteit met de overleverende kerk historiciteit vaststelt, continuïteit met de overleverende kerk niet-historiciteit vaststelt. In feite kan er geen geldige conclusie worden getrokken uit de enkele aanwezigheid van zo’n continuïteit. Een echte aanwijzing voor niet-historiciteit is de onverenigbaarheid van de onderzochte gegevens, hetzij met gegevens die als historisch zijn vastgesteld, hetzij met stevig onderbouwde historische conclusies. Als de historicus er bijvoorbeeld in zou slagen het eschatologische schema te reconstrueren dat verondersteld wordt door uitspraken van Jezus over de toekomst, en als er volgens dit schema geen tussenperiode zou zijn tussen de rechtvaardiging/verheerlijking van Jezus en de voltooiing van de geschiedenis, dan zouden evangelieteksten die zo’n tussenperiode veronderstellen niet-historisch zijn.
  • [38]↩︎

    Sommigen beschouwen de tekst van Josephus’ Testimonium Flavianum, die naar Jezus verwijst, als mogelijk bewerkt door christenen. Nieuwtestamenticus Mark Allan Powell gaf wat hij beschouwt als de waarschijnlijke oorspronkelijke tekst:

    In die tijd verscheen Jezus, een wijs man [a]. Want hij deed verbazingwekkende daden en was een leraar van mensen die de waarheid met plezier aannemen. En hij kreeg zowel onder Joden als onder velen van Griekse afkomst volgelingen.[b] En toen Pilatus hem, vanwege een beschuldiging door de vooraanstaande mannen onder ons, tot het kruis veroordeelde, hielden degenen die hem eerder hadden liefgehad daar niet mee op.[c] En tot op de dag van vandaag is juist de stam van de christenen (naar hem genoemd) niet uitgestorven. (Joodse Oudheden 18.3.3) [5]
  • [39]↩︎

    Historicus C. C. McCown schatte dat de totale bevolking van West-Palestina tussen de 300.000 en 500.000 lag. Het belangrijkste belang van Palestina kwam voort uit de ligging tussen Egypte (de graanschuur van Rome) en Syrië (dat grensde aan het Parthische Rijk).

    Daarnaast stelde historica Margaret Williams:

    De meeste Romeinse prozaschrijvers uit de vroege keizertijd richtten zich vooral op Rome zelf, de eliteburgers en hun politieke zorgen, waarvan hun relatie met de keizer het belangrijkst was. Hun onderdanen in de provincies waren daarentegen voor hen weinig interessant en krijgen daarom relatief weinig aandacht in hun werken.

    Dit blijkt uit Joodse geschriften uit de periode van de tweede tempel en uit Romeinse geschiedenissen uit de eerste eeuw na Christus.

  • [40]↩︎

    Socioloog en historicus Rodney Stark schat dat er in het jaar 100 na Christus maar ongeveer 1.000 christenen waren.

    De christelijke commentator Origenes uit de derde eeuw erkende dat “christenen in het begin met weinig waren.”

  • [41]↩︎

    De Dode Zeerollen werden op verschillende momenten tussen 250 v.Chr. en 68 n.Chr. geschreven. De rollen bevatten kopieën van bijna elk boek in het Oude Testament, commentaren op schriftur en geschriften over de gemeenschap; Jezus komt echter in geen van deze teksten voor.

  • [42]↩︎

    Er zijn bepaalde uitspraken in de Talmoed waarvan sommige geleerden denken dat ze mogelijk over Jezus gaan, maar er is nog steeds discussie over de vraag of ze echt verwijzen naar Jezus van Nazaret of naar een andere persoon met de naam Jezus. De Talmoed werd pas eeuwen na Jezus’ leven samengesteld en onderging veel toevoegingen. Door die late samenstelling zijn er vragen over hoe bruikbaar de Talmoed is om het historische bestaan van Jezus te bevestigen, en is voorzichtigheid nodig vanwege historische spanningen tussen het christendom en het jodendom.

  • [43]↩︎

    Alle bewaard gebleven manuscripten zijn kopieën van eerdere manuscripten, waarbij het vroegst bekende fragment dateert uit ongeveer het begin van de tweede eeuw.

    Bijbelgeleerden David P. Barrett en Phillip Wesley Comfort hebben de datering van het vroegste manuscript van het Nieuwe Testament uitgelegd:

    Het vroegst bekende manuscript van het Nieuwe Testament is P52, een fragment van het evangelie van Johannes. Het papyrusfragment is door verschillende paleografen gedateerd in de eerste helft van de tweede eeuw — zelfs in het eerste kwart (zie de bespreking onder P52). . . niemand zou zich vastleggen op een datering vóór 125 n.Chr. . . Aan geen enkel ander manuscript van het Nieuwe Testament is met enige mate van consensus een datum vóór 150 n.Chr. toegekend.
  • [44]↩︎

    Volgens Johannes 2:1-11 was Jezus' eerste openbare wonder dat hij tijdens de bruiloft in Kana water in wijn veranderde. Het doel hiervan was, zoals in vers 11 staat, de "[openbaring van] zijn heerlijkheid; en zijn discipelen geloofden in hem."

    Mattheüs 8:28-34 beschrijft de uitdrijving van de door demonen bezeten man uit Gerasa:

    28. En toen Hij aan de overkant gekomen was, in het land der Gadarenen, kwamen Hem twee bezetenen tegemoet, die uit de graven kwamen en zeer gevaarlijk waren, zodat niemand langs die weg kon gaan. 29. En zie, zij schreeuwden en zeiden: Wat hebben wij met U te maken, Jezus, Zoon van God? Bent U hier gekomen om ons vóór de tijd te pijnigen? 30. Nu werd er op enige afstand van hen een grote kudde zwijnen geweid. 31. En de demonen smeekten Hem en zeiden: Als U ons uitdrijft, sta ons dan toe weg te gaan in de kudde zwijnen. 32. En Hij zei tegen hen: Ga weg. En toen zij uitgegaan waren, gingen zij in de kudde zwijnen. En zie, de hele kudde zwijnen stormde van de steilte af de zee in en kwam om in het water. 33. En zij die hen hoedden, vluchtten en gingen naar de stad en vertelden alles, ook wat de bezetenen overkomen was. 34. En zie, de hele stad liep uit, Jezus tegemoet. En toen zij Hem zagen, smeekten zij Hem dat Hij uit hun gebied zou weggaan.
  • [45]↩︎

    Marcus 16:3-8 (geschreven ca. 70 n.Chr.) luidt:

    3. En zij zeiden onder elkaar: Wie zal voor ons de steen van de ingang van het graf wegrollen? 4. En toen zij opkeken, zagen zij dat de steen was weggerold; want hij was heel groot. 5. En zij gingen het graf binnen en zagen een jonge man aan de rechterkant zitten, gekleed in een wit gewaad; en zij waren verbaasd. 6. Maar hij zei tegen hen: Wees niet verbaasd. Jullie zoeken Jezus de Nazarener, die gekruisigd was; hij is opgestaan, hij is hier niet: kijk, daar is de plaats waar zij hem hadden neergelegd. 7. Maar ga heen, vertel zijn discipelen, vooral Petrus, dat hij jullie voorgaat naar Galilea: daar zullen jullie hem zien, zoals hij jullie heeft gezegd. 8. En toen zij naar buiten gingen, vluchtten zij weg van het graf; want beven en ontzetting hadden hen aangegrepen; en zij zeiden tegen niemand iets, want zij waren bang.
  • [46]↩︎

    Zowel Josephus als Celsus beschreven Jezus als iemand die wonderen verrichtte.

    Bijbelgeleerde Richard Bauckham stelt dat de evangeliën die in het vroege christendom circuleerden, ooggetuigengetuigenis weerspiegelden.

    Evangelietradities werden grotendeels niet anoniem doorgegeven, maar in de naam van de ooggetuigen van wie ze afkomstig waren. Tijdens het leven van de ooggetuigen bleven christenen geïnteresseerd in en op de hoogte van de manieren waarop de ooggetuigen zelf hun verhalen vertelden. Dus als we ons voorstellen hoe de tradities de evangelieschrijvers bereikten, moet niet mondelinge overlevering maar ooggetuigengetuigenis ons uitgangspunt zijn.
  • [47]↩︎

    Zie Galaten 1:18-20:

    18 Daarna ging ik, drie jaar later, naar Jeruzalem om Petrus te bezoeken, en ik bleef vijftien dagen bij hem. 19 Maar ik zag geen andere apostelen, behalve Jakobus, de broer van de Heer. 20 Wat ik u schrijf—zie, voor God, ik lieg niet.

    Sommige geleerden hebben gedebatteerd over de betekenis van 'broer' in het taalgebruik van Paulus. L. P. Trudinger stelt dat 'broer' niet verwijst naar een biologische broer, maar naar een medegelovige. F.F. Bruce stelt daarentegen dat Galaten 1:19 de categorie 'apostelen' scheidt van de identiteit van 'broer'.

  • [48]↩︎

    Paulus verwees naar het Laatste Avondmaal in zijn eerste brief aan de Korintiërs:

    Want zelf heb ik bij overlevering van de Here ontvangen, wat ik u weder overgegeven heb, dat de Here Jezus in de nacht, waarin Hij werd overgeleverd, een brood nam, de dankzegging uitsprak, het brak en zeide: Neemt, eet, dit is mijn lichaam, voor u, doet dit tot mijn gedachtenis.
  • [49]↩︎

    In 1 Korintiërs noemt Paulus de mensen die Jezus na zijn opstanding zagen. Hoewel we deze kunnen indelen als verschijningen van de hemelse Jezus, lijkt Paulus ze te zien als historische gebeurtenissen:

    Want ik heb u ten eerste overgeleverd, hetgeen ik ook ontvangen heb: dat Christus gestorven is voor onze zonden, naar de Schriften; en dat Hij begraven is, en ten derden dage opgewekt, naar de Schriften; en dat Hij verschenen is aan Kefas, daarna aan de twaalven. Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie het merendeel thans nog in leven is, maar sommigen zijn ontslapen. Vervolgens is Hij verschenen aan Jakobus, daarna aan al de apostelen. En het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene.
  • [50]↩︎

    Volgens nieuwtestamenticus Mark Allan Powell:

    Paulus’ tweede zending bracht hem rond 48-51 n.Chr. naar Thessaloniki. Volgens het boek Handelingen stak hij over naar Europa vanuit wat nu West-Turkije is. Hij kwam aan in Necropolis . . . en ging eerst naar Filippi, waar het hem lukte de kerk te stichten waaraan hij later zijn brief aan de Filippenzen zou schrijven (Handelingen 16:11-40).
  • [51]↩︎

    Paulus schreef heel weinig over het leven van Jezus. De langste verwijzingen zijn:

    • 1 Corinthians 11:23-26

    • 1 Corinthians 15:3-11

    • Philippians 2:5-11

    • Galatians 1:18-19

    Craig Blomberg noemde zes redenen waarom er niet meer verwijzingen naar het leven van Jezus in de brieven van Paulus staan:

    Ten eerste moeten we onthouden dat geen van Paulus’ brieven bedoeld was als eerste evangelisatie onder ongeredde mensen of zelfs maar als begin van het discipelschapsproces voor gloednieuwe christenen... Ten tweede gebruikt geen van de andere nieuwtestamentische brieven de evangelietraditie van Jezus’ woorden en daden vaker... Ten derde waren vroege christelijke brieven, voortbouwend op deze eerste twee punten, blijkbaar niet het genre of de context waaraan de voorkeur werd gegeven voor catechetisch onderwijs over het leven en de leer van Jezus... Ten vierde erkenden Jezus’ volgelingen, zoals hierboven kort genoemd, al snel dat de belangrijkste onderdelen van zijn leven zijn dood en opstanding waren... Ten vijfde zou het gevoel van goddelijke inspiratie of leiding dat Paulus ervoer hem de vrijheid hebben gegeven om te schrijven in de woorden waarvan hij dacht dat hij die moest gebruiken... Ten zesde moet Paulus bij meer dan één gelegenheid benadrukken dat hij evenveel gezag heeft als de apostelen in Jeruzalem, tegenover degenen die aan hem twijfelen of zich tegen hem verzetten (vooral Galaten 1-2; vgl. Handelingen 15).
  • [52]↩︎

    Historicus T.N.D. Mettinger stelt dat er geen bewijs is dat het verhaal van Jezus’ opstanding is gebaseerd op bekende legendes:

    Er is, voor zover ik weet, geen prima facie bewijs dat de dood en opstanding van Jezus een mythologisch construct is, gebaseerd op de mythen en rituelen van de stervende en herrijzende goden van de omringende wereld. Hoewel dit met vrucht bestudeerd kan worden tegen de achtergrond van het Joodse geloof in de opstanding, behoudt het geloof in de dood en opstanding van Jezus zijn unieke karakter in de godsdienstgeschiedenis.

    Richard Carrier, een voorstander van de mythetheorie over Jezus, stelt echter dat Plutarchus’ boek over de mysteriecultus van Isis en Osiris een betekenisvolle parallel is met Jezus’ opstanding en de voorgestelde ‘euhemerisering’. Hij merkt op dat Plutarchus’ werk zegt dat het doel van de mythen was om de diepere waarheden erachter te leren kennen.

  • [53]↩︎

    Sommigen hebben gesuggereerd dat de mythe van Osiris, een basismythe voor de Egyptische religie, de oorsprong van Jezus zou kunnen zijn. Hoewel Osiris de dood overwon, heeft hij over het algemeen weinig gemeen met Jezus. Ze delen geen geboortedatum, geen geboorteplaats, geen engelenkoor bij hun geboorte en geen onbevlekte ontvangenis. Sommige mythicisten beweren dat van Horus, de zoon van Osiris, werd gezegd dat hij uit een maagd geboren was. Egyptische piramideteksten beschrijven echter hoe Isis, de zus van Osiris, het lichaam van Osiris gebruikte om Horus te verwekken nadat ze het lichaam van Osiris weer had samengevoegd: ofwel door een bliksemschicht ofwel door de adem van Osiris. Daarnaast geeft Piramidetekst 366 een verslag van de verwekking, met duidelijk seksuele elementen: "Uw zuster Isis is naar u toe gekomen, opgewonden [van] liefde voor u. U hebt haar op uw fallus gezet, zodat uw zaad in haar naar buiten kon komen." Ook Osiris werd niet opgewekt op een manier die vergelijkbaar is met hoe van Jezus werd gezegd dat hij was opgewekt.